Wat daar verder ook over wordt beweerd door meteorologen en astronomen, zaterdag begint de lente, want zaterdag is Milaan-Sanremo en Milaan-Sanremo is de viering van het einde van de ellendige winter. Onder meer, want het is ook de eerste van de grote wielerklassiekers en tevens de langste. Milaan-Sanremo is de wedstrijd van het opgelucht ademhalen: de deprimerende grauwheid verdwijnt en er gloort weer hoop aan de horizon.
Overigens begint Milaan-Sanremo sinds enige tijd helemaal niet meer in Milaan, maar in Pavia. Binnenkort zal de koers ook niet meer eindigen in Sanremo, omdat een badplaats in de buurt meer geld biedt voor de aankomst. Maar zelfs wanneer Milaan-Sanremo voor een paar miljoen wordt verpatst aan Saoedi-Arabië, zal het gewoon Milaan-Sanremo blijven heten, daar is het cyclisme streng in.
Over de auteur
Bert Wagendorp is voormalig sportverslaggever van de Volkskrant, oprichter van wielertijdschrift De Muur en auteur van wielerroman Ventoux. Hij schrijft wekelijks een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vroeger startte de wedstrijd op het Domplein in Milaan. Dat was van een rijke symboliek, vooral wanneer Pasen vroeg viel en de wedstrijd de wederopstanding aankondigde – dan werd Milaan-Sanremo een processie met de Mensenzoon op kop.
Milaan-Sanremo is een van de saaiste en voorspelbaarste koersen van het jaar, dat wel. Aan de finale, die steevast begint aan de voet van de Poggio, een heuveltje binnen de gemeentegrenzen van Sanremo, gaat een ellenlange aanloop van bijna 300 kilometer vooraf. Het komt maar hoogst zelden voor dat de beslissende ontsnapping plaatsvindt voor de Poggio is bereikt. Gebeurt dat een keer wel, dan is het een onacceptabele editie: dan heeft Milaan-Sanremo haar eigen wetten overtreden.
De Primavera moet verlopen volgens een vast scenario. Milaan-Sanremo is het laatste der vastigheden in ons veranderlijke leven. Alles wankelt, maar Milaan-Sanremo wordt zoals altijd beslist op de Poggio. We hebben Trump en Poetin en Netanyahu, ziekmakende schurken die wrikken aan alle waarden en zekerheden, maar kijk: Pogacar en Van der Poel doen wat ze moeten doen, aanvallen op de Poggio.
De wedstrijd is ook een levend monument voor de rijke geschiedenis van het wielrennen. De kern daarvan was het overwinnen van inhumane afstanden door middel van menselijke spierkracht in combinatie met dé uitvinding van de 19de eeuw: de fiets. Om dat verbond te vieren, werden in heel Europa monsterlijke langeafstandswedstrijden georganiseerd, waarvan Parijs-Brest-Parijs (1.200 kilometer) de monsterlijkste was.
Milaan-Sanremo is de laatste koers die de herinnering aan dergelijke absurditeiten (en tevens heroïsche overwinningen op de menselijke zwakheid) levend houdt. Niet dat de renners daar onderweg op reflecteren: zij voegen zich in de oude wielertraditie van coureurs die na het startschot van start gaan en doorfietsen tot de finish in zicht komt, zonder zich daarbij al te sappel te maken over het waarom van die exercitie. De wielerprof is een zenboeddhist die de weg aflegt omdat de weg er nu eenmaal ligt – en trouwens ook omdat er aan het eind van de weg een pot met goud staat te wachten.
Er moet niet elk weekend een wedstrijd als Milaan-Sanremo worden verreden, dat zou onverdraaglijk zijn en het einde van het wielrennen betekenen. Maar het is goed dat één keer per jaar, en bij voorkeur bij het begin van het seizoen, de ziel van de sport wordt gevierd in kalme saaiheid. Milaan-Sanremo is meditatie. Even niet de nerveuze dynamiek en het irritante geschetter van de moderne sport, maar de inkeer van de verglijdende kilometers: het is een wonder dat het nog bestaat.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant