Steeds meer (Amerikaanse) artiesten willen niet dat er pers wordt uitgenodigd bij hun concerten. Waarom lopen wij – en u als lezer – tegen deze persvijandige trend aan?
Afgelopen zondag speelde het Amerikaanse popfenomeen Sabrina Carpenter in de Amsterdamse Ziggo Dome. Op maandagochtend verscheen er geen verslag van dat toch best belangrijke evenement op de site van de Volkskrant, en een dag later bleef de papieren krant ook leeg. Waarom niet?, kunt u als lezer hebben gedacht. Goede vraag, hieronder het antwoord.
Bij veel concerten in Nederland is pers van harte welkom. Poppodia, festivals en organisatoren als Mojo vinden het belangrijk dat er verslag kan worden gedaan van concerten, omdat popshows culturele nieuwsgebeurtenissen zijn en een verslag dus ook valt onder de vrije nieuwsgaring.
De organisatoren hebben ook baat bij verslaggeving. Mensen die niet bij een show waren, kunnen na een recensie denken: daar wil ik de volgende keer ook heen. Maar er ontstaat ook een gewogen oordeel over popmuziek als cultuurgoed: wat is goed, volgens de kenners, en wat een stuk minder? Waar moeten we op letten? Wat zijn de trends in de muziek, en wat zeggen die over onze tijd? Programmeurs van podia lezen ook weleens een krant, en denken na een mooi interview of een albumrecensie: die act moeten wij ook boeken. Kortom: de popjournalistiek maakt deel uit van de popculturele infrastructuur.
Maar de laatste tijd hapert de machine. Omdat veel Amerikaanse artiesten niet langer willen dat er pers wordt uitgenodigd bij hun shows. En die artiesten zijn de baas. Als Mojo perskaarten ter beschikking stelt, gebeurt dat steeds met toestemming van de artiest, die de gastheer is op zijn of haar feestje. Zegt de artiest ‘nee’, dan houdt het op.
Toen popjournalisten zich twee weken geleden wilden aanmelden voor een perskaart bij Sabrina Carpenter, kregen ze van Mojo te horen dat die niet beschikbaar werd gesteld door team-Carpenter. Paniek in de tent. Wat konden we doen? De show was allang uitverkocht en wij hadden niet een half jaar geleden, voor de zekerheid, ook maar wat kaarten gekocht. En op de doorverkoopsite van het ticketkantoor stonden duizenden mensen in de rij om een enkel vrijgekomen kaartje te bemachtigen. We probeerden het, maar het lukte niet.
Drie dagen later was het weer raak. De Amerikaanse band Limp Bizkit wilde ook geen pers in de Ziggo Dome. Nu lukte het wel een doorverkoopkaart te kopen, en daarom leest u in de Volkskrant een verslag van de Limp Bizkit-show.
Wat is hier aan de hand? Waarom lopen wij – en u als lezer – tegen deze trend aan? Je moet natuurlijk raden naar het precieze waarom van Carpenters ongastvrijheid, want zij gaf geen toelichting, maar het is niet ondenkbaar dat zij ‘een recensie’ in een ‘mainstreammedium’ als ‘een krant’ niet zo belangrijk vindt. Carpenter kon het weleens belangrijker vinden dat er likes en commentaren onder socialemediaposts verschijnen, in plaats van die betweterige stukken van journalisten, die niet eens per se fan zijn.
Het sentiment tegen mainstreammedia, dat in de VS ook enthousiast wordt uitgedragen door het staatshoofd, neemt toe. En dat kan ook de popjournalistiek dwars gaan zitten. Ook hier hoor je het steeds vaker: waarom moeten journalisten eigenlijk gratis naar Lowlands? Kunnen die niet gewoon een kaartje kopen?
Dat zou inderdaad kunnen, maar in het geval van Carpenter kón het dus niet eens. We kregen geen toegang om ons vak uit te oefenen. Zet die trend door, dan zullen de kritische noot en het gewogen oordeel uiteindelijk plaatsmaken voor likes en commentaren onder Instagram- en TikTokposts.
Onze vraag, vooral aan organisatoren als Mojo: willen we dat? Of moeten we gezamenlijk in actie komen tegen deze persvijandige poptrend? Moet een concertpromotor of concertzaal niet een plan bedenken, om de shows die ze zelf met liefde organiseren tóch toegankelijk te houden voor een onafhankelijke pers?
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns