Het is het meest intense vragenuur in tijden. Mirjam Bikker (ChristenUnie) vraagt aan minister van Asiel Marjolein Faber (PVV) of ze excuses gaat aanbieden over lintjesgate, Fabers weigering om te tekenen voor het uitreiken van lintjes aan vijf COA-vrijwilligers. De perstribune zit vol, er heerst opwinding onder de journalisten.
Die opwinding begrijp ik, maar soms vraag ik me af hoe opwindend we dit allemaal moeten vinden. Een minister als Faber heeft Nederland denk ik niet eerder gehad – de ongekende combinatie van dom en kwaadaardig is ongeëvenaard. We kunnen al haar misstappen als pers allemaal wel zien als spannende akkefietjes, maar het is ook nogal schadelijk.
Aaf Brandt Corstius doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Eén ding kan Marjolein Faber heel goed, en dat is zonder schaamte – die kent ze vermoedelijk niet – alsmaar hetzelfde antwoord herhalen op een heel arsenaal aan vragen van Kamerleden. De korte en lange samenvatting van haar antwoorden over het niet-tekenen is: ‘Ik ben geen stempelmachine.’ En haar excuses gaat ze niet aanbieden. Het woord ‘stempelmachine’ gebruikt ze, ik heb het gecheckt in de Plenaire Verslagen, in een uur zeven keer. Ze zegt ook een paar keer: ‘Het water loopt over de schoenen.’ Dit is een door haar zelfbedachte uitdrukking over, vermoedelijk, migratie.
Kortom: Faber gebruikt lintjesgate vooral om nog eens te verkondigen hoe scherp ze op asiel wil zijn, en houdt vol dat zij niet op commando dingen ondertekent. Dat gepoch wordt wat minder stoer als je haar andere, herhaalde antwoord hoort: dat minister-president Schoof en minister van Binnenlandse Zaken Judith Uitermark (NSC) de toekenning van de lintjes wel zullen ondertekenen, en: ‘Daar verzet ik me niet tegen.’ Dan ben je dus vooral een roepmachine.
Het is onmogelijk om Faber iets anders te laten uitbrengen dan haar voorgeproduceerde antwoorden. Het duurt tot diep in het vragenuur tot ze iets anders zegt, opvallend genoeg op een vraag die eerder een wat malle mededeling is, van Thierry Aartsen van de VVD. Hij zegt: ‘‘Als ik niet wil tekenen, teken ik het niet’, de laatste keer dat ik dat iemand hoorde zeggen, was toen ik vanochtend mijn dochter naar de peuterspeelzaal bracht.’
Faber antwoordt, onder de indruk van de peuterdochter van Aartsen: ‘Uw dochter heeft in ieder geval een eigen mening.’
Opvallend: de voorgaande Kamerleden in het vragenuur verwijten Faber van alles– Jimmy Dijk (SP) ‘absurd amateurisme’, Rob Jetten (D66) dat ze een ‘grove schande’ is en ‘walgelijk gedrag’ tentoonspreidt, Bikker dat ze ‘vrijwilligers frontaal aanvalt’. Zelfs politici die dol zijn op streng asielbeleid vallen haar aan. Joost Eerdmans (JA21): ‘De instroom gaat voor geen meter naar beneden door vijf mensen een lintje te weigeren.’ Maar pas als Aartsen over zijn boze peuter begint, kan Faber het ineens opbrengen om begrip te tonen en een nieuw antwoord te formuleren. Opvallend.
Intussen is er, behalve bij de microfoons, ook in de Kamer een hoop gaande. Jesse Klaver (GroenLinks-PvdA) loopt steeds van fractie naar fractie om met iedereen te praten. Hij gaat even zitten bij Caroline van der Plas (BBB), bij Henri Bontenbal (CDA), wendt zich tot Pieter Omtzigt (NSC), praat met Jetten. Uiteindelijk kondigt hij aan meteen die avond een debat te willen.
Na het roerige vragenuur worden Thierry Baudet en Pepijn van Houwelingen (FvD) opnieuw beëdigd. Met een grote glimlach komt Baudet binnen, op zeer kleine loafers met kwastjes. Van Houwelingen en hij gaan samen voor voorzitter Martin Bosma (PVV) staan, die ze beëdigt. ‘Zo helpe mij God almachtig’, zeggen ze beiden, maar als het ritueel klaar is, bedenkt Baudet ineens dat hij een saluut wil doen, en houdt plots resoluut zijn vingers bij zijn slaap. ‘O, we doen het even over, want u moet ook de vingers opsteken. Ik kijk u nogmaals aan’, zegt Bosma, en dan doen Baudet en Van Houwelingen de hele riedel voor de derde keer, waardoor het geheel nogal cringe wordt.
Ze gaan weer in hun zetels zitten. ‘Geen bloemen? Geen bloemen?’, hoor ik iemand in de FvD-fractie zeggen.
Als sommige vrijwilligers geen lintjes mogen, kunnen we de bloemen voor politici die even pauze genomen hebben, ook wel afschaffen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant