is tv-recensent van de Volkskrant.
Een aanrader voor onzekere middelbare scholieren: De heilige drie-eenheid van filmmaker Martijn van de Griendt. Vrijdag was de zeventig minuten lange docu over drie innemende tobbers, Robbie, Alex Sophie en Emma uit Eindhoven, te zien op NPO2 Extra. Wie daar toevallig voorbij is gezapt krijgt vanaf 28 maart een herkansing op NPO Start.
De carrière van de vijftiger Van de Griendt wordt gekenmerkt door zijn fascinatie voor jongeren. Hij is in de ban van hun branie en onvoorzichtigheid, de stoerheid waarachter onzekerheid en faalangst schuilen. Het zijn karaktertrekken die de fotograaf als adolescent niet vreemd waren en die hem nu, zo bewijst hij ook in De heilige drie-eenheid, tot een empathische filmer maken.
Hij volgt de drie hartsvrienden Robbie, 15 jaar oud bij het begin van de opnamen en ‘niet zo’n macho’, Alex Sophie (16) en Emma (16) in hun eindexamenjaar. Ze hebben lol, maken op harde muziek uit hun mobiel een dansje in een modezaak, bespreken in het biologielokaal melig de voortplanting, laten zich door een limousine naar een huwelijksfeest vervoeren. De buitenwereld ziet een en al vrolijkheid.
Voor hun gevoel van veiligheid zijn ze aangewezen op hun drie-eenheid: daar worden ze niet gejudged, zoals Robbie het eeuwige beoordelen van uiterlijk en imago noemt. In hun cocon kunnen ze kwesties aangaande verliefdheid, mood swings, depressiviteit en (neiging tot) zelfbeschadiging met elkaar delen. Troost bieden.
Van de Griendts camera lijkt voor de drie niet te bestaan: ze zijn zo vertrouwd met zijn aanwezigheid dat ze hem als een oudere vriend accepteren en in hun midden verwelkomen. Af en toe vraagt hij iets, montert ze op, maar hij onthoudt zich van alles wat op een oordeel kan lijken. Dat schept zo’n sterke band dat je je ook als kijker volledig voelt opgenomen in dat hechte vriendenclubje.
Ouders zijn in de ongepolijste docu onzichtbaar, alle aandacht is voor de interactie tussen de drie. Maar het visueel ontbreken van opvoeders betekent niet dat ze geen rol spelen. Integendeel: in de periode van de opnamen overleed de vader van Alex plotseling. De rouw die ze ondergaat, alsook de troost door Robbie en Emma, vormen het aangrijpendste aspect van de film. Onbedoeld poëtisch vertelt Alex over het schuldgevoel en de nutteloosheid die ze ervaart sinds het overlijden: ‘Ik ga door. Ik stap uit bed en ik kleed me aan. Ik maak me op en ik eet. Maar voor wie?’
Met zijn betrokken, niet judgende benadering doet Van de Griendts film denken aan de fameuze klassieker Kids, van de Amerikaanse filmer Larry Clark, uit 1995. Destijds schokte diens film over New Yorkse adolescenten en hun rauwe bestaan met alcohol, geweld en onbeschermde seks. Bij de drie jonge Eindhovenaren gaat het er zachtaardiger aan toe. Maar de kijkervaring is bijna even intens.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant