De programmatitel House for Sale suggereert een realityshow over hypothecaire besognes, lifestyletips om de overwaarde op te stuwen, en uit hun doorzonhuis gebarsten grote gezinnen die in hun nieuwe woonst, sidderend terugblikkend, opgelucht ademhalen.
Het aardige van het Powned-format is evenwel dat het hier nauwelijks gaat over huizen te koop, maar over hun eigenaren. De vraag naar de verkoopmotivatie is een smoes om aan de praat te komen. Interessant, want verhuizen staat, net als een sterfgeval of pensionering, bekend als een life event: hoe dan ook betekenisvol in iemands leven.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en tv-recensent.
Woensdag sprak verslaggever Nathalie Huigsloot in House for Sale drie aspirantverkopers. Een internationaal gevierd interieurontwerper met villa in Aerdenhout, zo zweverig dat hij hier buiten beschouwing blijft. Een stel, met in de hoofdrol de buitensporig emotionele paragnost Peter, en vriendin Renata, kunstschilder met klein atelier aan huis. Zij de eigenaar, bij wie Peter inwoonde (en zo geld overhield voor een knappe auto).
De derde huisverkoper was Dolf op Goeree Overflakkee. Diep in de rouw door de plotse dood van zijn vrouw. Beschroomd bekende hij dat zij zelf een eind aan haar leven had gemaakt, in de slaapkamer die ze eerder samen feestelijk hadden aangekleed in halloweenstijl. Best een integer interview, al bleef ik me afvragen waarom dit hoogstpersoonlijke, nog zo rauwe drama nationaal moest worden uitgeserveerd. Dolf woont nu in zijn land van herkomst, Zuid-Afrika.
Het waren de Limburgers Peter en Renata die de show stalen. Peter, die zijn doen en laten volledig liet bepalen door zijn contacten met het hiernamaals. Renata, zelf met haar klankschalen en didgeridoo ook niet vies van zweverigheid, die zijn beweringen met een mengeling van ironie, ongeloof en toch ook een vleugje idolatie beluisterde. En die Peters moeilijk te doorgronden, ononderbroken staat van ontreddering pareerde met verrassende nuchterheid en een kwinkslag.
Een typische emotioneel chanteur, leek Peter me, die tegenspraak onderdompelde in zijn woest stromende tranenvloed. Het mooie was dat Renata zich tijdens de interviews gaandeweg meer bewust leek van de absurditeit van haar op spiritistische aanwijzingen navigerende partner. Zoals toen hij claimde, met steun van ‘boven’, haar in de schilderkunst te hebben geadviseerd, wat Renata opeens met kracht weersprak.
Later vertelde ze dat ze haar kinderen nog maar weinig zag: haar zoon woonde vlakbij, haar dochter overnachtte vorige week nog bij hem (en dus niet in háár logeerkamer). Peter liet daarop weten niet gediend te zijn van aanloop: ‘Ik ben niet van hé, hoi, kom binnen.’ De mensen hadden hem vaak genoeg teleurgesteld. Dat was het moment waarop bij Renata de schellen van de ogen vielen.
Ze heeft, liet ze in een epiloog weten, haar huis nog niet verkocht. Sterker nog, ze heeft meer ruimte gemaakt voor haar atelier. En Peter? ‘Ik woon nu helemaal alleen op mezelf.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant