Mijn hoogbejaarde vader leeft zonder schermpjes en toetsenborden. Bij de volkstuinvereniging hadden ze het e-mailadres van mijn moeder. Op dat adres arriveerde op een dag een grimmige mail over de ‘toestand’ van zijn tuintje die mijn moeder naar mij doorstuurde.
Omdat ik in 250 woorden bijna dertig spel- en interpunctiefouten ontdekte, dacht ik dat het een leuk idee was die 250 woorden gecorrigeerd terug te sturen, met het verzoek voortaan ook de ‘toestand’ van de taal in de gaten te houden. Ik kreeg een mail terug met scheldwoorden die ik hier niet zal citeren, maar waarin óók weer fouten zaten, want je kunt een woord zo naar niet bedenken of je kunt het verkeerd spellen.
Mijn dochter werkt in de weekeindes in een oriëntaals restaurant dat in een paar honderd onlinerecensies een gemiddelde van boven de vier sterren haalt. Daar hebben ze de regel: als iemand losgaat in een éénsterrecensie, moet je de spelfouten corrigeren. De vierwoordenrecensie ‘Bodemietert en schandalig behandeld!’, beantwoord je zo: ‘Het spijt ons dat u zich besodemieterd voelde.’
Ik grasduinde in de recensies en ontdekte dat de vrouw die het restaurant runt een natuurtalent is in fraaie antwoorden op minder fraaie feedback. Op de korte éénsterrecensie ‘Flauwe hap! Het was het niet lekker! De bami is uitgekleed, de babi pangang heel flauw!’, schreef zij het antwoord: ‘Beste mevrouw, bedankt voor uw terugkoppeling. Wij vonden uw geklets hier in de zaak ook heel flauw.’
Recensenten die boos zijn over de rekening beginnen vaak over de etnische origine van de restauranteigenaren. Neem deze: ‘Heb de indruk dat ze niet alleen aan de achterkant van een boek beginnen te lezen maar ook aan de achterkant beginnen te rekenen.’ Mooi antwoord: ‘Wij zijn niet gediend van racistische opmerkingen. Gelieve uw soep voortaan thuis te gaan koken.’
Typisch is dat ik in geen énkele vijfsterrenrecensie een spelfout ontdekte. Je zou bijna denken dat spelvaardigheid gelukkig maakt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns