De lezersbrieven, over hoe respect nodig is om een betere wereld te krijgen, de vraag of de PVV verantwoordelijk is voor het geluk van Nederland, wel of geen excuses aanbieden aan de Molukse gemeenschap, en waarom Pink Floyd weer heel actueel is.
Wat in (koude) oorlogen als eerste over boord gaat is objectiviteit. Het is tergend om te zien hoe zeer wij dat in relatie tot Oekraïne zelf ook laten gebeuren. Elke keer weer in actualiteitenprogramma’s en talkshows diezelfde politici, oude militairen, opiniemakers, analisten die ons kritiekloos mogen blijven bevestigen hoezeer Europa, het Westen, de Navo het recht aan hun kant hebben wat hun steun aan Oekraïne betreft. Niemand die het in het hoofd durft te halen om kritisch naar dat eigen gelijk te kijken. Bang om weg gesneerd te worden als afkomstig uit een fout kamp.
Rusland ziet sinds jaar en dag de voorgenomen toetreding van Oekraïne tot de Navo als de druppel die de emmer van de oostelijke expansie van de Navo doet overlopen. Hoe zou de VS reageren als Mexico in alle democratische vrijheid zou besluiten om een militair samenwerkingsverband aan te gaan met China, inclusief de stationering van hun wapensystemen, betrokkenheid van hun adviseurs, en garanties op bescherming in geval van conflicten? Dit is precies wat de Navo sinds halverwege de jaren negentig doet aan de grenzen met Rusland.
Wat onze Europese leiders onder ogen (hadden) moeten zien, is dat wij in een wereld leven waarin grootmachten invloedssferen opeisen en de grenzen daarvan bewaken. Dat doen de Chinezen in relatie tot Taiwan en de Zuid-Chinese Zee, dat doen de VS net zo hard in relatie tot Cuba, Groenland en Canada, en dat doen de Russen in relatie tot hun westelijke grenslanden.
In een sfeer van blinde eensgezinde eenzijdigheid, is er nauwelijks tot geen ruimte om naar oplossingen te zoeken vanuit het realistische perspectief van deze geldende wereldorde.
Zonder de autoriteit en de middelen van een grootmacht, boden Europese leiders met veel tromgeroffel Oekraïne het misplaatste perspectief van toetreding tot EU en Navo. En rommelen ons met hun gemis aan realiteitszin een potentiële rampzalige oorlog en economische crisis in.
Theo Pols, Bergeijk
Ook de Volkskrant gaat steeds meer aandacht en podium geven aan militarisme en dat bewapenen de enige oplossing zou zijn om geweld te stoppen. Waar blijven de pacifistische geluiden ? Er zijn gelukkig nog altijd mensen die niet blij worden van berichten over uitbreiding van het defensiebudget en de aanschaf van wapens. Hopelijk krijgen we binnenkort te lezen dat meerdere wegen naar vrede mogelijk zijn. Ik snak ernaar en met mij vermoedelijk vele anderen.
Wies van Tilburg, Bergen, NH
Ik lees de laatste tijd net iets te vaak dat de verwachting is dat vrouwen in de top of als leiders van naties de wereld beter zouden maken. En dat men verbaasd is dat dit niet het geval is. Het grootste probleem dat men steeds uit het oog lijkt te verliezen is dat we al duizenden jaren in een patriarchale samenleving leven. Dus gedicteerd door mannen. Vanuit mannelijke zienswijzen.
Elke wet, elk grondbeginsel en ook de bijbel zijn zo tot stand gekomen. Eenzijdig dus. Als je als vrouw binnen dit bolwerk een leidersfunctie hebt, ben je constant bezig je ofwel aan te passen aan het patriarchaat of ertegen te vechten/ermee te onderhandelen.
Een matriarchaat kan de wereld veranderen in een socialere samenleving. Maar oké, het is altijd beter als er fiftyfifty wordt samengewerkt. En dan gaat het in alle gelederen van onze maatschappij en de bijbehorende discussies over wat Aretha Franklin al zo mooi verwoordde: ar ie es pie ie sie tie. Respect! Die strijd is nog lang niet gestreden.
Dorine Kok, L’Isle-en-Dodon (Frankrijk)
Wethouder Jeroen Verwoort pleit voor overheidssteun aan Tata Steel. Nog afgezien van de haalbaarheid van het zogenaamde ‘groen staal’-plan: waarom zou de overheid miljarden steken in een bedrijf dat zich blijkbaar anders niet kan redden? We laten recyclingbedrijven en bouwers van zonneauto’s en batterijen failliet gaan. En dan zouden we een zwaar verouderde vestiging van een Indiase multinational met belastinggeld overeind houden? Kom nou.
Peter Jamin, Utrecht
Nederland is het op vier na gelukkigste land ter wereld. Als het onderzoek representatief is, en dat neem ik meteen aan, dringt zich de vraag op welk cijfer de PVV-stemmer geeft. Deze partij leeft van rancune en opgeklopte boosheid. Of draagt het beleid van deze partij juist bij aan dat geluk? Dan ga ik toch eens een foldertje Finland halen.
Ton Jan van Osnabrugge, Heemstede
Als Dick Schoof van zijn enerzijds-anderzijdsproza voor wat de Gaza-oorlog betreft af wil (zie de column van Frank Heinen van 20 maart) dan heb ik ook nog wel een tip: koop een ticket voor het filmfestival Movies That Matter waar ook de documentaire The Bibi Files wordt getoond (snel, want bijna uitverkocht, gelukkig daarna ook in andere bioscopen te zien) en waarin heel duidelijk wordt hoe door en door corrupt de Israëlische premier is. Hopelijk gaan er dan toch wat ogen en oren open in politiek Den Haag.
Marianne Kortekaas, Leiderdorp
Over kloven tussen mannen en vrouwen gesproken. Waar ik me als verloskundige maar over blijf verbazen: dan heeft een vrouw net na een 17 uur durende bevalling een baby eruit geperst, met hechtingen, bloed, een vaccuumverlossing en alles wat daarbij nog meer komt kijken. En wie staat er als eerste ouder op het geboortekaartje? Bijna altijd de man. Want blijkbaar is zijn prestatie bij het maken van dit kind een stuk indrukwekkender.
Winnie Ottenhof, Edam
Ik ben helemaal niet voor het aanbieden van allerlei excuses door de Nederlandse regering voor wat er 150 jaar of nog langer geleden is gebeurd door Nederlanders elders in de wereld, al dan niet in dienst van de Nederlandse overheid. Maar de Molukse gemeenschap verdient die excuses zeker.
De Molukkers zijn vanaf het begin dat ze naar Nederland gehaald zijn voor de gek gehouden met allerlei beloften waarvan direct duidelijk was voor de belovers, dat die niet waargemaakt konden worden. Er speelden te veel andere belangen. Maar toch bleef de Molukse gemeenschap gevoed worden met die beloften. Hier zijn werkelijk excuses op hun plaats.
Pim Hol, Utrecht
Het is jammer dat in de verhalen over de Molukse gemeenschap vaak oude en onware stellingen worden betrokken. Het uitroepen van de onafhankelijke Molukse republiek RMS in april 1950 was een initiatief van Nederlandse ambtenaren van het binnenlands bestuur om een wig te drijven in de eenheidsstaat van Soekarno.
Het is niet zo dat alle Zuid-Molukkers die in het KNIL dienden naar Nederland zijn gekomen, want een deel van hen is vrijwillig overgestapt naar het TNI, het nationale leger van Indonesië.
Er was ook geen sprake van een dienstbevel om naar Nederland te gaan, het was op dringend advies van de RMS-delegatie in Nederland, en Nederland heeft ook nooit beloofd de RMS te erkennen of te steunen.
De voormalige kampen Vught en Westerbork waren in de oorlog concentratiekamp, respectievelijk doorgangskamp, en werden na de oorlog gebruikt voor verschillende doeleinden. Van collaborateurs tot arbeiders in de werkverschaffing en van Nederlandse militairen tot Zuid-Molukkers.
Het verblijf in die woonoorden werd keer op keer verlengd door de eigen bewoners en je kunt niet spreken van een Nederlandse overheid, die ‘hen keer op keer vernederend behandelde’.
Omgaan met geschiedenis is al moeilijk, maar omgaan met je eigen geschiedenis schijnt nog veel moeilijker te zijn.
David Barnouw, Amsterdam
President Donald Trump heeft een decreet ondertekend dat een einde moet maken aan het Amerikaanse ministerie van Onderwijs.
We don’t need no education
We don’t need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers, leave them kids alone.
Pink Floyd, Another Brick in the Wall, 1979 — actueler dan ooit.
Piet Post, Arnhem
Hoe vindt u dat we als samenleving het einde van de coronapandemie zouden moeten markeren? Dat vroeg de opinieredactie eind april 2023. Ik reageerde dat ik vooral opgelucht was dat het voorbij was en dat ik het er niet meer over wilde hebben. De pandemie was voor mij persoonlijk en professioneel (ik ben verpleegkundige) nogal ingrijpend geweest, maar toch wilde ik geen slotceremonie of herdenking. Ik wilde het vooral achter mij laten.
Ik aarzelde dan ook behoorlijk om de interviews ‘De lessen van corona’ die vanaf eind februari om de paar dagen in de krant verschenen te gaan lezen.
Ik heb het toch gedaan en een paar interviews waren voor mij een eyeopener. Hoe ingrijpend het is geweest voor de zorg en de patiënten en hun familie: dat wist ik wel. Verder moesten mensen tijdens de pandemie zich absoluut aan de regels houden en zich vooral laten vaccineren.
Ik was behoorlijk streng in de leer zeg maar. Ik was er ook als de kippen bij om mij te laten vaccineren en heb meteen de coronacheckapp op mijn telefoon geïnstalleerd. Als we dit allemaal zouden doen dan konden we dit virusvarkentje wel even wassen.
Hoe ingrijpend alle maatregelen waren voor scholen en hun leerlingen, horecaondernemers en mensen die zich oprecht zorgen maakten om onze grondrechten, dat vond ik veel minder belangrijk. Kom op zeg, er gaan mensen dood, waar hebben jullie het over?
Maar nu ik de interviews met rector Kees Versteeg, horecaondernemer Elise Moeskops en demonstrant Martijntje Smits heb gelezen ben ik milder gestemd en zal ik bij een volgende pandemie daar anders naar kijken. Dus veel dank voor deze interviews.
Meer onderling begrip zullen we de komende tijd zeker nodig hebben. Want terwijl iedereen zich druk zit te maken over allerlei andere ernstige kwesties, is de volgende pandemie al onderweg en zal dat opnieuw alles ontwrichten. Haal veel paracetamol in huis en leg je zelfgemaakte stoffen mondkapjes maar klaar. It’s the virus stupid!
Tecla Boonstra, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant