Het Leidse festival, dat dit weekend voor de twaalfde maal plaatsvond, koestert avontuur en eigenheid en garandeert iedere bezoeker op zijn minst één fijn obscure wow-ervaring.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Midden in de zaal, op een Perzisch tapijtje, omgeven door kussens, wierookstaafjes en elektronica, zitten technogigant James Holden en klarinetvirtuoos Waclaw Zimpel in kleermakerszit tegenover elkaar. Vanaf de eerste loops die uit Holdens apparatuur zweven, wiegen de hoofden van de festivalbezoekers welwillend mee. Het Leidse poppodium De Nobel staat open voor het avontuur dat de danceheld, die onder andere heeft samen gewerkt met Madonna en Depeche Mode, en de Poolse klarinetgoeroe met elkaar aangaan.
Holden laat zijn repetitieve synthloopjes uitgroeien tot minimal techno, geeft er een boost aan met een broekspijp trillende bas, waarna Zimpel met een contrabasklarinet het muzikale weefsel doorklieft. En de kring bezoekers rond het podiumnest stijgt op in een door ritme geleide meditatie. Een collectieve trance op muziek waar nog geen naam voor is verzonnen.
Het programmaboekje van het festival Peel Slowly And See heeft het over ‘in-the-moment-kraut-jazz-improvisation meets techno’. En er is meer op het festival waarvoor zo’n simpele aanduiding als ‘pop’ of ‘rock’ ontoereikend is. Het tweedaagse muzikale menu biedt ook satanische samba, lo-fi electro grindpunk en Colombiaanse cumbia met surfgitaar. Voor de liefhebber die zijn oren op iets nieuws wil trakteren.
Het Leidse festival, dat dit jaar voor de twaalfde maal plaatsvindt, koestert avontuur en eigenheid en garandeert iedere bezoeker op zijn minst één wow-ervaring. Daarmee heeft Peel Slowly And See dezelfde eclectische aanpak als een Le Guess Who in Utrecht. Weliswaar met een veel lager budget, maar met nóg meer obscuur lekkers.
In 2013 ontstaan, vanuit de plaatselijke platenzaak Velvet, is de organisatie gegroeid tot een samenwerkingsverband van vijf programmeurs, die alles rondom het festival regelen. Inmiddels is Peel Slowly een constante waarde, die elk jaar bezoekers trekt die waarschijnlijk nog nooit van het merendeel van de geboekte acts hebben gehoord, maar wel genoeg vertrouwen hebben om blind een kaartje te kopen.
Grote headliners zul je er niet vinden. Te duur. Maar interessante acts die tegen de stroom inroeien of elders al een reputatie hebben opgebouwd maken altijd een kans. Zo kwam Diana Burkot van het Russische Pussy Riot eens buurten en bracht Hossein Alizadeh, een godheid in Iran, traditionele Iraanse muziek naar de Nederlandse poppolder.
En zelfs daar wordt dit jaar nog een avontuurlijke draai aan gegeven. Saba Alizadeh, de zoon van het Iraanse idool, laat horen wat je krijgt als je westerse elektronische soundscapes koppelt aan traditionele Iraanse muziek. In het indrukwekkende Plain Of The Free zweven flarden gesamplede Arabische zang over lage drones terwijl Alizadeh live de kamancheh, een traditioneel snaarinstrument, bespeelt.
Het onwaarschijnlijke muzikale huwelijk lijkt een rode draad dit jaar. Los Pirañas bewijst dat Colombiaanse feestmuziek prima samengaat met vintage rockgitaren. Jazzsaxofonist Benjamin Herman treedt op met zijn punkhobbyband Bughouse en het vijftal van het Samba Satanique Trio (!), zwarte hoodies, bloemenkransjes, laat horen wat er gebeurt als je samba door een free jazz-mangel haalt: gedementeerde wijsjes vol dissonanten en hink-stap-sprongritmes.
Los Sara Fontán bewijst dat je niet meer nodig hebt dan een virtuoze drummer, een dito violiste en wat electronica om nieuwe muzikale werelden te bouwen. Zoekend, elkaar aftastend, legt het duo uit Barcelona een bodempje met hun instrumenten en belandt uiteindelijk geknield op het podium. Draaiend aan de de knoppen van de effectapparatuur groeit uit al dat geëxperimenteer een beest opgebouwd van ritmes en flarden melodie.
En voor wie niet alleen horen wil maar ook voelen, is er trommelvliesterreur van Bughouse. Het project van Benjamin Herman grossiert in harde klappen bepoppunk. Snel kort en agressief laat het kwartet je alle hoeken van de kamer zien. Zodat na een avondje Peel Slowly And See de oren in alle opzichten zijn gewassen en geopend.
Peel Slowly And See, 22 maart, diverse locaties, Leiden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant