Mijn nu nog nietsvermoedende zoon (3) krijgt vandaag het BMR-vaccin in zijn spekkige bovenarm gespoten. Net op tijd: de mazelen razen weer enthousiast door de vaccinvrije straten en de instanties luiden alweer zoveel jaar de alarmklok over de lage vaccinatiegraad dat niemand het nog hoort.
Naast hardcore antivaxxers is er volgens artsen een nieuw type niet-prikkers bij gekomen: Randstedelijke, hoogopgeleide havermoutouders, met een onstuitbaar vertrouwen in de helende werking van de natuur. Een arts zei, heel fraai, dat de graad mede daalt doordat ‘de gepercipieerde ernst van de ziekten afneemt’, wat dokter is voor: er moet weer eens een allesverwoestende plaag door dit strontverwende land trekken. Toch is ook dat misschien niet voldoende.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik kan veel redenen noemen waarom ik mijn kind vaccineer: ik kan zeggen dat ik weet dat hij dan niet ziek wordt, ik kan liegen dat ik allerlei onderzoeken heb nageplozen, maar als je het uitkleedt, komt het erop neer dat ik bepaalde instanties vertrouw: de wetenschap, de overheid, de media.
Deze week luisterde ik in de podcast Panic World naar de Amerikaanse auteur Felix Biederman, die spreekt van de strijd tussen ‘artikel-wereld’ en ‘post-wereld’, die volgens hem tussen Trump I en II is gewonnen door post-wereld (post als in: blogs, filmpjes, comments). Artikel-wereld is die waarin ik dit schrijf, de journalistiek, en post-wereld is alles wat er online bij is gekomen: podcasters, youtubers, tiktokkers, bloggers, influencers en complottheoristen. Wij van artikel-wereld verwachten dat als we waarheid onthullen (vaccins zijn veilig, van de mazelen word je niet sterker), een mis(ver)stand wordt rechtgezet, dat er wordt bijgestuurd – zoals dat ook ging in de jaren zeventig, toen even gedacht werd dat je van het kinkhoestvaccin hersenschade kreeg.
Over hersenschade gesproken: de benoeming van de (ook in Nederland populaire) antivaxxer Robert F. Kennedy jr. tot Amerikaanse minister van Volksgezondheid lijkt mij bewijs van Biedermans theorie. Zo propageerde Kennedy Jr. lang de talloze malen ontkrachte link tussen vaccins en autisme, een link die even onuitroeibaar is als de mazelen. Nu hebben we in Nederland geen RFK-junior-achtige zege van een nieuwe op een oude orde, maar een strijd zeker wel. Deze week nog klaagde PVV-minister van Volksgezondheid Fleur Agema tot ontzetting van Kamerleden over de ‘mainstreammedia’, die haar bezuinigingen bezuinigingen hadden genoemd.
Eerder deze week verklaarde de Erasmus Universiteit de scriptie van PVV-staatssecretaris Vicky Maeijer ongeldig. Dat is nou typisch iets wat artikel-wereld naar boven haalt: BNR heeft vorig jaar die scriptie door een fraude-scanner gehaald en het ding lichtte op als kernafval. Dan zie ik die redactieleden gewoon zitten, van: tsjakka, hebbes, Vicky pak je boeltje maar, en in een normale wereld zou zo iemand inderdaad aftreden en zich thuis terugtrekken in een hoognodige midlifecrisis, maar niets daarvan. Dat heeft niet alleen te maken met de afkeer bij de PVV en andere populisten van de ‘mainstreammedia’ en wetenschap. Kennelijk heeft ook de rest het opgegeven om politici te corrigeren die niet geloven in een wetenschappelijk systeem of vierde macht. Politici die juist verkozen zijn en vertrouwen wekken bij hun kiezers doordat ze ‘elites’ wantrouwen.
Intussen kun je de vraag: ‘Waarom daalt de vaccinatiegraad?’, die opduikt in media van Hart van Nederland tot aan De Groene Amsterdammer, zien als variant op de vraag: ‘Waarom luisteren de mensen niet meer naar ons?’ Als de pers de vierde macht is, en de democratie een tafel, dan is de pers een tafelpoot met houtworm. De stabiliteit zal niet terugkeren door eindeloos juiste informatie te herhalen, omdat het gaat om een vertrouwenscrisis. Wat de mazelen, kinkhoest en hun onzalige verwanten betreft, zal misschien eerst de ‘gepercipieerde ernst van de ziekten’ veranderen. Als het artsen, overheid en journalistiek niet lukt, gaat de natuur haar helende werk zeker doen – een bekende misvatting is dat de natuur daarbij altijd mooi en vriendelijk is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant