Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Brigadier Emile Hegeman (45) oogstte kritiek nadat hij met een collega een suïcidale man had gered.
is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Het was de eerste week van 2024, dus hartje winter en stervenskoud. Een suïcidale man was uit de regio Den Haag weggereden en op de Lekdijk, in ons gebied, gesignaleerd. Het was al donker toen ik met werkstudent Yannick in de auto sprong om die man te gaan zoeken. Ook de politiehelikopter meldde zich.
‘Op een stil weggetje bij de uiterwaarden was het compleet uitgestorven, maar in de verte zagen we het zoeklicht van een politieauto. Wij reden ernaartoe. Daar stonden twee collega’s van de eenheid Den Haag bij een lege auto. Een van hen scheen er met zijn zaklamp in, de ander sprak met een nerveuze dame die de zus van de suïcidale man bleek en de auto van haar broer herkende. De bestuurder was verdwenen.
‘Op dat moment deed de helikopterpiloot een spoedaanvraag: ‘Wij zien hem lopen, ongeveer 300 meter bij onze collega’s vandaan, in het water van de uiterwaarden, richting de Lek.’
‘Dat was voor ons het signaal: Shit! Rennen! Want het water in de uiterwaarden staat stil, maar de Lek stroomt hard. Met die temperatuur valt er dan niks meer te redden.
‘We renden met vier man en die vrouw de dijk af door de modder, via een houten boerenhek over een dijkje richting uiterwaarden. Zo’n 150 meter. De heli hing inmiddels stil en scheen met zijn zoeklicht op een vast punt in het water.
‘Niemand van ons had een jas aan. Voor me zag ik mijn collega Roy al rennend zijn steekvest en koppel afgooien. Ik bedacht me geen moment en deed hetzelfde. ‘Let op mijn spullen!’, riep ik tegen Yannick, want mijn wapen lag daar. De laatste die ik over mijn portofoon hoorde, was de piloot: ‘Collega’s gaan het water in!’
‘Het was ijs- en ijskoud. Eerst stroomt het water in je schoenen, vervolgens voelt het als prikkende naalden in je benen, je torso, al snel waren we doorweekt. Terwijl boven ons hoofd het rotorblad van de heli raasde, gierde de adrenaline door m’n lijf. Op een gegeven moment dacht ik: het wordt nu wel heel erg diep, hoe ver gaan we? Eén blik naar Roy was genoeg. We waren vastberaden: we gaan die vent halen.
‘Na een meter of 40 zagen we die man in het zoeklicht van de heli. Hij liep met gebogen hoofd stug door. Toen we vlak bij hem waren, wisselden we kort een blik, knikten naar elkaar en grepen hem tegelijk elk bij een arm vast, om te voorkomen dat hij kon gaan vechten. ‘Dit is niet de manier’, zeiden we. ‘Kom, we gaan je meenemen, we gaan je hulp bieden.’ Die man barstte in huilen uit. Hij liet zich gewillig omdraaien en liep snikkend met ons mee.
‘Terwijl we terugliepen, voelde ik het water zakken. Dan besef je hoe koud de buitenlucht is. We waren drijfnat. ‘Is er een ambulance gewaarschuwd?’, riep ik naar de collega’s op de kant. ‘Ja, die is onderweg’, schreeuwden ze terug.
‘Met klotsende schoenen stapten we de kade op. ‘Blijven lopen’, commandeerde ik, omdat het zo koud was. En tegen de zus van die man, die hem wilde omhelzen: ‘Niet nu.’ Want die man was onderkoeld, net als wij. Ik voelde het water uit mijn uniform stromen.
‘We ploeterden weer door de modder naar de hoger gelegen dijk waar de auto’s en inmiddels ook een ambulance stonden. De ambulancemedewerkers kleedden die man uit, wikkelden hem in een deken en namen hem mee.
‘Collega’s uit Woerden, die alles hadden gehoord, kwamen aanrijden met hun autoverwarming op standje sauna. Echt fantastisch. Ik kleedde me daarin uit en sloeg een deken om me heen, waarna ze me terugbrachten naar het hoofdbureau in Woerden. Daar heb ik me gedoucht, een droog uniform aangetrokken en mijn werkschoenen op de kop op de verwarming gezet.
‘Het was al laat toen we in de briefingruimte napraatten. Adri, onze operationeel coördinator, zei dat de officier van dienst had geklaagd dat ik tegen het protocol in het water in was gegaan, en dat ik daardoor een slecht voorbeeld voor mijn werkstudent was. Zoals we geen brandend huis in mogen gaan, had ik eerst aan mijn eigen veiligheid moeten denken.
‘In elke dienstauto ligt een soort draaibare klos met touw die ik om mijn middel had moeten binden. Maar daar was helemaal geen tijd voor. In een crisissituatie beslis je in een fractie van een seconde, je hebt geen tijd om uitgebreid te gaan zitten analyseren als een man op het punt staat te worden meegesleurd in de Lek.
‘Ik heb daarna nog gemaild met Roy, die terugschreef dat hij in zijn eenheid was onthaald als een held. Ik heb hiervan geleerd dat je soms van het protocol moet afwijken en het gezeik voor lief moet nemen. Wij hebben die man gered. Ik zou het zo weer doen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant