is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Ze zeiden vroeger nog weleens dat de dingen eerst in Amerika gebeuren en pas daarna de oceaan overwaaien, naar ons, maar ook die zekerheid is van ons afgepakt.
Ik keek naar bewegende beelden van de Amerikaanse minister van Binnenlandse Veiligheid, die zich flanerend voor een gevangeniscel in El Salvador liet filmen waar ze illegale immigranten uit Amerika heen laat deporteren. Op het filmpje staan ontelbaar veel halfnaakte mannen tegen elkaar aangeschurkt achter de tralies van een overbevolkte ruimte, want in El Salvador lachen ze homerisch om ons eigen PVV-proleetje Emiel van Dijk, dat bij ons per cel slechts acht man staand wil laten slapen.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vervolgens keek ik naar bewegende beelden van de extreemrechtse, complotdenkende Amerikaanse volksvertegenwoordiger Marjorie Taylor Greene, die na een tamelijk normale vraag van een Britse journalist bitste dat die maar terug moet gaan naar eigen land om haar eigen volksvertegenwoordigers door te zagen over hun eigen Britse immigrantenproblemen.
En ik dacht: maar wij waren deze keer eerder. Wij hadden eerder politici die extremist, wreed, incapabel en koekoek tegelijk zijn. Wij zijn er eerder toe overgegaan om ze te verkiezen, hun partijen groot te maken, ze plekken in het hart van de macht te gunnen, ze minister te maken. Wij hebben Marjolein Faber al sinds 2011.
Zolang Faber nog veilig opgeborgen zat in de Eerste Kamer en in het provinciebestuur, viel het de mensen thuis nog niet zo op. Het grote publiek begon pas te vermoeden dat er iets niet helemaal pluis was, toen ze ‘mijn tweet klopt’ brullend wegvluchtte voor journalisten die haar op het verspreiden van hitserige leugens en racistische desinformatie hadden betrapt. Daarvoor was er nog haar protest bij de benoeming van Ahmed Marcouch tot burgemeester van Arnhem, spandoek met ‘Geen Arnhemmistan! We raken ons land kwijt!’ in de hand. En er was de affaire rond haar zoon, die ze ondershands een IT-opdracht had gegund voor de PVV-website. Nadat dit staaltje corruptie aan het licht was gekomen, weigerde ze terug te treden of überhaupt deemoedig het hoofd te buigen.
En nu is ze minister, al acht hele maanden, een periode waarin ze met iedereen ruzie heeft geschopt of beledigingen heeft gewisseld: met collega-ministers, met de premier, met haar ambtenaren, met haar woordvoerders, met Kamerleden van zowel oppositie als coalitie, met de instanties in de asielketen die het beleid moeten uitvoeren.
Ondertussen heeft ze weinig noemenswaardigs gepresteerd. Maandag trad een stoet deskundigen uit de rechtspraak en van de Immigratie- en Naturalisatiedienst aan om het parlement te smeken de asielplannen van Faber voor de invoering van een A- en B-status voor vluchtelingen in de ijskast te zetten, niet alleen omdat ze strijdig zijn met mensenrechten en niet zullen helpen, maar ook omdat ze tot heel veel extra juridische procedures zullen leiden, en schier onuitvoerbaar zijn voor de toch al overbelaste IND.
Donderdag stond ze in de grote vergaderzaal van de Tweede Kamer om te debatteren over haar plannen om de arbeidsmigratie naar Nederland te reguleren. Want het gaat in de verhitte discussies buitensporig vaak over asielzoekenden en vluchtelingen, maar dat is slechts een handjevol mensen vergeleken met het aantal mensen dat legaal naar Nederland komt om hier tijdelijk of permanent te werken. Die plannen zijn er nauwelijks, zo bleek. En toen er tamelijk normale vragen volgden van parlementariërs, ging ze kribbig ‘Dat weet ik toch niet!’ roepen en begon ze wilde beschuldigingen te uiten: naar voorgangers, medeministers en het parlement. Het debat moest voortijdig worden stopgezet.
In het kabinet heeft ze al enige tijd ruzie met huisvestingsminister Mona Keijzer. En toen de premier weigerde te vergaderen over Fabers plannen voor het intrekken van de wet die het spreiden van asielzoekers over Nederland regelt, omdat ze de bijbehorende vergaderstukken te laat had ingeleverd, ging ze Dick Schoof de schuld geven van ‘vertraging’.
Je kunt veel zeggen van Geert Wilders – dat hij gevaarlijk is, een racist, een gemankeerd beoordelingsvermogen heeft – maar niet dat hij gek is. Het wordt spannend hoelang hij nog zal vinden dat zijn ‘beste minister ooit’ prima te handhaven is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns