Bijna alles was mooi en spannend in een hemelse partij voetbal zondag, totdat het Nederlands elftal weer eens verloor na strafschoppen. Oranje is na de 2-2 in Rotterdam en de 3-3 in Valencia uitgeschakeld in de Nations League, na missers van Noa Lang en Donyell Malen tegen Spanje.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het Nederlands elftal was zondag een perpetuum mobile van veerkracht, behalve bij die strafschoppen dan. Drie keer op achterstand in 120 minuten voetbal, drie keer gelijk gekomen, met zelfs de ultieme kans van Donyell Malen op 3-4. Spanje - Oranje was een orgastisch spektakel waaraan eens een einde moest komen, hoe jammer dat ook was. Het gebeurde dus na strafschoppen, net als ruim twee jaar geleden in de kwartfinales van het WK tegen Argentinië.
Zelfs de verlenging bood spektakel. Het stond 2-2, alles kon op deze fabuleuze avond, toen Dean Huijsen in de 103e minuut de pass over Ian Maatsen liet vallen. Lamine Yamal nam perfect aan, kapte Maatsen uit, legde de bal voor zijn linkervoet en voltrok de executie. Het duel leek opnieuw beslist, maar nee, weer veerde Nederland op, opnieuw na een strafschop, nu na een overtreding van doelman Unai Simon op Xavi Simons, die zelf scoorde.
In Mestalla, tempel van ongekende schoonheid, wonnen de hogepriesters van het voetbal uit Spanje van de lekenbroeders uit Nederland. Maar het scheelde weinig, of de lekenbroeders hadden de hogepriesters van hun troon gestoten. Wat is voetbal dan een geweldig spel als de acteurs hun klasse tonen, als ze doen waarom ze op voetbal gingen; proberen een doelpunt meer te maken dan de tegenpartij. Het was, net als in de Kuip (2-2) een meesterlijk duel met wisselende kansen, met Nederland allengs gelijkwaardiger, met de formidabele 2-2 van debutant Ian Maatsen als hoogtepunt, een diagonaal schot na een slimme pass van invaller Xavi Simons.
Oranje ligt dus uit de Nations League en speelt al vanaf begin juni voor de WK-kwalificatie, eerst tegen Finland (uit) en Malta (thuis), met in het nieuwe seizoen ook nog Polen en Litouwen als tegenstanders. Oranje streed en kwam terug naar 1-1, naar 2-2 en naar 3-3, in een duel van strafschoppen (drie in de 120 minuten) en talrijke kansen. Dat is ook de boodschap: Nederland kan mee met de beste landen, het elftal heeft volop perspectief. De ploeg van Ronald Koeman had over grote delen van de wedstrijd controle, voor zover controle bestond in deze vrolijke kermis van het voetbal, met aanvoerder Virgil van Dijk en Frenkie de Jong als stuwende krachten.
Spanje wisselde in ritme, speelde vaak puur op de counter en maakte uit één zo’n tegenaanval de fraaie 2-1, na het sublieme overzicht van Nico Williams en de afronding van Mikel Oyarzabal. Memphis Depay speelde matig in zijn honderdste interland, maar verdiende kort na rust een strafschop toen Robin Le Norman hem lichtjes vasthield. Hij benutte de kans onberispelijk voor zijn 47ste doelpunt als international. Dat was de 1-1.
Zalig was het ritme van de wedstrijd vooral na rust, begeleid door publiek dat naar het puntje van de stoel schoof en telkens ‘heeey’ riep in koor, na geslaagd combinatiespel. Yamal en Nico Williams zijn snelheidsduivels met inzicht en techniek. Dean Huijsen, voor het eerst in de basisploeg, kreeg telkens applaus, als reactie op het gefluit in Rotterdam, omdat hij voor Spanje koos. De Spaanse bond liet kort voor de aftrap de winnende goal van Andres Iniesta zien in de WK-finale van 2010, een reactie op het spandoek in Rotterdam met de zweefduik van Robin van Persie vier jaar later.
De Europees kampioen is een geoliede ploeg, met uitmuntende voetballers, behept met de beste basistechniek. Het spel verloopt vaak net wat sneller en soepeler, maar Nederland stelde daar gaandeweg steeds beter positiespel tegenover. Het was een meeslepende, lange avond, dit aan de slachtoffers van de watersnood van vorig jaar opgedragen feest van het voetbal.
Stadion Mestalla leek op een berg met mensen. Ze zongen, joelden, juichten, sprongen op van hun stoel van opwinding. De sfeer was top, met wijds uitzicht op het veld. De radioverslaggever in de nok kakelde zich in ongelooflijk tempo door de wedstrijd, het rood en geel van Spanje deinde op de tribunes, het oranje van Oranje liet af en toe van zich horen. Oranje dat terugkeerde in duizenden stoelen, kleur van Valencia.
Het elftal van Koeman kon Spanje aanvankelijk nauwelijks bijbenen. Memphis Depay zag te veel acties mislukken, alsof het tempo te hoog voor hem lag, gewend als hij is aan het andere ritme van de Braziliaanse competitie. Zijn balverlies leidde geregeld tot Spaans gevaar, want de ploeg van Luis de la Fuente liet zich na de snelle 1-0 gaarne terugzakken, om via de snelheid van de aanvallers uit te breken.
Al herstelde Nederland zich knap van de stormloop die Oranje dreigde weg te blazen in de eerste fase, met de nodige hachelijke momenten tot gevolg, en een snelle strafschop; een cadeautje, maar dat is niet voor niets een Frans woord. Scheidsrechter Clément Turpin uit Frankrijk is zo’n man van gemakkelijke strafschoppen, zo bleek twee keer.
In een duel tussen de uitstekende verdediger Jan Paul van Hecke en Oyarzabal, die met zijn beweeglijkheid gevaarlijker was dan de statische Alvaro Morata in de Kuip, zag hij een penalty. Oyarzabal zelf benutte de strafschop. Nederland hield de stand in een moeilijke fase beperkt tot 1-0, en voetbalde steeds beter, met de fasen rond de doelpunten als hoogtepunt. De 2-2 na 90 minuten was verdiend, de verlenging bracht nog meer spektakel, en de strafschoppenreeks was weer eens een anti-climax.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant