De lezersbrieven! Over guilt trips, de streep door de carrière van Marine Le Pen, strafregels, een kabinet waarmee je de oorlog wint, advies van Annie M.G. Schmidt, klagende ouders, ondergesneeuwde zaken, een storm in een glas water en superieure kiesstelsels.
Helemaal eens met de opmerking van René van Collem: er is nauwelijks aandacht voor de honderdduizenden mensen die zijn betrokken bij familieleden met een verslaving. En elk krantenartikel dat deze onrechtvaardigheid benoemt, is mij een lief ding waard.
Maar toch: ook in Van Collems betoog lees ik niets over hulp en steun die deze naasten voor zichzelf wensen en nodig hebben. Steun wordt uitgelegd in het belang van de persoon met een verslaving. De omgeving krijgt, zoals zo vaak, de zwarte piet toebedeeld: ‘De omgeving houdt onbedoeld dingen in stand met een averechts effect.’ Een belangrijk kenmerk van verslavingsgedrag is de verantwoordelijkheid buiten jezelf leggen. Als jij niet [vul in], dan had ik niet gedronken of gebruikt. Jammer genoeg houdt Van Collem deze guilt trip in stand.
Dorine van Namen, promovendus Kenniscentrum Zorginnovatie, Rotterdam
De kop op de voorpagina van 1 april ‘Rechter zet streep door presidentiële ambities Le Pen’ is koren op de molen van Marine Le Pen en haar rechtse vrienden, zoals Wilders. Deze formulering bevestigt hun opvatting dat de rechter politiek bedrijft. Maar het is niet de rechter die de streep zet, dat heeft Le Pen zelf gedaan door te frauderen met Europees geld. De rechter heeft alleen vastgesteld dat ze dat heeft gedaan en daarvoor, volgens het geldende recht, een passende sanctie opgelegd.
Annelies Hopman, Uitgeest
Prioriteit nummer één om 72 uur te kunnen overleven ten tijde van oorlog en andere ongemakken, is een capabel kabinet.
Maartje Ubbels, Haarlem
Misschien kan er tijdens de week van de Lentekriebels op basisscholen nog even ruimte gemaakt worden voor Annie M.G. Schmidt? Ook zij had een boodschap voor een klein meisje:
‘Dit is het land waar grote mensen wonen. / Je hoeft er nog niet in, het is er boos. / Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen en altijd is er weer iets anders loos...’
Gerda Rozendal, Brummen
Wat zou er gebeuren, als ouders massaal gaan klagen wanneer de school van hun kind níét meedoet met de Week van de Lentekriebels?
Line Wiener, Amsterdam
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
‘Ik ben geen stempelmachine.’
Is dit:
a) het strafwerk van een leerling op de basisschool?
b) een minister aan het woord in de Tweede Kamer anno 2025?
Jos Huigen, Haarlem
In Gaza zijn inmiddels 50 duizend doden gevallen, maar een meerderheid in de Tweede Kamer ziet geen reden om in actie te komen. Intussen woedt in Nederland een storm over vijf lintjes en de Kamer staat op zijn kop.
Natuurlijk begrijp ik dat het hemd nader is dan de rok. En ja, het was dom, belachelijk en pijnlijk dat Faber weigerde te tekenen. Maar het contrast in de felheid van de reacties uit de Kamer voelt ronduit schrijnend.
Gijsbert Boggia, De Meern
Importheffingen, verkiezingen, filibuster... Er gebeurt zo veel in Amerika dat er zaken ondergesneeuwd raken. Zo is recent – ondanks een rechterlijk verbod – een man die al ruim tien jaar rechtmatig in de Verenigde Staten woonde, een verblijfsvergunning had en met een Amerikaanse vrouw getrouwd was, bij het wegzetten van de vuilnisbakken afgevoerd naar een gevangenis is El Salvador. Een beruchte gevangenis: hij is overvol en er wordt gemarteld.
De implicaties zijn enorm en gruwelijk. Het betekent dat je in Trumps Amerika willekeurig van de straat geplukt kan worden omdat je een Zuid- of Midden-Amerikaans uiterlijk hebt, het land uit kan worden gevlogen en geketend aan handen en voeten naar een terreurgevangenis moet strompelen. Dat dit gefilmd wordt voor ‘fun video’s’, zoals Trumps persvoorlichter Karoline Leavitt ze noemt.
Inmiddels is bekend wie en wat hij is en vooral wat hij niet is: géén lid van een bende misdadigers. Maar de regering van Trump wil hem niet bevrijden of lijkt het niet te kunnen. Ik begrijp niet dat hier niet wereldwijd stampei over is, dat de kranten er niet over vol staan. Misschien niet over deze ene man, maar wel over wat dit betekent voor alle Amerikaanse burgers. En voor toeristen. Voor de wereld. Amerika was ooit een beschaafd land.
Annelies Jacobsen, Doetinchem
Er bestaan geen proportionelere kiessystemen dan de Nederlandse. Ons land is niet opgedeeld in districten en heeft geen kiesdrempel, wat betekent dat elke partij die genoeg stemmen haalt voor één zetel, die zetel ook daadwerkelijk krijgt. Dit zorgt ervoor dat de Nederlandse Tweede Kamer een nauwkeurige afspiegeling is van het stemgedrag van de bevolking. Als D66 19 procent van de stemmen behaalt, krijgt de partij ook ongeveer 19 procent van de zetels. Er gaan zo in Nederland weinig stemmen ‘verloren’ – iets wat wel gebeurt in landen met minder proportionele kiessystemen.
Om politiek vertrouwen te bevorderen, stelt Marcia Luyten preferentieel stemmen voor. Ze noemt het ‘een kiessysteem dat constructieve coalitiepolitiek beloont en hetze, hysterie en haat bestraft’ en bekrachtigt dit met voorbeelden uit Ierland, Australië en de Verenigde Staten.
Een probleem: in al deze situaties gaat het om één of enkele zetels. In de praktijk wordt dit systeem vooral gebruikt in districtenstelsels met een klein aantal afgevaardigden per district (zoals in Ierland en in Australië). De honderdvijftig zetels die onze Tweede Kamer telt, zijn onmogelijk met zo’n systeem te verkiezen.
Ook is het vertrouwen in de regering in een land als Ierland niet hoger dan in Nederland. Preferentieel stemmen is dan ook vooral geschikt om zo min mogelijk stemmen verloren te laten gaan – iets waar juist het Nederlandse kiessysteem geen enkel probleem mee heeft.
Myrte van der Zwet, promovendus in politieke wetenschappen, Gent (België)
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant