Er zijn van die gebeurtenissen die normale stervelingen nooit of misschien een enkele keer in hun leven meemaken. Een stuk gletsjer dat in zee valt, het noorderlicht, een volledige zonsverduistering. In die categorie: getuige zijn van een makelaar die een video opneemt voor de socials.
Ik zat in de auto en wachtte voor het rode stoplicht aan het eind van de straat waar ik woon. Ik wist dat er een makelaar huisde in het pand op de kruising – met name omdat ik zo graag wil dat daar een café had gezeten en niet een makelaar – maar had er nog nooit een significant teken van leven gezien.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Nu zag ik een morsige man op de stoep voor het kantoor staan. Hij droeg een een marineblauw jack dat half uit zijn spijkerbroek hing en had witte, bedrade oordopjes in. Hij hield zijn telefoon met twee handen recht voor zich uit en filmde een paar tellen de etalage van het makelaarskantoor, daarna bewoog hij iets naar links.
De deur van de makelaardij ging open en naar buiten stapte een blonde vrouw van middelbare leeftijd in een donkerblauw pak met daaronder een crèmekleurige trui. Terwijl ze al oogcontact maakte met de camera, trok ze de deur achter zich dicht. Dat deed ze een beetje ongemakkelijk en voorzichtig, zoals je de deur van het toilet achter je dicht trekt als je daar net iets verschrikkelijks hebt achtergelaten.
Daarna liep ze kalm richting de man met de telefoon en begon te praten. Bij elke stap viel het zonlicht iets meer over haar heen. Wat ze precies zei, kon ik niet horen, maar ik neem aan dat het zoiets was: ‘Hallo en welkom bij weer een aflevering van Casa Annemiek. Ik ben dus Annemiek en vandaag heb ik voor jullie – godverdomme...’ Na een paar stappen en zinnen stopte ze abrupt, draaide zich om en liep terug naar de deur.
Als je een lijst zou maken van overbodige dingen in het leven, zouden filmpjes van makelaars ergens in de top drie staan, samen met koekjes die apart zijn ingepakt in plastic verpakkingen en illustraties op wc-papier. ‘Nou, welkom. Dit is de keuken, hier kun je lekker gezellig koken met een glas wijn. En hier is de hal, kun je lekker je jas ophangen. Let op die leuke jarendertigdetails. En dit is dus de living, waar je lekker een bank en een salontafel kunt neerzetten. Hier is een kleinere kamer, die je lekker kunt gebruiken als inloopkast. En dit is de badkamer, hier kun je lekker een bad nemen na een lange dag.’ En dat allemaal met veel weidse armgebaren en een jaloersmakend gebrek aan zelfbewustzijn.
Ik heb nog gezocht naar het eindresultaat van deze video. Vergeefs. Maar zoals dat gaat met zeldzame fenomenen, de herinnering zal altijd beklijven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant