We kregen de zus van een goede vriendin te eten. De zus had ik nog nooit gezien, ze leek erg op onze vriendin. Vreemd werd het toen ze ging praten. Het was alsof onze vriendin naast mij zat. De zussen bleken stemtweelingen.
Ik vergiste me voortdurend en noemde de zus bij de naam van onze vriendin. Ook voerde ik gesprekken alsof we elkaar al jaren kenden, en ik vergat de meest basale vragen over haar leven te stellen. Ik ging ervan uit dat ik alles al wist, maar ik wist in feite niets. Wanneer ik me dat realiseerde, riep ik ineens iets als: ‘Wacht, hoeveel kinderen heb je?’ Het leek wel een verhoor, als een soort compensatie voor mijn familiariteit.
Gelukkig maken de zussen dit wel vaker mee. Er bestaan zelfs mensen die nooit doorhebben dat zij twee mensen zijn. Vreemde realisatie: misschien ken ik óók wel twee mensen waarvan ik denk dat het er maar een is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant