Yves Guillemot leidt al bijna veertig jaar Ubisoft,
Europa’s op een na grootste gameproducent. Al die tijd wist de Fransman alle buitenlandse overname-interesse
te weerstaan. De recente deal met het Chinese Tencent
lijkt hieraan nu toch een einde te maken.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
In de populaire games van zijn bedrijf lopen helden zonder een centje pijn door kogelregens (Rainbow Six) of storten ze zich van kerktorens zonder ook maar een schrammetje op te lopen (Assassin’s Creed). Maar Yves Guillemot, de topman van Ubisoft, weet het verschil tussen het echte leven en fictie. Guillemot heeft in de laatste decennia flink wat littekens, zij het mentale, opgelopen bij zijn pogingen om pottenkijkers uit het familiebedrijf te weren, of het nu concurrenten waren, activistische aandeelhouders of boze gamers.
Opmerkelijk was vorige week dan ook de bekendmaking dat Europa’s op een na grootste gamebouwer zijn kroonjuwelen gaat onderbrengen in een apart bedrijf, waarin de Chinese techreus Tencent een belang van 25 procent krijgt. Voor 1,16 miljard euro mogen de Chinezen zich mede-eigenaar noemen van de gamereeksen Assassin’s Creed, Rainbow Six en Far Cry, samen 4 miljard euro waard.
Wat Guillemot hoopt te bereiken met deze koerswijziging, is zelfs goedingevoerde analisten nog enigszins een raadsel. Zeker is dat er een sloot geld binnenkomt, waarmee Ubisoft nog heel wat jaren nieuwe afleveringen van zijn kaskrakers kan uitgeven. De financiële balans oogt gezonder. En door het bedrijf te splitsen maakt Guillemot een overname ingewikkeld.
Intussen houdt de Fransman de touwtjes strak in handen. Tencent heeft zijn handtekening gezet onder voorwaarden die de Chinezen in elk geval de komende twee jaar amper de middelen geven om op Ubisoft hun stempel te drukken. Het management van de nieuwe divisie komt onder directe leiding te staan van Ubisoft, en dus van Guillemot zelf. Of dat alle ontevreden stakeholders zal bekoren, is nog de vraag.
Want het Franse concern staat bekend als leverancier van hoogstaande games, maar de laatste jaren is de Ubisoftmotor ook wat gaan haperen. Games verschijnen met lange vertragingen en krijgen matige recensies. Van de kaskrakers moet elk jaar een nieuwe aflevering verschijnen, wat de kwaliteit niet ten goede komt.
Nieuwe titels, zoals games gebaseerd op de films Avatar en Star Wars, doen het niet goed of niet goed genoeg om het wereldomspannende netwerk van Ubisoft-gamestudio’s overeind te houden. Critici zeggen focus te missen. Misschien, opperen ze, wordt het tijd dat Guillemot het stokje eens overdraagt.
‘Monsieur Ubisoft’ heeft zich daar altijd tegen verzet, vrijwel vanaf het moment dat hij en zijn vier broers de onderneming oprichtten. Dat gebeurde medio jaren tachtig, toen het boerenbedrijf van hun ouders het niet langer kon bolwerken en de vijf broers hun heil in andere branches moesten zoeken.
Daarvoor keken de jonge Guillemots naar het succes dat broer Claude had als distributeur van muziek. Het leek hun een goed idee om dat succes te evenaren als wederverkoper van personal computers, die medio jaren tachtig in zwang raakten. Ze verkochten hun pc’s samen met games, voor de meeste kopers naast WordPerfect en het rekenprogramma Lotus 1-2-3 de echte reden om een computer in huis te halen.
Toen Claude ontdekte dat ze games bij Franse tussenpersonen inkochten voor twee keer de originele prijs, bedachten de broers dat ze de computerspellen beter zelf konden importeren of, nog beter, zelf maken. Zo werd in 1986 Ubisoft geboren. ‘Ubi’ staat voor ubiquité, Frans voor alomtegenwoordigheid. Toen al dachten de broers groot.
Negen jaar later had Ubisoft zijn eerste grote succes te pakken met de game Rayman, het Franse antwoord op het Japanse gamesicoon Super Mario. Bedenker Michel Ancel zou het bedrijf nog meer successen bezorgen, waaronder Beyond Good & Evil en Raving Rabbids.
Tussen 1996 en 2015 groeide Ubisoft als kool, vooral door andere gamebedrijven op te kopen. Zoals The Learning Company, waarmee de Fransen zich eigenaar mochten noemen van hits als het puzzelspel Myst en Prince of Persia. Die laatste game zou het fundament leggen voor Ubisofts grootste succes: de historische gamereeks Assassin’s Creed. De jongste titel Shadows, die ruim twee weken geleden verscheen, speelt zich af in het Japan van de 15de en 16de eeuw.
De triomf voor Ubisoft leidde ook tot kapers op de kust. In 2004 rammelde de grotere Amerikaanse rivaal Electronic Arts (EA) aan de poort. Het kocht bijna 20 procent van de aandelen op. Guillemot zag dat als een poging tot een vijandige overname en hield net zolang de boot af tot EA zes jaar later zijn aandelen weer verkocht.
In 2015 drong zich weer een ongewenste vrijer op. Het ruim anderhalve eeuw oude, voormalige waterleidingbedrijf Vivendi, inmiddels een mediaconglomeraat, sprokkelde ruim 10 procent van de aandelen bij elkaar. Het uiteindelijke doel was een belang op te bouwen van 30 procent. Dat zou Ubisoft dwingen een overnamebod te accepteren. Ook hier lag Guillemot zo hardnekkig dwars dat Vivendi de handdoek in de ring gooide. Het verkocht in 2017 uiteindelijk een deel van zijn aandelen in Tencent, waarmee Ubisoft een samenwerkingsovereenkomst sloot.
De vraag is nu wat er gaat gebeuren nu Ubisofts lot nauwer is verbonden aan dat van Tencent. Wat gebeurt er met de games die buiten het Chinese avontuur vallen? De enige die het écht weet, is de 64-jarige boerenzoon uit Quelneuc. Mogelijk is die bezig aan het laatste level van zijn eigen ‘game’.
3 x Yves Guillemot
Yves Guillemot waakt als een bezetene over zijn privéleven. De buitenwereld mag nog net weten dat hij zeilt en paardrijdt, getrouwd is en drie kinderen heeft – en die zijn, volgens hun vader, de strengste gamescritici van allemaal.
Speelt Guillemot andere games dan die van zijn eigen bedrijf, werd de topman in 2018 bij het praatplatform Reddit gevraagd. ‘Ik reis een hoop voor zaken, maar dankzij de Switch heb ik eindelijk een Zelda-game kunnen spelen.’ Zelda is een fantasyspel van Nintendo, de Switch een draagbare spelcomputer.
In 2022 raakte Ubisoft in opspraak door klachten over grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer van zijn belangrijkste ontwikkelstudio’s. ‘Deze toxische gedragingen druisen in tegen de waarden die ik nooit heb verloochend – en ook nooit zal verzaken’, bezwoer Guillemot.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant