Elke week vertelt een onbekende Nederlander over het opvallendste bericht van de week, en waar ze het zagen, hoorden of lazen.
Lisa Bouyeure schrijft voor de Volkskrant over internetcultuur en mode.
Nieuws van dit moment: de speciale NOS Jeugdjournaal-aflevering over grenzen aangeven.
Geconsumeerd: op het werk met een groepje kinderen met een verstandelijke beperking.
Favoriete media: Tubantia, The Joe Rogan Experience, Follow the Money, De Andere Krant, Duic, De Gelderlander, Blckbx.
De man in de deuropening – zwart bomberjack, neusring, negen gouden tanden – valt niet direct te rijmen met het interieur dat achter hem opdoemt. Het appartement van Sabri Azak in de Utrechtse binnenstad staat vol antieke kasten, aan de muur hangen een Zaanse klok en een wandtapijt met herten. Huurt hij het soms gemeubileerd? Zijn dit erfstukken? ‘Nee joh, mijn familie komt uit Turkije, die heeft helemaal niks met dit soort oude spullen. Ik hou gewoon van karakter’.
Maar eerst dringendere zaken, want de zon gaat bijna onder en Azak mag het vasten verbreken. Zijn moeder heeft eten gemaakt, hij kocht tahinbrood. Ondertussen praat hij over Lale Gül, een mediapersoonlijkheid die hij graag volgt. ‘Ik heb haar boek hier liggen, veel interviews met haar gezien. Ze lijkt me een toffe chick. Kijk, ik ben zelf overtuigd moslim, maar haar mening mag er ook zijn. En ik begrijp haar heel goed, want ik weet hoe het is om tussen twee werelden in te leven.’
Tijdens het vrijdaggebed werd Azak laatst door een onbekende man bestraffend bij zijn oorbel gegrepen. En hoewel hij geboren Utrechter is, stond hij nog geen tien jaar geleden het Wilhelmus te zingen om officieel Nederlander te worden. Hij heeft zich nooit ergens thuis gevoeld, vertelt hij, maar daardoor kan hij zich overal een beetje thuis voelen.
Zo ook bij een hallucinante waaier aan nieuwsbronnen. ‘Ik wil verbonden zijn, niet verblind. Dus ik lees de fucking Tubantia, want ik ben helemaal gek op Enschede, ik had daar vroeger in de buurt een vriendinnetje. Ik luister de podcast van Joe Rogan, niet voor het nieuws maar meer als amusement. Ik vind Follow the Money en het FD erg goed, en op mijn telefoon staan alle bekende apps. En dan heb je nog de alternatieve bronnen, zoals De Andere Krant en dissident.one. Jensen op YouTube vind ik ook top. Ik lachte vroeger samen met mijn vader al om hem.’
Azaks vader werkt in een fabriek, zijn moeder staat elke dag om vier uur op om schoon te maken in een ziekenhuis. Hoogopgeleide mensen vindt hij vaak erg naïef, met hun vrijstaande woningen en groene idealen. ‘Ik denk dat het proletariaat dichter bij de waarheid zit, zij maken het zelf mee.’ Dat hij zowel Follow the Money leest als complotsites over een rijke elite met snode plannen, komt doordat hij het belangrijk vindt om de wereld te duiden aan de hand van geldstromen. ‘Waar geld een te grote rol gaat spelen, staat de mens niet meer centraal.’
Net als zijn ouders werkt Azak ‘ontiegelijk hard’. In de avonduren als horecaportier en beveiliger, overdag als begeleider in een instelling voor kinderen met een verstandelijke beperking. Met hen kijkt hij altijd naar het Jeugdjournaal. ‘Deze week was er een mooie aflevering over grenzen aangeven. Ik zeg dan tegen zo’n kindje: Ik vind dat jij je grenzen heel goed kan aangeven, want soms wil je een uur op mijn schoot zitten en soms roep je heel hard ‘Nee!’ als Sabri jou een knuffel wil geven. Het is zo belangrijk om hierover te praten. We zouden dat eigenlijk de hele dag door met elkaar moeten doen.’
Sinds Azak Instagram van zijn telefoon gooide en ineens tijd overhield, luistert hij veel podcasts over persoonlijke groei. Aan de wereldproblematiek kan hij niets veranderen, aan zichzelf wel. Hij wil fysiek sterk en psychisch opgeruimd zijn, mensen kunnen helpen. En zo wil het weleens gebeuren dat hij om half vier ’s nachts ‘keihard aan het gaan’ is terwijl een YouTuber hem op vol volume toeschreeuwt dat hij een ‘goddamn fucking man’ is.
Maar nu staat hij op zijn dooie gemak gember te raspen voor in de koffie. Kraanwater gebruikt hij niet meer. ‘Stond in jouw krant hoor, dat het drinkwater is vervuild.’ Hij legt Turks fruit op een bordje en wijst tevreden naar het tulpendessin. ‘Vet hè? Top notch shit van Delfts Blauw, ontworpen door die vrouw van Heel Holland Bakt. Hoe heet ze ook alweer? Heini? Henny?’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant