In de VS is het showworstelen van ‘World Wrestling Entertainment’ nog altijd razendpopulair. Maar ook in Amsterdam smullen fans van het bonte gezelschap dat zondag de Ziggo Dome aandeed. Dat de gevechten gescript zijn, maakt hen niet uit.
schrijft voor de Volkskrant over Amerikaanse sporten.
‘Amsterdam, hebben jullie het naar je zin?!’ De show van de WWE is zondagavond halverwege als publiekslieveling CM Punk in de ring het woord neemt. Ritmisch brullen uitzinnige toeschouwers zijn naam. De worstelaar uit Chicago, gehuld in een strak broekje en met een volgetatoeëerd bovenlijf, heeft zojuist zijn gevecht gewonnen omdat zijn tegenstander, de boomlange antiheld Gunther, hem in het kruis heeft geschopt. Diskwalificatie dus.
Het bezoek aan de Ziggo Dome is de voorlaatste halte van het Europese tournee van de WWE (World Wrestling Entertainment), de belangrijkste organisator van het Amerikaanse ‘pro wrestling’. In de VS nadert het showworstelen momenteel de populariteit die het had in de jaren tachtig en negentig. Maar ook Amsterdam loopt er voor warm, al zit de zaal niet helemaal vol.
In de show worden de grootste uitwassen van de Amerikaanse sport- en entertainmentcultuur in een sterk geconcentreerde dosis opgediend. De worstelaars vechten in bonte uitdossingen, bij hun opkomst klinkt luide heavy metal. Het is als een rockconcert waar om de haverklap een gevecht uitbreekt.
De worstelaars smijten elkaar door de ring en beuken hun tegenstanders met indrukwekkende sprongen vanuit de touwen tegen de vlakte. ‘Oooh’ en ‘aaah’ klinkt het doorlopend vanuit het publiek. Dat de hoofdrolspelers elkaar vaak nauwelijks raken, lijkt niet uit te maken. De harde klappen waarmee ze op het canvas vallen, worden op de tribune gevoeld.
Opmerkelijk is de betrokkenheid van het publiek. Onophoudelijk wordt er gebruld, gelachen of klinkt er boegeroep. Vooral als CM Punk zijn opwachting maakt, is het geschreeuw oorverdovend. Bij zijn opkomst, een lange theatrale wandeling naar de ring, wordt zijn opkomstlied fanatiek meegezongen.
Sommige toeschouwers hebben spanddoeken of kartonnen borden meegenomen om hun liefde voor de worstelaars te tonen. Niet vaak krijgen ze de kans om ze van dichtbij te zien. Al sinds enkele jaren reist de WWE naar Europa, maar Amsterdam werd de afgelopen jaren overgeslagen. Nu is het circus teruggekeerd.
Veel belangstellenden voor de voorstelling in de Ziggo Dome zijn van middelbare leeftijd, want de populariteit van het showworstelen piekte aan het einde van de twintigste eeuw. De bonte karakters uit de WWE, van Hulk Hogan tot Mr. T, werden toen wereldberoemd. ‘Ik keek er vroeger naar op televisie’, zegt de 38-jarige Boris, wachtend in de rij voor de ingang.
De Belg is met zijn vriend Ilias uit Turnhout gekomen om de show bij te wonen. Om hun schouders hangen replica’s van de kampioensriemen die hun helden dragen. ‘Het is traditie om die mee te nemen’, zegt Boris. Hij kocht de zijne op Amazon. Wat hem aanspreekt aan het showworstelen? ‘De personages en karakters’, verklaart hij. ‘De muziek is mooi en de fans krijgen er energie van.’
Opvallend is het grote aantal jongere bezoekers. Ze zijn aangestoken door hun ouders of kennen de personages uit videogames. Sommigen zijn er voor het eerst bij, zoals de 11-jarige Hugo. Hij is met zijn vader naar Amsterdam gekomen. ‘Ik denk dat er wel een showtje van gemaakt wordt’, klinkt hij vol verwachting.
Zijn favoriet John Cena, inmiddels een bekend acteur, is er helaas niet bij in Amsterdam. De echt grote namen komen vanaf 19 april in actie bij het jaarlijkse Wrestlemania, het summum van het showworstelen. De voorstelling in Amsterdam is een opwarmertje.
Vorig jaar trok Wrestlemania in Philadelphia over twee dagen 145 duizend bezoekers. Het ‘pro wrestling’ kende in de VS een dip na de eeuwwisseling, maar maakte de afgelopen jaren een comeback. De waarde van de WWE wordt door financieel tijdschrift Forbes op 6,8 miljard dollar geschat.
In de VS bestaat het showworstelen al meer dan honderd jaar. De gevechten waren voor het eerst te zien in rondreizende kermissen en gingen tussen amateurworstelaars, vaak studenten, die een centje bij wilden verdienen.
Aanvankelijk waren het nog echte worstelpartijen, maar promotors merkten al snel dat het publiek meer interesse had in voorstellingen met een hoger entertainmentgehalte.
De worstelaars gingen zich uitdossen in soms extravagante pakjes en hun gevechten werden steeds meer gescript. De zogeheten bookers, de organisatoren, bepaalden wie zou gaan winnen. Nog altijd staat van tevoren vast wie zegeviert, ook in de WWE.
Lang hielden de WWE en haar worstelaars de schijn op een echte vechtsport te zijn. Maar om strenge regulering in bepaalde staten te omzeilen, erkende WWE-oprichter Vince McMahon eind jaren tachtig dat hij handelde in entertainment, en er geen sprake was van competitie. Door trouwe fans werd het ter kennisgeving aangenomen.
‘Maar vergis je niet’, zegt Julia Suijkerbuijk, ‘het is topsport wat we doen.’ De 26-jarige uit Groningen is een van de worstelaars van Pro Wrestling Holland (PWH), de Nederlandse versie van de WWE. Onder haar artiestennaam, simpelweg Julia, neemt ze deel aan verschillende shows door heel Europa.
Als tiener kwam Suijkerbuijk in aanraking met het showworstelen toen ze midden in de nacht stiekem televisie keek in de woonkamer. Ze zag beelden van een paar vrouwelijke worstelaars en was meteen verkocht. ‘Het waren zulke spectaculaire dingen die ze deden’, zegt ze. ‘En het waren ook nog eens knappe, vrouwelijk uitziende vrouwen. Voor mij was dat erg bijzonder.’
Enkele jaren later besloot Suijkerbuijk zelf een poging te wagen. Ze meldde zich aan bij een try-out van PWH, waar ze leerde wat erbij komt kijken om een ‘pro wrestler’ te zijn. ‘Veel cardio en krachttraining. En je moet ook iets kunnen vertellen in de ring.’ Vaak hebben gevechten een verhaallijn waarbij bittere rivalen elkaar via een microfoon verbaal uitdagen. Een ‘pro wrestler’ moet over enig acteertalent beschikken.
Suijkerbuijk nam op haar 23ste deel aan haar eerste show. Bont en blauw stapte ze na afloop uit de ring. ‘Toen dacht ik: ja, dit is het.’ Ze creëerde haar personage en vond een bijpassende outfit.
Showworstelen is entertainment, benadrukt ook Suijkerbuijk. ‘Geen competitie. De winnaars zijn vooraf bepaald, net als een paar momenten in een gevecht. Maar alles wat daar tussenin gebeurt, is geïmproviseerd. We reageren op elkaar of het publiek en doen wat past bij ons personage en wat op dat moment goed voelt.’
Soms komen de klappen wel degelijk aan, beweert Suijkerbuijk. ‘Het is natuurlijk geen Sesamstraat.’ De worstelaars hebben hun methodes om de tikken te pareren. Maar aan het harde canvas is niet te ontsnappen. ‘Het is een houten vloer met een laagje schuim erover’, zegt Suijkerbuijk. ‘Het is geen beton, maar het is ook weer niet zo dat je in een wolkje landt.’
Ook in Nederland ziet ze het showworstelen populairder worden. De komst van de WWE naar Amsterdam is daarvoor het bewijs, zegt Suijkerbuijk. Zondag is ze erbij in de Ziggo Dome. Dat de Amerikanen op bezoek komen, noemt ze een ‘grote eer’.
Ook CM Punk zal er over een paar weken bij zijn bij Wrestlemania, een van de grootste entertainmentshows van de VS. Cena, Dwayne ‘The Rock’ Johnson en anderen zullen daar hun opwachting maken. Veel van de worstelaars zijn bekende filmsterren.
De WWE kent een grote aantrekkingskracht op beroemd Amerika. Bij Wrestlemania zijn vaak verschillende gastoptredens te zien, van zanger Bad Bunny tot actieheld Arnold Schwarzenegger en basketballer Shaquille O’Neal.
In 2007 betrad ook Donald Trump de ring. De huidige president is groot liefhebber van de WWE. Hij werd opgenomen in de hall of fame van de organisatie en zou zijn politieke stijl volgens sommige analyses hebben ontleend aan het showworstelen.
Bij de 23ste editie van Wrestlemania nam Trump het in the Battle of the billionaires op tegen de omstreden WWE-baas McMahon, die vorig jaar moest opstappen na beschuldigingen van seksueel misbruik. Trump werkte hem eerst tegen de vlakte en schoor hem vervolgens lachend kaal met een tondeuse. ‘Oooooh’, klonk het vanuit het publiek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant