Ik was een nachtje in Londen, wat heerlijk was. Eigenlijk alleen al het idee dat je in een trein kunt stappen en er weer uitstapt op een station vol Paddingtonbeertjes waar iedereen links loopt en je constant tegen mensen aanbotst: dat is luxe.
In Londen waren al twee vriendinnen, die het straatje waar wij logeerden hadden verkend.
Het was het straatje dat alles had, de Wegisweg, dat straatje van Harry Potter waar je én je uil kunt kopen én je boek met toverspreuken, toverstaffen, bezems, alles. In ons geval hield dat in dat er in het straatje lekkere koffie was, volstrekt ondraagbare en onbetaalbare Japanse kleding en een winkel vol theedoeken en vergieten die op zo’n manier waren gerangschikt dat je niet snapte wat je je hele leven zonder die theedoek en dat vergiet had gedaan.
En er was natuurlijk een café met een TikTokrij. De vriendinnen wezen het aan: kijk, daar is het café met de TikTokrij.
Ik was al bezig mijn neus daarover op te halen, toen ze zeiden dat de rij wel snel bewoog, want zij hadden er een dag eerder in gestaan, en dat het café, als je eenmaal binnen was, ook erg leuk ingericht bleek te zijn.
Dit vond ik out of the box denken van ze. Het is op zich de bedoeling van een TikTokrij dat je, als persoon die er niet in staat, woedend bent over de TikTokrij, en dat je, zelfs als je er per ongeluk toch in bent beland, achteraf zegt dat het totaal de moeite niet waard was en onzinnig. Het is zoiets dat je alleen op vakantie doet, vergelijkbaar met het bestellen van een domme, dure, kleurige cocktail. Je kunt er bij jezelf begrip voor opbrengen, maar erg trots erop zijn kun je niet.
Door deze twee mensen ging ik nu anders kijken naar een café met een TikTokrij ervoor. Misschien had TikTok het niet altijd mis. Misschien kon je er soms echt een lekker broodje halen, in een origineel interieur zitten of een goeie stroopwafel eten – nou ja, dat laatste niet, stroopwafels waar een rij voor staat zijn per definitie in chocola en truffel gedoopt en daar trek ik de grens.
De volgende ochtend gingen we in het straatje ontbijten; bij het café met de TikTokrij stond alweer een TikTokrij, dus we zaten bij het café ertegenover, aan een tafel in de zon. Ze hadden er erg goeie koffie en heerlijke kaneelbroodjes. Meewarig keek ik naar de mensen die aan de overkant in de TikTokrij stonden en langzaam de deur van het café naderden.
Ineens waardeerde ik TikTokrijen nog meer dan ik tijdens dit reisje al had geleerd: ze maken je eigen rijloze koffie en kaneelbroodje zo veel lekkerder.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant