Een beetje ontwapenend was het wel, toen een collega gisteren een nieuwtje wilde delen en zijn teletekstapp tevoorschijn haalde. ‘Kijk maar, het staat op NOS Teletekst.’ Dan moet het wel waar zijn, was zijn idee, en het felle azuurblauw tegen het zwart maakte het nieuws inderdaad tot een voldongen feit.
O ja, dat bestaat ook nog, dacht ik toch – op deze 1 april 45 jaar maar liefst. Gelezen op teletekstpagina 101, dus het is heus. In Goedemorgen Nederland (WNL) klonken felicitaties voor de tv-pixelbode, mediadeskundige Mark Koster mocht zijn zegje doen: hij noemde het een mannending, vooral geschikt om ‘op zondag bij de schoonouders toch even te checken hoe het ervoor staat met PSV’ (teletekstpagina 819).
De onvermijdelijke vraag werd gesteld door presentator Welmoed Sijtsma: is het niet een keertje klaar met Teletekst? (‘Vorig jaar werd Teletekst op de app dagelijks door gemiddeld 690 duizend mensen geraadpleegd’, bron: teletekstpagina 160).
Sijtsma, in shock: ‘Meer dan een gemiddelde talkshow!’
In NPO 1-radioprogramma Met het oog op morgen slaagde Ingmar Heytze, zoals het dichters eigen is, er wel in het kleine (in het geval van een teletekstpagina: drie alinea’s, opgedeeld in 19 regels met elk 36 tekens) te eren: ‘Dit scherm staat stil/ Geen stem begint te praten, geen venster springt open om iets te verkopen/ Er bestaat geen klikaas hier, louter appelblauwzeegroene betekenis: al 45 jaar een onverstoorbare meneer.’
Dat het kleine zwaarder kan wegen dan het grote, ik zag het in de documentaire Ik was een kind (EO). Brand je vingers er niet aan, werd vooraf tegen Geertjan Lassche gezegd toen hij het verhaal van Anneloes van ’t Licht, slachtoffer van seksueel misbruik door haar vader en broer, wilde verfilmen. Incest, altijd lastig, maar nog complexer: Anneloes’ vader was een hooggeplaatste binnen de reformatorische kerk, tevens SGP-raadslid.
Een klein leven van Hanya Yanagihara, tot die categorie behoort Lassches heftige film, want net als bij het lezen van die roman rijst de vraag: hoeveel leed past er in een mensenleven? Anneloes blijft bij haar waarheid, dé waarheid, blijkt later, die door vormfouten in de (kerkelijke) rechtspraak nooit aan het licht kwam: Anneloes was ‘ziek’, constateerden de ouderlingen. Het tekende haar adolescentie, die zich al opgenomen voltrok – isoleercellen, automutilatie, suïcidale gedachten, uitbuiting.
75 minuten lang zien we enkel het getormenteerde gezicht van Anneloes, terwijl ze in gesprek is met betrokkenen, zij allen buiten beeld. Slechts één keer breekt het open, een voorzichtige, dankbare lach, wanneer ze de briefschrijver ontmoet die in de krant reageerde op de misbruikzaak.
‘De SGP-voorzitter is enorm blij voor de vader, de broer en het hele gezin, dat er vrijspraak ligt.’ Maar, reageerde de briefschrijver: ‘De dochter hoort toch ook bij het gezin? Is zij ook blij?’
‘Heel bijzonder’, zegt de briefschrijver, ‘dat ik na zoveel jaar eindelijk weet: dat iets wat gewoon uit mijn hart kwam jou zo goed heeft gedaan.’
‘Alles wat je doet, heeft effect’, besluit hij.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns