Dat er wel iets aan Pieter Omtzigt moest mankeren, in politieke of morele zin, hadden we al kunnen weten toen hij in 2014 een boek promootte van Joost Niemöller, een geradicaliseerde, Ruslandvriendelijke journalist, intussen hoofdredacteur van omroep Ongehoord Nederland. Want welke politicus houdt nou vrijwillig een complotboek in de lucht, als hij niet simpel is, argeloos, verdwaasd, te kwader trouw of een liefhebber van Kremlin-propaganda?
Het drong niet zo door, Omtzigt behield het voordeel van de twijfel. Vanwege zijn heldenrol in de toeslagenaffaire natuurlijk. Uit medelijden, want het was natuurlijk wel gemeen van Mark Rutte om tijdens de coalitieonderhandelingen in 2021 stiekem een ‘functie elders’ voor Omtzigt te bepleiten. En als de macht zo graag van hem af wilde, die gedachte speelde ook mee, moest hij wel een heel belangrijk Kamerlid zijn.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Eigenlijk weten we helemaal niet precies waarom Rutte hem indertijd zo graag kwijt wilde. Hij heeft het nooit uitgelegd en intussen heeft hij er geen herinneringen meer aan. We denken dat het kwam omdat Omtzigt zo vasthoudend is, en dus lastig, maar misschien vond Rutte hem wel gewoon een lul. Hoe dan ook moeten we achteraf toegeven dat het voor iedereen beter was geweest als Omtzigt die functie elders toen gewoon had geaccepteerd, behalve misschien voor zijn nieuwe collegaatjes ter plekke.
Toen ging NSC van Omtzigt regeren met de PVV, een ondemocratische partij, zo goed als extreemrechts. Het land moest worden bestuurd en het volk had nu eenmaal duidelijk rechts gesproken, zo werd de keuze verantwoord. Maar het volk had juist op Omtzigt gestemd omdat hij had beloofd om voor een beter bestuur te zorgen. En na de verkiezingen gebruikte hij die stemmen om met de PVV precies het tegenovergestelde te gaan doen. Zo luister je niet naar het volk, maar bedrieg je het.
Misschien heeft Omtzigt gedacht: als deze coalitie eenmaal is gevormd, en iedereen zit op zijn plek, kunnen we altijd nog een voorstel doen dat partijen verplicht om democratisch te zijn. Maar toen dat voorstel werd ingediend, stemde NSC tegen. Omtzigt mocht niet voorstemmen van Wilders, hij vond democratie niet langer belangrijk of hij had een andere reden om zich andermaal publiekelijk te vergooien.
Het klinkt een beetje flauw, maar het is zoals het is: sinds de partij voor goed bestuur van Omtzigt het land helpt besturen, hebben we het slechtste bestuur ooit. Steeds wordt er iets nieuws bedacht of ingevoerd dat het bestuur bezwaart en verzwakt. Het stikstofbeleid is de mest ingereden. De asiel- en woonwetten maken de problemen groter. Het pensioenstelsel wordt onherstelbaar hervormd, de klimaatdoelen zijn uit het raam gegooid en onze grondrechten staan te wankelen door de plannen voor een grondwettelijk hof.
Net als de coalitie is NSC allang mislukt. Alles wat het doet, maakt alles erger. Maar Omtzigt gaat gewoon door. De bestuurlijke onkunde en sloopzucht van zijn kabinet inspireert hem alleen maar om met extra vaart over de verkeerde weg te blijven voortrazen.
Stop er toch mee, zou je willen zeggen, niet hard, maar wel van dichtbij. Doe ons, jezelf en het bestuur dat plezier nou. Je bent de laatste die gelooft dat er aan het einde van de verkeerde weg een beloning wacht, iets wat alles alsnog zou kunnen goedmaken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant