Wat ze verzinnen, in de voedselindustrie!
Bij het woord ‘wellness drinks’ denkt Het Nieuwe Eten meteen aan de saunagrog en de saunatic. Dat zijn drankjes die je in ons favoriete sparestaurant kunt bestellen, tussen de aromatherapeutische opgietshow en de klankschaalsessie door.
In de supermarkt past de categorie ‘wellness drinks’ in min of meer dezelfde sfeer, vormgegeven als het speciaalbier onder de frisjes. In het persbericht over een nieuwe soort gaat het over ‘lief zijn voor je darmen’ met ‘een prebiotische craft soda die je goed laat voelen, je spijsvertering ondersteunt en óók nog eens beter is voor de planeet’.
Zet je met ‘ambachtelijke wijze’, ‘duurzaamheid’ en ‘natuurlijke ingrediënten’ af tegen ‘gewone’ frisdrank, en je krijgt vanzelf die weldadige zweem van lekker bezig.
Hi-Five mikt op een goed gevoel zowel bij de aankoop als tijdens en na het drinken, verduidelijkt de website. Wij voelen aan alles dat we in deze context niet moeten beginnen over tipsy worden, het enige drinkmoment (buiten de echte dorst lessen) waarbij we ons daadwerkelijk bewust worden van een verbeterde stemming.
De groenetheevariant met yuzu is goed, niet te zoet. Met ons gaat het prima, bedankt voor het vragen.
Cijfer: 8
Uit de laagste norm van nostalgie, de vroeger-had-je-constatering, konden X’ers in de jaren negentig net iets te vaak met mistige ogen ongevraagd vertellen over M&M’s, dat de bruine vroeger Bonitos heetten en de gele Treets.
Eigenaar Mars Inc. had in 1983 alles omgedoopt tot M&M’s, vergat in 2018 de rechten op de merknaam te verlengen, waarop de Duitse snoepinvesteerder Katjes* en de Belgisch-Franse snoepproducent Lutti de merknaam overnamen en nu onder de vlag ‘Treets’ M&M- en Maltesers-identieke Chocolinsen (heerlijke Duitse aanduiding van het genre) verkopen, langzaam uit te breiden met, bijvoorbeeld, Treets pinda-chocopasta, in het kielzog van de nutellificatie van de samenleving. Op de socials bleef het nostalgietechnisch echter wat stiller dan waarschijnlijk gehoopt, wat vooral aangeeft dat X’ers op de socials geen reet voorstellen.
Nu hebben ze dan toch uiteindelijk het brede publiek van de supermarkt bereikt, en dat is dus langzaam gegaan maar verder prima, want het zijn net M&M’s, alleen met een wat dunner suikerlaagje en fletse kleuren, want natuurlijke kleurstoffen. (CB)
Cijfer: 7,3
* Inderdaad, dat heeft te maken met de Nederlandse katjesdrop, maar daarover wellicht een andere keer.
Ergens in het schemergebied tussen rake woordspelingen en melige flauwekul ligt een papiertje met de namen van producten van De Vegetarische Slager (DVS). Sinds kort verkrijgbaar: Let it Beef, ‘biefreepjes’ op basis van soja. Voor vleesliefhebbers hoeft er dus geen ‘steak’ te veranderen, aldus het bedrijf uit Breda.
Taal is zeg maar echt een ding van DVS. Vooral met de letter c wordt driftig gekokkereld. In dit universum zijn de producten, behalve diervrij, lecker en heerlijck en wordt vlees vleesch en smaak smaack.
Dat is allemaal leuk en aardig, maar lukt het ondertussen om vegetarische producten op de markt te brengen die, zoals de ambitieuze missie van De Vegetarische Slager sinds 2010 luidt, ‘qua smaack en structuur identiek zijn aan vlees van dieren’?
Met de ‘biefreepjes’ komen oprichter Jaap Korteweg en zijn vleeschmeesters een heel eind in de goede richting, qua smaack en textuur. Gewoon lecker. De twee nog levende Beatles (Paul en Ringo, vegetariërs sinds jaar en dag) kunnen tevreden zijn. ‘Speaking words of wisdom / Let it Beef’. (PO)
Cijfer: 8,0
Halve supermarkten en een hele kantoorautomatenindustrie zijn ingericht om het midmiddag hongermoment op te vangen. Ooit een monopolie van een oplossoep met de geniale slogan ‘Vier uur. Cup-a-soup! (Dat zouden meer mensen moeten doen).’
Er zijn tegenwoordig veel alternatieven, ook in de verantwoorde hoek. Het Amsterdamse granolamerk Holie’s zit ook in het inmiddels zeer uitgebreide ‘gezonde repen’-vak, tussen de concurrenten van B’tween, Bolletje, Bites we love, Trek en Nakd, die allemaal varianten van de graanreep aanbieden. Holie’s heeft zijn ‘protein peanut chocolate crunchy Bar’ vernieuwd. Met zijn volkoren speltvlokken, wortelvezel, geroosterde pinda en een tikkeltje cacao krijg je al kauwend het idee dat je op zijn minst goed bezig bent, voor jezelf en de planeet.
Geen sugar rush wellicht (want geen toegevoegde suiker), maar zeker het aftoppen van dat weeë hongerige gevoel dat sommige middagen zo slepend kan maken. En echt veel minder schuldgevoel dan na het eten van een Snickers. (MM)
Cijfer: 7,4
Tijd om weer eens stil te staan bij de stabiele aanwezigheid van speculoos, het speculaaskruidenloze koekje uit België. Speculoos is een biscuitje met expansiedrift. Er is natuurlijk de boterhampasta, maar zoete speculoosstukjes zitten tegenwoordig ook in Koopmans pannenkoekenmix (voor een ‘lekkere gekarameliseerde koekjessmaak’), in Quaker cruesli, in ijs, in paaseitjes.
Onlosmakelijk verbonden aan speculoos is koekjesfabrikant Lotus, die rept van ‘knapperigheid die verrast bij elke hap’. In 2020 veranderde Lotus de naam van het speculooskoekje in Biscoff, wat een samentrekking is van ‘biscuit with coffee’.
Vijf jaar later heeft Lotus Biscoff zich opgedrongen aan een veganistische proteïnereep, of althans, aan de laag van 3 millimeter die bovenop een puur functionele havermoutreep wordt gesmeerd voor een enigszins snackachtig voorkomen.
Dit is allemaal schijn, blijkt maar weer. De speculoostopping draagt zelfs bij aan het droge, dofzoete mondgevoel dat perfect voorziet in een eten-na-xtc-ervaring, zonder dat je er voor aan de drugs hoeft. Drink er inderdaad vooral een sloot koffie bij. (GH)
Cijfer: 5,0
Daar kon je ook op wachten: mac and cheese-smaak. De heerlijk ranzige Amerikaanse kinderklassieker staat tenslotte al jaren op de kaart van duizenden bistro-achtige hamburgerrestaurantjes, van Parijs tot New York.
Chipsgigant Lay’s maakt het onderdeel van hun ‘flavour battle’, het licht vermoeide fenomeen dat je doet stemmen op je favoriete smaak, die dan in het schap zal worden verankerd. Een futloze aflevering dit keer, met knoflook & kruiden en chorizo & ui als andere smaken.
Hoe laat je iets smaken naar mac and cheese? Neem eerst even een goede eindredacteur, is het advies van ‘Het nieuwe eten’, want in de ingrediëntenlijst wordt het smaakpoedertje omschreven als ‘macaroni met kaassmaak’ (er zit dus macaroni in?), en in de omschrijving als macaroni- en kaassmaak (het smaakt naar macaroni en het smaakt naar kaas?). Macaroni-met-kaassmaak is het, wat wil zeggen dat het naar het gerecht smaakt, in de oervorm met wat nootmuskaat erbij, en/of paprikapoeder en/of mosterd.
Nootmuskaat zit erin en piment en zwarte peper, maar het smaakt vooral naar kaas, als een chipito of een nacho. (CB)
Cijfer: 7,0
De Amsterdamse uitjes en augurken van Kesbeke waren lange tijd stille aanwezigen achterin de koelkast. Een en ander veranderde toen De augurkenkoning een hit werd, RTL’s realityserie over het familiebedrijf met aan het hoofd druktemaker Oos ‘Een augurk is gewoon een heel mooi product’ Kesbeke.
Tafelzuurmomentum. Kesbeke en zijn zoons zijn later dit jaar te zien in een film van Frank Lammers, Augurk aan zee – ze spelen zichzelf.
Geen augurk te bekennen in het kimchibroodje van Kesbeke waar in de Albert Heijn nu een bordje met ‘nieuw’ bij staat, wél gefermenteerde Chinese kool met kruiden en specerijen.
Verheug je maar niet op zure, knapperige nattigheid in het midden. Vochtig wordt het in de witte tarwebol met 26 procent kimchi en 1 procent kaastopping nergens. Het is een kaas-uiendeegbal met een vleug chilipoeder waar je zelf kimchi op moet smeren, wil je tenminste het idee hebben een kimchibroodje te eten.
Een augurk erop zal vast ook lekker zijn. (GH)
Cijfer: 4,0
Er zijn zoveel redenen om minder vlees, en vooral minder rundvlees, te eten. Voor de koeien, voor de mensen, voor de planeet. Als er zich ook maar iets nieuws aandient in het schap waar de vleesvervangers liggen, dan willen we dat uitproberen.
Het van oorsprong Amerikaanse Beyond Meat begon in 2009 als een start-up in Los Angeles, met investeringen uit Hollywood en de toen nog overwegend progressieve techwereld. De Europese productie wordt vanuit Nederland gedaan. Een populair product van Beyond Meat is ‘Beyond Burger’, dat zich qua textuur, kleur (bietensap) en smaak aardig in de buurt van vlees bevindt, wat toch weer wat anders dan ‘beyond’ is.
In de nieuwe variant wordt er ‘jalapeño’-smaak aan toegevoegd, de licht pittige peper. Gebakken in boter en geserveerd op een wit bolletje, met een beetje ketchup, bood de burger een culinaire ervaring die te vergelijken was met de gemiddelde smakelijke hamburger. Maar dan zonder het schuldgevoel. En dat smaakt dan weer bijzonder goed. (MM)
Cijfer: 7,8
Het nieuwe eten dacht drie weken geleden het pistachatiedossier af te kunnen sluiten met het ultieme pistacheproduct, de pistachepasta. Maar nee. Met het pistache-imperialisme is het inmiddels net als met onlineadvertenties, maar dan in het echte leven: koop één keer iets met pistache, en er is in het voedingswezen niet meer aan te ontkomen.
Loop bijvoorbeeld nietsvermoedend een Starbucks binnen, en het scherm achter de kassa probeert je met bewegende lettertjes te verleiden tot ‘Make it a pistachio day’. Een wat onwaarschijnlijk scenario wat ons betreft, dat je het serieus ooit een pistachedag zou willen maken; evengoed lachen de pistachio loaf cake, pistachio donut en pistachio square je toe, evenals het pistachekernproduct: de pistachio latte.
Okee, wij dus bestellen, en doe er maar een pistachio square bij. Voor de pistache hoeft u dat niet te doen, blijkt: de square is op smaak gebracht met nadrukkelijk amandelaroma, de latte heeft dat opdringerig muffe van kunstmatige notenlikeur en scooters met een kapotte katalysator. Scheelt u bij elkaar weer 618 calorieën. (CB)
Cijfer: 5,0
Je kon erop wachten, al wachtte je er waarschijnlijk niet op: appelmoes gemaakt van verschillende appelrassen.
‘Voor veel consumenten is appelmoes een algemeen begrip, een containerwoord waar weinig onderscheid in valt te maken’, lazen we onlangs in een persbericht van appelmoes-zonder-toevoegingenmerk Servero, dat appelmoes ‘naar een hoger niveau’ wil tillen.
Op dit hogere niveau bevinden zich de varianten friszoet, zoetzuur en volzoet, waarbij zoetzuur is gemaakt met Jonagold-appels en volzoet met Royal Gala.
Het Nieuwe Eten bezocht verschillende supermarktfilialen, maar kon alleen de hand leggen op ‘volzoet’, waarbij een onheilspellend ‘verdwijnt binnenkort uit het assortiment’-bordje was geplaatst.
Er zit dus niets anders dan appel in, maar niet alleen maar Royal Gala: ‘slechts’ 60 procent is wat heet ‘een zoete handappel met een zachte textuur’. De andere 40 procent blijft anoniem. Servero-serveertip: lekker bij witte vis en kipgerechten.
Dat stond bij ons niet op het menu, maar bij wijze van het toetje kregen twee nieuwsgierige tafelgenoten een eetlepel appelmoes gevoerd. Genadeklap: ‘Gewoon appelmoes, toch?’ (GH)
Cijfer: 7,0
Het Nieuwe Eten observeerde al twee keer eerder de onstuitbare pistache-opmars, met de Dubaireep, -letter en -oliebol en een suave pistache-ijsje, en nu kunnen we reeds binnen twee maanden vooralsnog een drieluik afsluiten: de pistache heeft de mainstream bereikt met de pistache-boterhampasta.
Was je daarvoor tot nu toe aangewezen op import in de Marokkaanse buurtsuper (€ 13,95), de ekowinkel (Horizon, € 14,95) of de toeristengiftshop op het vliegveld van Palermo (€ 23,95), nu is er bij de Jumbo een Nutella-achtige crème (Brinkers So vegan So Fine, € 4,94) en bij de AH een pindakaasachtige variant van het huismerk (€ 7,49) – inderdaad de twee kanten die je met het veelzijdige nootje op kunt, broodsgewijs.
Binnen de mainstream overigens alsnog een ietwat elitaire lunchhobby – de AH-pistachevariant is, als je terugrekent per 100 gram, een krakende zesenhalf keer zo duur als de pindakaas uit dezelfde reeks, ‘AH Terra 100%’ (‘Ingrediënten: pistachenoot. Allergie-informatie: bevat pistachenoot’). Maar stevig geroosterd, dus behept met die geroosterdenooteigen doorvreetfactor, in die zin: sorry voor deze aanrader. (CB)
Cijfer: 8,0
Source: Volkskrant