Najaar 2025. Terwijl drie BBB-bewindslieden zijn gestruikeld over de vraag of wie moeflons tot inheemse diersoort verklaart ze ook automatisch een Nederlands paspoort dient te verstrekken, Mona Keijzer hoogstpersoonlijk nestkastjes uit nieuwbouwhuizen verwijdert, met een cameraploeg van Ongehoord Nederland in haar kielzog, terwijl minister Uitermark (NSC) haar hernieuwde kiessysteem verfijnt door alle inwoners van Nederland de mogelijkheid te geven zich door zichzelf te laten vertegenwoordigen (om zo de band tussen Den Haag en de burger te verbeteren) en terwijl overal ter wereld moraliteit, klimaat en vrijwilligerswerk het steeds opnieuw afleggen tegen oorlog, onbeperkt barbecueën en het idee dat je vrijwilligerswerk niet mag politiseren (terwijl een groot deel ervan uit nood geboren is, omdat er zo bruusk bezuinigd is op vitale sectoren dat die alleen nog dankzij vrijwilligerswerk overeind blijven), is het gesprek van de dag in Nederland het nieuws dat minister Faber (PVV, Asiel en Migratie) eigenhandig het hoofdkantoor van het Centraal Orgaan Asielopvang (COA) in de brand heeft gestoken, heeft ontruimd en medewerkers heeft geknepen.
Volgens Faber, die in oktober haar 25ste motie van wantrouwen overleefde door 25 asielzoekers met verblijfsvergunning terug te sturen naar een oorlogsgebied naar keuze, heeft alleen al het bestaan van een Centraal Orgaan Asielopvang een aanzuigende werking.
De keiharde kritiek van D66, dat laat weten dat geweld nooit de oplossing is en dat de minister in gesprek moet blijven, verwerpt Faber: ‘Ik ben geen gespreksmachine.’ Zij wordt hierin gesteund door haar partijleider, die het COA een ‘terreurorganisatie’ noemt. Premier Schoof is eerst niet bereikbaar voor commentaar, en laat daarna weten dat het vernielen van kantoormeubilair en het knijpen van medewerkers ‘geen kabinetsbeleid is’.
De coalitie reageert verdeeld. Volgens de BBB is dit een kwestie ‘waar mensen buiten de grachtengordel totaal niet mee bezig zijn’ en de VVD noemt de brandstichting ‘niet chic’. Belangrijk is volgens lijsttrekker Yesilgöz vooral dat de minister ‘eindelijk de illusie wekt te leveren’.
Wat de vierde coalitiepartij, NSC, van deze geweldseruptie van een bewindspersoon vindt, blijft lang onduidelijk. Pas in het spoeddebat over de kwestie komt Nicolien van Vroonhoven aan het woord. De verwachting is dat zij Fabers uitbarsting klip-en-klaar zal veroordelen. Het is even na enen op een woensdagmiddag en Van Vroonhoven loopt kordaat naar de microfoon.
‘Graag zou ik het hebben over de echte problemen in ons land. Bestaanszekerheid. Bestuurscultuur. Intercity’s naar Hengelo. Maar nu staan we hier, te praten over een driftaanvalletje. En dat, dat staat buiten kijf, steekt. De minister wil onverzettelijkheid uitstralen. Dat is mooi, maar de lijn tussen onverzettelijkheid en kwaadaardigheid is dun. Let daarop. Werk aan draagvlak voor uw plannen, geef ik mee, NSC gelooft in draagvlak. En laat glashelder zijn: knijpen, daar zijn wij niet voor. Daar ben ik, geloof ik, namens eenieder ongelukkig mee. En dan zijn we hartstikke blij dat er mensen opspringen die zeggen: dat doe je niet. Je knijpt niet. Je maakt geen kantoorspulletjes stuk en je steekt geen dossiers in de fik. Dan springen wij mee. Dat is een stukje beschaving, een stukje veiligheid ook. Ook het vernederen van mensen in nood én de mensen die hun hulp bieden, moeten we sámen doen. Daarvoor staan onze bewindspersonen aan de lat. Daar geloof ik in, en daar ben ik trots op, en we máken slagen en we dieselen lekker door en laten we nu als-je-blieft verder gaan met een stukje van dat waarvoor we hier zijn, meen ik, wat dat ook moge zijn.’
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant