Het was een beginnetje, die vijftienduizend man op de Dam. Ik kreeg veel berichten van mensen die hun angst voor krakershonden en ‘al te veel Palestina-gedoe’ hadden overwonnen en trots meldden dat ze voor het eerst waren gaan demonstreren. ‘Maar er hadden wel wat meer EU-vlaggen mogen wapperen’, appte een maatje van me.
Elders in Europa wapperen die wel volop, bij de groeiende straatprotesten tegen corrupte radicaal-rechtse regimes in landen als Servië en Hongarije. En zelfs in Amerika beginnen de pleinen, of nou ja, parkeerterreinen, vol te lopen dankzij de ‘Fight Oligarchy’-tour van Bernie Sanders en Alexandria Ocasio-Cortez, twee Democraten van de linkse tak van die partij. Zij laten het muisstille Democratische establishment zien hoe je een vuist kunt maken tegen extreemrechts: door je te organiseren en te laten zien met hoeveel je bent, een realiteit die niet te manipuleren valt door extreemrechts.
Over de auteur
Sander Schimmelpenninck is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant. Eerder was hij hoofdredacteur van Quote. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Om de Linkse Lente werkelijk te laten bloeien moet er in Nederland nog afgerekend worden met een paar oude mannetjes die het samengaan van PvdA en GroenLinks saboteren. Ad Melkert, die nog altijd een fantastische imitatie van een zak aardappelen in huis heeft, verzuchtte in een interview met Frans Timmermans dat GroenLinks-PvdA er zo weinig zetels bij krijgt, terwijl de kiezer massaal wegloopt bij de coalitiepartijen. ‘Voor wie is de nieuwe partij?’ vroeg hij, om zijn eigen vraag met een domme karikatuur over vleeseters te beantwoorden.
Ook de waardeloze poseur Rob Oudkerk, die overigens nog nooit in dezelfde ruimte is gezien met Wierd Duk, wordt na decennia vergetelheid door de rechtse media opgevoerd als PvdA-orakel, en mag vrijwel dagelijks aanschuiven bij een of ander babbelprogramma. Daar zegt hij dan dingen als dat GroenLinksers met ‘het einde van de wereld bezig zijn’, en PvdA’ers met ‘het einde van de maand’. Niet alleen een doodvermoeiende karikatuur van GroenLinks, maar ook van een schatrijk land waar de arbeidersklasse is veranderd in een zzp-klasse, die nimmer nooit meer terugkomt naar de PvdA.
De platitudes van Oudkerk kennen we uit de Telegraaf-column van Ronald Plasterk; wanneer dat soort mannen zeggen dat de PvdA nog beter kan fuseren met de VVD dan GroenLinks, weten we inmiddels dat ze gewoon worstelen met hun eigen verrechtsing. Dat De Telegraaf en WNL vrijwel dagelijks Oudkerk opvoeren, bewijst echter dat Timmermans gelijk heeft: op rechts houden ze links liever verdeeld en klein. Zeker bij de VVD, waar domrechts dominant is, is men banger voor een grote linkse partij dan voor een grote PVV, zo bleek de afgelopen jaren.
De fundamentele denkfout van ‘oud-links’ is dat het denkt dat het electoraat naar rechts is opgeschoven omdat het werkelijk rechts ís. Dan zou het electoraal inderdaad geen zin hebben om juist naar links af te slaan. Maar dat is helemaal niet zo. Ja, veel mensen vinden paal en perk aan immigratie belangrijk, maar zeker op sociaal-economisch vlak zijn ze helemaal niet rechts, maar vooral misleid. Het gebeuk van neoliberale mantra’s heeft mensen gehersenspoeld, maar nu de corruptie van de Amerikaanse oligarchie laat zien wat het eindstation is, worden ze snel wakker.
Het gepruttel van Gerdi Verbeet, Ad Melkert, Hans Spekman en andere relicten uit de jaren negentig dient derhalve volstrekt genegeerd te worden, hoe prachtig sociaaldemocratisch hun namen ook mogen klinken. Niemand, behalve de leden van de Partij van de Arbeid, is geïnteresseerd in de Partij van de Arbeid. Een linkse fusiepartij moet niet denken dat het domrechtse overlopers kan terugveroveren, maar volop inzetten op het binnenhalen van hoger opgeleiden. Sterker nog, ik zou D66 ook eens bellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant