Ergens halverwege 2021 drong een rechts-extremistische militair uit België een munitiedepot binnen om daar vier raketwerpers, een FN P90-machinegeweer en een handpistool te ontvreemden. Zijn plan was ‘in het verzet’ te gaan tegen de coronamaatregelen, onder meer door ’s lands bekendste viroloog Marc van Ranst te vermoorden.
Ik sprak diezelfde Van Ranst een maand later toen hij terugkeerde uit het safehouse waarin hij sindsdien zat ondergedoken. Toen ik hem vroeg hoe het voelde om opeens centraal te staan in een totaal gestoorde complotdenkerstheorie waarbij honderden agenten een landelijke klopjacht opzetten omdat een extreemrechtse korporaal hem met een raketwerper wilde vermoorden, antwoordde hij dat hij zich vooral zorgen had gemaakt over zijn 12-jarige zoontje. Gelukkig is het een moedig kereltje, zei hij.
Gezien de vele honderden doodsbedreigingen die Van Ranst in die periode kreeg, en nog altijd krijgt, concludeerde hij wel dat beschaving bij sommige mensen helaas een dun laagje vernis vormt, dat vrij gemakkelijker te verwijderen valt zodra de ophitsers het toneel betreden.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Eén van de ophitsers die hij toen expliciet bij naam noemde, was de Nederlandse Willem Engel, een tot in zijn wortels ontevreden dansleraar die vanwege een ziekelijke hang naar aandacht vrijwel dagelijks via sociale media twijfel zaaide over het virus.
Omdat Van Ranst, net teruggekeerd uit zijn safehouse, wist tot wat voor ellende dergelijk online gestook kon leiden, besloot hij Engel wat vaker in het openbaar tegen te spreken, wat hem sindsdien ook vele honderden Nederlandse doodsbedreigingen opleverde, plus meerdere door Engel aangespannen rechtszaken wegens smaad en laster.
Engel verloor al die rechtszaken, vijf in totaal, net zoals hij afgelopen woensdag een rechtszaak verloor die juist tegen hem werd aangespannen wegens opruiing. Hij werd veroordeeld tot 60 uur taakstraf. Engel had ongelijk.
Dat wisten we natuurlijk al vanaf het begin, en juist daarom kun je dag waarop een dansleraar aan mocht schuiven bij talkshow Op1 om op prime time uit te leggen wat voor onzin dat hele virus was, achteraf best beschouwen als het moment waarop ook in Nederland de eeuw van de amateur aanbrak.
Want inmiddels is het vijf jaar later en knipperen we niet eens meer met onze ogen wanneer politici met een jarenlange ervaring in het landsbestuur worden ingewisseld voor de eigenaar van een poffertjeskraam. We vinden het volslagen normaal om hoogleraren weg te zetten als elitair, terwijl we het uiterst gecompliceerde stikstofvraagstuk ondertussen overlaten aan een voormalige deelnemer uit Boer Zoekt Vrouw (en dan niet eens de boer, maar de vrouw).
We laten de maagden van Civitas Christiana meepraten over de seksuele voorlichting, vliegen imams in om te prediken over homoseksualiteit en accepteren dat Zwarte Pietenjournaal-presentator Reinette Klever onze banden onderhoudt met landen in Sub-Sahara Afrika.
Al die mensen hebben weinig gemeen, behalve dat het volslagen amateurs zijn in hun vakgebied, de feiten daardoor continu vermengen met eigenbelang en op die manier een leugenachtig aftreksel van de waarheid presenteren aan hun miljoenen volgers, van wie een groot deel niet eens de moeite neemt alles te verifiëren.
Waarom niet? Omdat de werkelijkheid doorgaans bijzonder ingewikkeld is — complex, gelaagd en vol tegenstrijdigheden — en we het als individu steeds moeilijker vinden te accepteren dat iets dat ik niet snap de waarheid is in een wereld die alleen om mij draait.
De slag tussen de viroloog en de dansleraar werd uiteindelijk gewonnen door de expert. Maar de oorlog waartoe die behoorde, is nog in volle gang.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant