De grote liefde van Reva kan het niet goed vinden met haar dochter. Om met hem samen te kunnen zijn, moet ze zichzelf in tweeën splitsen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Reva (33): ‘Het was 2 januari 2024 in de ochtend, ik zat met mijn dochter van 11 aan de ontbijttafel toen mijn vriend aanschoof op de stoel links van haar. Daarvoor hadden wij samen in bed gelegen zonder dat er iets aan de hand was, maar nu we met zijn drieën aan tafel zaten, was het alsof mijn vriend verdween, niet langer meedeed. Was ik een tekenaar geweest dan zou ik de kleur hebben laten verglijden van geel naar blauw. Zijn hele lichaamshouding straalde uit: de moeder vind ik leuk, maar met de dochter heb ik even niks meer. En dat begreep ik wel, maar niet helemaal.
‘Mijn dochter was de laatste tijd niet op haar allertoegankelijkst, ze was een kind aan het begin van haar puberteit. Mijn scheiding van de man die ze als tweede vader had beschouwd was ze nog aan het verwerken toen ze werd geconfronteerd met hem, mijn nieuwe vriend. Dat hij mijn grote liefde was, dat alles in mij zei dat hij zou blijven, daar had zij natuurlijk geen boodschap aan. Het is niet de taak van een kind zich op die manier in haar moeder te verplaatsen. Dat zou hij, als volwassene, als iemand die nota bene in het onderwijs had gewerkt, toch moeten begrijpen.
‘Het werd stil aan tafel, mijn dochter hield op met praten en lepelde haar yoghurt op. Ik voelde me zo opgelaten, alles leek ineens van plek veranderd, alles verschoof. En ik wist dat dit niet iets van even was, niet een kleine wrijving omdat een van beiden gewoon chagrijnig was. Dit was de aankondiging van iets veel groters.
‘Wij waren toen al een jaar samen, hij bracht veel tijd door met ons beiden. In het begin hadden ze het geweldig samen, hij was de vrolijke nieuwkomer die ons strikte leven eens flink kwam opschudden. Hij verzon leuke spelletjes en haalde soms zomaar McDonald’s als ontbijt, de clown die de boel op stelten kwam zetten. Maar de laatste tijd leek hij steeds meer de beperking te voelen van het medeverantwoordelijk zijn voor een kind. En het idiote is: parallel daaraan verdubbelde iedere dag mijn liefde voor hem. Alsof mijn beide liefdes niets met elkaar te maken hadden en zich in twee aparte werelden afspeelden.
‘Enerzijds was dat ook zo. Ik had me al heel lang niet zo intens gelukkig gevoeld. Het was alsof een deel van mij dat door de toevallige loop van mijn leven had liggen sluimeren, nu ineens vlam vatte. Op dagen dat mijn dochter bij haar vader was, reed hij zijn auto voor, stapte ik in en gingen we zonder doel willekeurig rechts, links, rechtdoor. En op de plek waar we toevallig belandden, was het altijd leuk. Met hem kwam ik weer op festivals, alles was fris en nieuw en ademde de sfeer van onbevangenheid. Ik zal nooit vergeten hoe we eens samen over een zebrapad liepen en hij mij expres een beetje opzij duwde zodat ik gedwongen werd buiten de lijntjes te lopen. Hem liefhebben betekende een nieuwe kennismaking met avontuur en vooral lichtheid. Alles was goed, want hij bewonderde me.
‘Die ochtend was niet de eerste keer dat ik merkte hoe moeilijk het was om twee levens die uiteindelijk alleen in mij overlapten, met elkaar te verenigen. Had ik hem een vaderrol opgedrongen? Was ik andersom zo op hem gefocust dat ik me onvoldoende in haar stemmingswisselingen had verdiept? Kun je als moeder ook te gelukkig zijn met je nieuwe man? Best mogelijk.
‘Een paar dagen eerder, met oud en nieuw, had ik hetzelfde ook al gezien, nog scherper dan nu. Hij en ik praatten over oudjaar, wat we zouden doen, en ik zei: ga het lekker vieren met je vrienden want ik heb haar die avond. Prima, vond hij, en om ons toch even te zien, kwam hij overdag langs met een vriend en wat vuurwerk voor mijn dochter.
‘Zij deed open. Hij gaf haar het vuurwerk en ze zei niets. Niet: oh, leuk, dank je wel. En daar stond hij. Ik zag alles gebeuren. Aan zijn ogen, zijn hele houding zag ik hoe teleurgesteld hij was, of veel meer dan dat. Hij schakelde volledig uit. Heel pijnlijk. Ik had hem kunnen zeggen dat ze moe was, dat ze nog maar net terug was van een paar dagen bij haar vader, ik had hem kunnen uitleggen dat ze wellicht een beetje geïntimideerd was door de boomlange vriend die hij bij zich had, maar ik wist dat het zinloos was. Haar ongeïnteresseerdheid interesseerde hem niet. Precies zoals een paar dagen later tijdens het ontbijt.
‘Wat gebeurde daar nou?, vroeg ik nog die 2 januari. Ik stond tegen het aanrecht geleund, hij stond naast me. Ik zei dat het heel naar was om zo tussen hen in te staan, dat het zo niet langer ging, ze was wel mijn dochter. Hij leek verslagen. ‘Je weet toch hoe kinderen zijn’, voegde ik eraan toe, ‘dat grillige vind je toch juist zo leuk aan hen?’ ‘Het verbaast mij ook’, antwoordde hij. ‘Maar als het je werk is, kun je aan het einde van de dag weer naar huis.’ Langer dan een kwartier duurde het gesprek niet. Alles wat gezegd moest, was gezegd en diezelfde dag hebben we de relatie beëindigd.
‘De paniek die ik die eerste weken voelde is voorbij, maar het diepe verdriet is er een jaar later nog. Hij is altijd in mijn gedachten. Aan de reacties in mijn omgeving merk ik dat het niet normaal is om zo lang om iemand te rouwen. Maar dan vergeten ze hoe onvrijwillig deze breuk was voor ons allebei. Ik was zo blij met hem en ook al had ik mezelf in tweeën gesplitst, zijn komst maakte me ook een leukere moeder. Vóór hem twijfelde ik vaak of ik het wel goed deed. En toen kwam hij en zei: je bent fantastisch zoals je bent. Meer had ik niet nodig om het moederschap wat luchtiger te nemen. Ik heb nog lang gedacht: als je zo gek op elkaar bent als wij, moet het toch goedkomen? Maar dat blijkt een romantisch misverstand. Ik ben serieus bang dat ik nooit meer gelukkig word. Want als het niet lukt met je grote liefde, met wie dan wel?’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Reva gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant