Heel Twente rukt uit naar Breurs in Boekelo, waar twee broers die er echt zin in hebben bijna alles lekker zelf maken.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Beckumerstraat 20, Enschede breursboekelo.nl
Cijfer: 8-
Toegankelijk, goed geprijsd restaurant met een uitgebreide dinerkaart, kindermenu, lunch en ‘high wine’. Woensdag t/m zondag open van 11 tot 22 uur.
Kroketten draaien is niet supermoeilijk, maar wel een klusje. Eerst is er het trekken van de bouillon, en dan de ragout die na het maken een nacht opstijft en na het vormen opnieuw moet afkoelen. Vervolgens worden ze gepaneerd – rommelig werk dat je het best met z’n tweeën doet – en daarna liggen ze voor het bakken liefst nóg een nacht in de koelkast voor het beste korstje. Je bent, kortom, zo een midweek verder voor je überhaupt de frituur kunt aanzetten. Komt bij dat er een prima en divers aanbod bevroren kant-en-klaarkroketten in de handel is, in alle mogelijke smaken. Ik wil maar zeggen: als je ergens zelfgemaakte kroketten op de kaart ziet, dan weet je dat er iemand in de keuken staat die er echt zin in heeft.
‘Natúúrlijk maken wij onze wildkroketten zelf!’, zegt de chef van Breurs bijna beledigd – hij is een van de broers waarnaar de zaak is vernoemd. Ik kreeg al een paar leuke mails over dit Twentse restaurant, ‘waar je ook gewoon met de kinderen naartoe kunt zonder meteen aan de bedelstaf te raken’; ‘van twee aardige, zeer hardwerkende jongemannen’, die niet alleen vriendelijk én vriendelijk geprijsd zijn, maar ook ‘bijna alles zelf maken, in een gebied dat verder helaas nog van halffabrikaten en reuzeporties matig vlees aan elkaar hangt.’ ‘En is het altijd allemaal 110 procent perfect?’, mijmert een lezer, ‘Nee. Maar als ik dat wil probeer ik wel een extra hypotheek en een tafel bij de Librije te krijgen.’
Breurs ligt aan het centrale pleintje van het dorp Boekelo, met daarop ook een carillon, een Coop, een slagerij en een galg. ‘Een... galg?’ constateren we een beetje bang. We hopen dat het iets met carnaval te maken heeft, maar zeker weten doen we het niet. We lopen het restaurant binnen door het bargedeelte, waar een jongedame ons heel vriendelijk ontvangt. ‘U weet dat wij vanavond ook een wijn-spijs hebben?’ zegt ze. Er blijkt dat er deze donderdagavond, naast de gewone service, een evenement is georganiseerd in samenwerking met de tegenovergelegen slijterij Gebotteld. ‘Het is helemaal uitverkocht!’
Achterin is de eetzaal aan de halfopen keuken met verschillende niveaus, behang met apen en toekans, zeteltjes van fluweel en hangplantjes – een beetje de complete inrichtingsbingo. Al snel loopt de zaak vol met mensen die zich voor de gelegenheid een beetje hebben opgedoft. Als ze langs de keuken lopen roepen ze: ‘moi jongens’, en ook elkaar lijken ze bijna allemaal te kennen. De slijter van de overkant schenkt alvast een glas champagne in en de eerste hapjes worden geserveerd – het ziet er heel gezellig uit.
Wij komen voor het gewone menu. Daarop zijn de eetcafé-allemansvrienden goed vertegenwoordigd (spareribs, hamburger, maaltijdsalade) maar we zien ook oesters, uitgebreide vis- en wildgerechten en een aantal aardige vegetarische opties. Het betaalbare wijnkaartje blijkt ook samen met de overbuurslijter gemaakt, en dat heeft prima uitgepakt. De huisviognier uit de Languedoc is voor € 5,50 per glas een prima keuze, net als de Chileense cabernet sauvignon (€ 6). Er is ook een aardig lijstje flessen onder de € 40, waaronder zelfs een oranje Italiaanse natuurwijn. En ze hebben Weihenstephaner op de tap – allemaal dingen waarover is nagedacht.
Dat blijkt ook voor het eten te gelden. De samengestelde boter bij het brood, met sherry, rode peper en knoflook, lijkt ons met margarine gemaakt – dat is wel echt heel jammer. Maar het knoflooksausje is goed, en de voorgerechten boven verwachting. Het zelfgemaakte wildkroketje (€ 13,50) blijkt een flinke stoofvleeskroket. Hij bestaat uit keurig, kruidig vlees met kruidnagel en ook iets kruidkoekachtigs in een knapperige jas, goed gepaneerd, goed gefrituurd – niks op aan te merken. Ernaast ligt zuur van wortel en Amsterdamse ui, wat smakelijke bieslookolie, keurige, versgesneden groenten, en een mayonaise die pittig is gemaakt met kimchi.
Ook het gerecht met koningsoesterzwam (€ 13) bevalt. Deze kweekpaddenstoel, ook wel duinvoetje, koningsboleet of eryngii genoemd, is in restaurants met een enorme opmars bezig. Hij heeft een stevige, vlezige beet en een hartig, licht notige smaak. Hier zijn stevige stukken zwam even kruislings ingesneden en lekker bruin gebakken, en we krijgen er een fijne pastinaakcrème, wat krokant broodkruim, hazelnoot en beurre noisette bij. Een heel slim en compleet vegetarisch gerecht.
De tomatensoep (€ 7,50), gemaakt van tomaten die even in de oven zijn geroosterd, is precies zoals je hem wil hebben op een koude avond: heet, hartig-fris en zonder een spoortje van de metalige puree- of bindmiddelsmaak die we nog te vaak in tomatensoep aantreffen. Er zit lekker wat laurier en selderij in en ernaast ligt een flinke, knapperige witbroodcrouton. De tom ka khai (Thaise kippensoep met kokos, € 10) is licht pittig en geurig van galangal en citroengras met malse plukken kip, en wordt aan tafel over de groenten geschonken waardoor die knapperig blijven: ook weer nét zo’n slim extra stapje.
Als hoofdgerecht is er een stevig stuk op het vel gebakken kabeljauwfilet (€ 25), met pompoen en paddenstoelen. Er ligt hollandaise, hazelnoot én een kappertjesbotersaus wat de boel wel wat overdadig maakt, maar de sauzen zijn opnieuw goed gemaakt in eigen keuken. De vis valt onder zijn krokante velletje in mooie lamellen uiteen. Een erg goed, gul gerecht voor een prima prijs. Ook het ‘duo van hert’ (€ 27,50, het betreft wild hert uit Europa) zit prima en zorgvuldig in elkaar, met een stuk malse, rosé gebakken biefstuk op een smakelijk stoofje en een garnituur van boterige puree. Ook vinden we zowel gesmoorde als krokant gefrituurde schorseneer – een groente die ook wel ‘huisvrouwenverdriet’ wordt genoemd omdat hij zo rottig is om schoon te maken. Bij het schillen komt een soort kleverig, melkig sap vrij waarvan je vlekken op je handen krijgt, maar dat heeft de breurs wederom niet weerhouden. Wat op het hertenduo wel vergeten is, is de aangekondigde wildjus.
Als dessert kiezen we eerst een soort bananensplit 2.0 (€ 9) . De gehalveerde banaan is met suiker bestrooid en daarna met een gasbrander gekaramelliseerd, en in plaats van vanille-ijs en chocoladesaus ligt er een erg lekkere, luchtige mousse van zoute karamel en miso bij. Ook krijgen we nog een bolletje yoghurtijs, pinda’s en knetterverse tuiles; dunne, dakpanvormige koekjes. Wederom erg goed bij elkaar verzonnen. Bij het stoofpeerdessert (€ 10) liggen plotseling allerlei willekeurige feestartikelen van de groothandel: een eetbaar bloempotje van platzoete cacaofantasie; een soort kikkergroene, nattige sponscake uit een bak. Dat was allemaal niet nodig geweest, want de gepocheerde peer is lekker fris met wat citroen en kaneel, en ook het hazelnootijs is prima in orde.
De breurs hebben met enthousiasme en smaak echt een fijn, slim, laagdrempelig restaurant opgetuigd. Nu alleen nog die margarine de deur uit, en heel Twente zal uitlopen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant