De zomer begon vroeg dit jaar in New York, om precies te zijn op zaterdag 29 maart om een uur of half elf in de ochtend.
Een buurman die ook in de winter bij voorkeur gekleed gaat in korte broek – ik vermoed om de wereld te laten zien dat hij gezond is – had voor de gelegenheid een bijzonder strakke korte broek aangetrokken. Bouwvakkers waren de straat aan het opbreken en hoewel ik gelezen had dat na de Canadezen ook de Europeanen Amerika nu meden, hoorde ik een Duitse vader – kaal maar jeugdig – op Park Avenue tegen zijn twee kinderen verzuchten: ‘Wat is dit een heerlijke stad.’
Hoe verder weg de Tweede Wereldoorlog, hoe groter mijn begrip voor de aanpassers. Het hele beschavingsideaal bestaat uit wenken om je aan te passen en als mensen vervolgens hartstochtelijk gevolg geven aan die wenken moet je ze dat niet al te kwalijk nemen.
Een vriend van mij die in het noorden van de staat New York woont, had per e-mail gevraagd of ik vreesde gedeporteerd te worden. Ironie, vermoedde ik. Aangezien ik aan weinig tot geen demonstraties had deelgenomen en ik niet bekend stond als Hamasliefhebber meende ik dat het zou loslopen.
Wandelend door New York bedacht ik dat ik in sommige kringen bekend sta als Marokkanenliefhebber. Mochten de Amerikaanse autoriteiten mij daarover ondervragen, dan kon ik altijd antwoorden dat ik van Marokkanen hield zoals andere mensen van damherten.
Daaraan zou ik toevoegen dat ik de Amerikaanse buitenlandse politiek liefdevol ondersteunde. Omdat aanpassing net als literatuur grondigheid vereist, zou ik voor de zekerheid op Amazon een MAGA-petje aanschaffen.
‘Liever laf dan gedeporteerd’, schreef ik aan mijn vriend, ‘al was het maar omdat met de deportatie de ironie toch wel aan haar einde komt.’
Daarna besloot ik van de zomer in maart te gaan genieten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns