Hoe kijkt de generatie van 2000 terug op de jaren die hen gevormd hebben en wat verwachten ze van de toekomst? Sabine Koch is vorig jaar afgestudeerd aan het conservatorium en treedt op met eigen liedjes. Nu nog de grote podia bestormen.
is popredacteur van de Volkskrant.
Hoe woon je?
‘Ik woon alleen. Tot een jaar geleden woonde ik in een studentenhuis, maar na vierenhalf jaar vond ik dat wel mooi geweest. Toen ik een halfjaar op kamers woonde, kwam corona. Als ik toen nog bij mijn ouders had gewoond, was ik waarschijnlijk wel meegegaan in hun ritme, hun aanpak. Maar nu ik op mezelf woonde, dacht ik: oké, ik ben nu volwassen en moet het allemaal heel goed doen.
‘Ik raakte geobsedeerd met handen wassen en zo, ik was bang. Tegelijkertijd kregen mijn huisgenoten schurft. Ik legde veel druk op mezelf: ik moet geen corona of schurft krijgen en als dat wel gebeurt, is het mijn eigen schuld.
‘Ik ontwikkelde een dwangstoornis op hygiëne, dat was allemaal niet heel fraai. Het hele huis was op een gegeven moment een trigger voor mij. Het was een oud huis, dus er zaten ook muizen. Toch ben ik er best lang gebleven, ik weet eigenlijk ook niet waarom. Achteraf had ik eerder mogen erkennen dat het intens was.’
Heb je nu nog last van je dwangstoornis?
‘Het was de heftigste periode uit mijn leven. Je kunt zo verdwaald raken in je gedachten, ik heb me best alleen en verdrietig gevoeld. Ik zit twee jaar in therapie en dat gaat goed, ik oefen nu met exposure. Vorige week dacht ik: wauw, ik heb zo veel rust opeens.
‘Ik ben perfectionistisch en wil alles goed doen. Nu ik milder voor mezelf ben, heb ik ook een mildere blik naar anderen. Ik moet wel zeggen, dat heeft mijn hele wereldbeeld veranderd. Eerst dacht ik dat iedereen probeerde het goed te doen. Maar nu ik me realiseer dat iedereen maar wat doet, denk ik wel: wat is dan het nut van het leven? Er zijn mensen die veel meer hun best doen dan anderen. Ik moet leven en laten leven waarschijnlijk, maar ik snap het niet helemaal.
‘Mensen zeggen dan: je komt hier sterker uit. Leuk dat je dat zegt, maar ik wil er helemaal niet sterker uitkomen. Ik wil dit gewoon niet hebben. Ik was helemaal oké met mijn niet-sterke leven. Onze generatie heeft een sfeer gecreëerd dat alles leuk moet zijn en goed moet gaan. Het duurde even, maar ik ben blij dat ik inmiddels geleerd heb dat moeilijke dingen ook gewoon bij het leven horen.
‘Veel mensen van deze leeftijd hebben psychische problemen. Zijn wij dan allemaal aanstellers? Misschien, maar misschien zit er ook iets maatschappelijks achter. Ik heb, tot mijn dwangstoornis werd vastgesteld, nooit een grote tegenslag gehad. Ik denk dat ze in de tijd van mijn opa en oma veel beter konden omgaan met lastige dingen. Omdat het leven minder goed was, leerde je dat al vroeg.
‘Natuurlijk is het mooi dat het leven nu makkelijker is, maar ik had best wat eerder willen leren dat het niet altijd goed kan gaan. Het is niet raar om je af en toe een week heel slecht te voelen. Maar ik heb het gevoel dat dat niet echt meer kan in deze maatschappij.’
Wat helpt jou als je je slecht voelt?
‘Zingen is voor mij een uitlaatklep. Ik zong altijd al, eerst liedjes van anderen. Tot ik merkte dat mijn gevoelens niet pasten bij wat ik zong. Daarom begon ik mijn eigen liedjes te schrijven toen ik 16 was. Ik wilde alles over muziek leren: hoe kun je een bepaald gevoel overbrengen, hoe werkt dat met akkoorden?
‘Ik ging compositie en muziekproductie op het conservatorium doen, want ik ben niet iemand die dat allemaal van YouTube-tutorials gaat leren. Ik wil gewoon vragen kunnen stellen en opdrachten krijgen.’
Wat doe je naast muziek?
‘Ik studeer pedagogische wetenschappen aan de universiteit. Daar ben ik mee begonnen in het derde jaar van het conservatorium. Ik vind muziek maken heel leuk, maar het is ook abstract. En stel dat ik niet genoeg verdien met muziek, dan kan ik terugvallen op mijn studie. Ik kan goed leren, ik zou het jammer vinden als ik daar niets mee doe. Soms vind ik dat lastig, want ik ben twee carrières tegelijk aan het opbouwen.
‘Het leven heeft nog nooit zo vaag gevoeld als op deze leeftijd. Tot je 18de ga je naar school, dan is het heel duidelijk wat er van je wordt verwacht. Ik kan me voorstellen dat ik rond mijn 30ste wel wil settelen en kinderen wil krijgen. Nu zit ik in de jaren waarin ik alles kan doen wat ik wil. Je hoort van veel mensen dat zij ook de druk voelen om alles eruit te halen.
‘Ik vind het moeilijk dat je met een carrière in de muziek totaal geen zekerheid hebt of het wat wordt of niet. Uiteindelijk zou mijn ultieme doel zijn om een carrière als Maan of zo te hebben. Clubtours in Nederland, festivals in de zomer, dat lijkt me heel vet.
‘Ik ben vorig jaar afgestudeerd aan het conservatorium en denk: nu moet het eigenlijk gaan gebeuren. Ik wacht steeds op het moment dat ik ga doorbreken, maar eigenlijk is mijn carrière al bezig. Ik heb liedjes op Spotify staan, ik mag op het Bevrijdingsfestival spelen. Ik kan er nu ook al van genieten.’
Volg je het nieuws?
‘Niet goed eigenlijk, daarvoor heb ik mijn vriend. Vaak hebben mensen het over een gebeurtenis en dan ben ik van: wanneer is dat gebeurd? Dan denken mensen: onder welke steen leef jij? Maar elke keer als ik het nieuws kijk en ik zie zo veel oorlog, voel ik de drang om er iets aan te doen met z’n allen.
‘Een seconde later bedenk ik dat ik er niks aan kan doen. Waarom zou ik er dan naar kijken? Ik word er alleen maar negatief en verdrietig van.
‘Voor mij zou het heel simpel moeten zijn: wat is belangrijker, mensenlevens of geld? Nu wordt er vaak vanuit de politiek voor het geld gekozen, dan heb ik al geen zin meer om te kijken. Veel liever doe ik er iets aan, zoals op de nieuwkomersschool waar ik stage liep. Maar ik wil ook niet de problemen níét zien, dus ben ik blij dat mijn vriend me van de belangrijkste dingen op de hoogte houdt. Hij vindt het allemaal heel interessant.’
Hoe ziet je digitale leven eruit?
‘Van mijn 16de tot mijn 22ste ongeveer vond ik het leuk om alles te delen op Instagram. Op een gegeven moment was ik er klaar mee, je krijgt zo veel prikkels binnen. Allemaal ongevraagde informatie die je weer moet verwerken. En je gaat je automatisch vergelijken met de ander: zij is nu aan het hardlopen en ik niet. Ik vind het gezonder om dat niet te doen.
‘Ik ben nu op het punt dat ik het liefst een Nokia zou willen hebben waarop mensen me alleen kunnen bellen als het nodig is. Maar dat kan niet, want alleen al om in te kunnen loggen op de site van de universiteit heb ik mijn telefoon nodig.’
Hoe kijk je naar de toekomst?
‘De maatschappelijke toekomst vind ik nog wel spannend. Ik ben niet per se bang voor oorlog, maar ik durf ook niet te zeggen dat er geen oorlog komt. Het klimaat is ook fucked up. Ik kan me erover opwinden dat wij afhankelijk zijn van wat de generaties voor ons hebben gedaan.
‘Op persoonlijk vlak leef ik best wel in de toekomst, ik heb veel dromen en ambities. Ik ben nu bijna 25, veel mensen vinden het stom om ouder te worden. Ik vind het heerlijk. Let’s go, ik ben er helemaal klaar voor!’
Sabine Koch wordt 25 op 27 juli.
Woonplaats Groningen
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10?
‘7,5. Laatst zei iemand: als je 24 bent, ben je pas zes jaar volwassen. Een fijne gedachte. Ik hoef de 10 dus nog niet te halen.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie?
‘In grote lijnen wel: we zijn opgegroeid met telefoons en voelen prestatiedruk. Maar TikTok-trends snap ik bijvoorbeeld niet.’
Waar ben je over 7 jaar?
‘Mijn carrière kan nog heel veel kanten op, maar het staat vast dat ik als vrouw een biologische klok heb. Rond die tijd ben ik wel toe aan kinderen, denk ik.’
In de serie 25 in 25 vragen we jongeren geboren in 2000 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien. Meedoen? Mail een korte omschrijving (opleiding/woonplaats/bijzonderheden) naar: 25in25@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant