Mijn zoon werd geboren vlak na een gedeeltelijke zonsverduistering. Ik lag in het ziekenhuis en keek, tussen weeën door, naar buiten en was steeds opgelucht dat het bewolkt was. Ik had die gedeeltelijke zonsverduistering toch niet kunnen zien.
Nu was er weer een gedeeltelijke zonsverduistering, en de buurvrouw had een geschikt brilletje. Op de stoep keken wij door het brilletje omhoog, en zie daar: de zon met een hap eruit. Daarna zetten we het brilletje af en beseften dat het beter was geweest als we eerst van de zon hadden weggekeken.
Hoe dan ook ideaal evenement: je hoeft er niet voor op reis, je hoeft maar heel even te kijken en dan is de ervaring afgevinkt, en daarna kun je toch maar mooi zeggen dat je deelgenoot bent geweest van iets kosmisch. Dat ben je natuurlijk altijd, maar zo’n brilletje voegt toch iets toe. En toen mochten we een ijsje.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant