Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het land zit te springen om cipiers. ‘Code zwart’ in de gevangenissen, kopte deze krant dinsdag. Staatssecretaris Ingrid Coenradie moet gevangenen twee weken eerder vrijlaten vanwege plaatsgebrek. De Tweede Kamer ging er mopperend mee akkoord. Er is geen alternatief, omdat zonder ruimte te maken nieuwe boeven niet kunnen worden opgesloten.
En wat doet de EO? Die laat in een nieuw realityprogramma Hel of Hotel nog eens zes BN’ers opsluiten in het cachot. Ze zouden moeten ervaren wat gevangenisstraf echt betekent: het gevoel dat je niet meer kan gaan en staan waar je wilt en de controle kwijt bent over de dagindeling. Er is onzekerheid over de pikorde achter de tralies, de angst voor het verbale en fysieke geweld van medegedetineerden en de martelende gedachte wat de familie doorstaat nu een geliefde achter de tralies zit.
De BN’ers kennen die gevoelens niet, hoewel ze op de beeldbuis anders zullen beweren. Ze wanen zich op een filmset. Als volleerde acteurs en actrices proberen ze gevangenen te spelen. Continu zijn ze zich bewust van de camera’s, continu ook van hun eigen marktwaarde. Hoe komen ze over op televisie? Wacht er een volgende klus? Ze zijn niet anders bezig dan Angelina Jolie die in een Hollywoodfilm operaster Maria Callas speelt, of de actrice die Marie-Antoinette in het paleis van Versailles vertolkt. Ook zij zal niet de echte angst kennen dat haar hoofd zal rollen.
Eigenlijk worden de kijkers onder het mom van het op gang brengen van een maatschappelijke discussie op het verkeerde been gezet. Dat op het verkeerde been zetten gebeurt natuurlijk continu met reality-tv. De NPO zond ook een serie uit over ‘de gevaarlijkste wegen van de wereld’, waarin twee BN’ers langs vervaarlijke afgronden rijden. Meestal rijdt de man en gilt de vrouw. Ook zij kennen niet de angst van een echte weggebruiker. Want de omroep kan niet het risico lopen dat ze daadwerkelijk met dodelijke afloop in het ravijn belanden. Dat zou weliswaar spectaculaire televisie zijn, maar ook meteen het einde van het programma.
Ook Ik Vertrek zou niet serieus moeten worden genomen. De Nederlanders die hun veilige leven inruilen voor een B&B-avontuur in het buitenland, moeten in een hel belanden. Loodgieters die niet komen opdraven, zwembaden die lekken, houtrot, verzakkingen en ambtenaren die ze vanwege onvoldoende talenkennis niet kunnen verstaan.
Het is allemaal fake. Zelfs bij Mr. Frank Visser doet uitspraak worden de deelnemers tegen elkaar opgezet, zo schreef onlangs het AD. En in Spoorloos werden geadopteerde kinderen aan de verkeerde biologische ouders gekoppeld. Alles voor de kijkcijfers.
De EO zegt met het programma Hel of Hotel de christelijke deugd van vergeving naar voren te willen brengen. En die van Dostojevski’s schuld en boetedoening. Maar in dit geval is dat slechts een dun sausje over plat entertainment - iets waar de EO anders zo voor waakt.
De maatschappij zou pas echt een dienst worden bewezen als alle betrokkenen, inclusief de zes BN’ers, zich lieten omscholen tot cipier. Maar ze doen liever een tweede seizoen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant