Minecraft Hollywood heeft de gameverfilming ontdekt voor lucratieve filmfranchises. Een film op basis van ‘Minecraft’, de populairste videogame aller tijden, is dus een logisch gevolg. Gamefans waren direct al schamper, maar nu is de film ook te zien.
Beeld Warner Bros. Entertainment Inc.
Hollywood zet vol in op videogameverfilmingen. Superheldenfilms floppen steeds vaker – de rek is uit het spandex – en dus zoeken filmstudio’s nieuwe mogelijkheden voor lucratieve filmfranchises die al fans hebben. Er zijn meer dan vijftig computerspelfilms en -series in ontwikkeling, volgens gamesite IGN. En begrijpelijk: de 1,3 miljard dollar omzet van The Super Mario Bros. Movie liet in 2023 zien dat hier een onontgonnen goudader ligt.
Een Minecraft-film lijkt een logische volgende stap. Minecraft is met meer dan 300 miljoen verkochte exemplaren de populairste videogame aller tijden. Als al die mensen een kaartje kopen… Maar er is een probleem: Minecraft heeft niet echt een verhaal. Het is – op wat ‘sages en legendes’ na – een virtuele blokkendoos waarin spelers als avatar Steve zélf huizen, steden en werelden kunnen bouwen.
Dat tekort is te zien in de film. Het verhaal dat vier scenaristen verzonnen, is zo ongeveer hetzelfde als dat van The Super Mario Bros. Movie en de Jumanji-films (allen met hoofdrollen voor Jack Black): een divers gezelschap komt per ongeluk vast te zitten in de wereld van Minecraft en moet ontsnappen.
Het duurt evenwel vrij lang voordat de film daar aankomt. Eerst jast de film in razend tempo het oorsprongsverhaal van Steve (Jack Black) erdoorheen. Hij droomde als kind van werk in de mijnen, maar werd een teleurgestelde deurbellenverkoper totdat hij een „dingetje” vond dat een portaal naar de Minecraftwereld opende. Hetzelfde overkomt later Garrett (Jason Momoa), die professioneel gamer was in de jaren tachtig, maar nu een trieste spierbundel is. En twee kinderen zonder ouders – uitvinder Henry (Sebastian Hansen) en verantwoordelijke zus Natalie (Emma Myers) – met dierenliefhebber Dawn (Danielle Brooks).
Op dit punt voelt het alsof je al twee films gezien hebt. Maar het verhaal begint nu pas echt.
Het gezelschap moet een „earth crystal” vinden in „the woodland shed” om terug te keren naar de echte wereld. Maar Malgosha zit achter ze aan: een kwaadaardige big uit de „nether” die wil vernietigen in plaats van „creëren” omdat ze ooit werd uitgelachen bij een danswedstrijd.
In deze wereld is alles kubusvormig: dieren, bomen, dorpelingen. En kubussen kunnen gemijnd worden (Mine) en samengevoegd, om wapens of huizen te bouwen (Craft). Maar van ‘minen’ en ‘craften’ komt het niet al te veel tijdens de heroes journey die volgt. De helden leren vooral op metaforisch niveau dat ze moeten ‘bouwen’ in plaats van ‘afbreken’: geef je dromen niet op! Dit geldt vooral voor de jongens, minder voor de twee vrouwelijke personages die vrij snel op een doelloos zijpad gestuurd worden.
Het verhaal is een kapstok voor zo veel mogelijk internetmemes en herkenbare elementen uit het videospel. Zo zagen de makers dat Jack Blacks liedje uit de Mario-film in 2023 een internethit werd, en dus zingt hij wel vier keer in Minecraft. Jennifer Coolidge (The White Lotus) is hernieuwd populair, en dus zit zij ook in de film. Personages refereren naar memes als ‘chungus’, en ‘unalive’. En andere grapjes zijn slechts leuk voor kleine kinderen. Personages noemen elkaar „kapitein bilspleet” en zeggen „suck butt”.
De samenhang van de film rust voornamelijk op de harige schouders van Jack Black en Jason Momoa. Die laatste brengt het er aardig vanaf: het contrast tussen zijn kleuterige gedrag en zijn enorme spieren is vaak grappig. Maar Jack Black doet te veel. Hij karateschopt, kietelt de lucht met zijn vingers, flippert zijn wenkbrauwen en rekt woorden op (komische) wijze uit: „Abso-rutin-tutely!” Soms lijkt het wel alsof de regisseur Jack Black voor een greenscreen zette, zijn Ritalin afpakte en er achteraf wat geanimeerde nonsens omheen plakte.
Er zijn best goede dingen aan de film. De animatiewereld is een prachtige vertaling van de wereld uit het videospel. De ‘echte wereld’ is grappig: vol pathetische volwassenen die hun dromen opgaven. Maar de combinatie werkt vooral bevreemdend.
Wellicht is A Minecraft Movie een goede reflectie van hoe het is om op te groeien met het internet: elke tien seconden een ander alarm, filmpje, geluid, of wereld om in te verdwijnen. Maar als zoiets ontstaat, is dat puur toeval. A Minecraft Movie is namelijk vooral crosspromotie. Bedoeld om computerspelletjes, merchandise en Dorito’s te verkopen (‘Vindt het vierkante chipje!’).
Tristan Theirlynck
Komedie
A Minecraft Movie. Regie: Jared Hess. Met: Jason Momoa, Danielle Brooks, Jack Black. Lengte: 101 minuten.
In de eerste trailer van A Minecraft Movie staat acteur Jack Black – met gepeperde baard – in een digitaal landschap vol blokken. Hij spreidt zijn armen. „Ik…” kondigt hij aan, „ben Steve!”
Een leger gamers reageerde verbolgen. Dít was dan de verfilming van Minecraft, één van de bestverkochte games aller tijden en een essentieel onderdeel van menig gamejeugd? Een paar Hollywoodacteurs die stomme grappen maken in een raar, tegen het realisme aanschurende verbeelding van de Minecraft-wereld? Op vele fora klonk dezelfde opmerking: „Had dit niet gewoon vol animatie kunnen zijn? Misschien zelfs opgenomen in Minecraft zelf?”
Die reactie viel te verwachten. Na decennia slechte gameverfilmingen zijn gamers hyperalert op promotiebeelden, ze speuren elke millimeter trailerbeeld af op fouten. Het gaat er niet eens om dat een verfilming precies lijkt op het origineel – gamers willen gewoon weten of Hollywood de game-ervaring dit keer wél begrijpt. Dat het antwoord steeds vaker ‘ja’ is, zoals in series als The Last of Us, Arcane en Fallout, heeft de angst nog niet weggenomen.
Makers van gameverfilmingen hebben het dan ook niet gemakkelijk. In de game-industrie is het woord ‘gameschrijver’ inmiddels verruild voor ‘verhaalontwerper’ – een gameverhaal zit namelijk niet alleen besloten in filmpjes met personages, maar ook in de interacties die een speler kan hebben met de spelwereld, en dat vereist een andere aanpak dan een filmscenario. Waar je bij een boek- of podcastverfilming een (visuele) dimensie toevoegt, sla je bij een gameverfilming juist iets plat.
Traditioneel strooien Hollywoodstudio’s vooral gameverwijzingen uit over een standaard actie- of comedyverhaal. Dat werkt niet – de fan mist de kern van zijn ervaring, het mainstreampubliek krijgt clichés en onbegrijpelijke grappen. Meer succes hebben projecten waarvan de makers zelf gamers zijn, met een intens begrip van de betreffende gamewereld.
Zo werd bij de planning van personages voor serie Fallout nagedacht over de verschillende typen mensen die in Fallout spelen – de ‘good guys’, de anarchisten, de machtswellustelingen. Gamers herkennen de archetypen onmiddellijk. Op het moment dat hoofdpersonage (en anarchist) The Ghoul vervolgens ook nog eens zucht: „De eerste regel van de Wasteland is dat je altijd van je pad gelokt wordt door bullshit”, is de gamer ingepakt: zie, ze snappen het gamen.
De beste filmstukken interviews en recensies van de nieuwste films
Source: NRC