Terwijl inwoners met een migratie-achtergrond allang zijn geïntegreerd, lijkt een deel van wit Nederland het integreren maar niet onder de knie te krijgen. 22 maart roept!
Iedere keer weer als ik meedoe met de jaarlijkse demonstratie tegen racisme, denk ik: we zijn weer een stap dichter bij acceptatie door anderen. Elke dag ná die demonstratie, word ik geconfronteerd met het feit dat de weg naar gelijke
behandeling nog zo ver weg is dat je er soms moe van wordt. En waarom zou ik als slachtoffer nog iets vragen, terwijl de verantwoordelijken en het systeem erachter niet leren?
Die vraag stel ik mij dus ieder jaar weer na de demonstratie, om daarna toch maar weer en vol goede moed aan de slag te gaan met het thema antidiscriminatie in onze samenleving. Om een jaar later weer te demonstreren. Soms voel ik mij de bekende hamster in zo’n wiel: je blijft maar doorlopen en komt niet vooruit.
Zo sneuvelde vorig jaar kort na de demonstratie tegen racisme de wet Toezicht gelijke kansen bij werving en selectie. Dat was teleurstellend. En wat gaat er dit jaar gebeuren? Ik hoop meer op positieve berichtgeving tegen racisme. In welke vorm dan ook. Vorig jaar zei de Nationaal Coördinator tegen Racisme en Discriminatie, Rabin Baldewsingh, nog dat er ook genoeg te vieren in de strijd tegen discriminatie en racisme en dat er best een jaarlijkse traditie mag komen om dit te vieren. Ik hoop dat hij gelijk krijgt in de toekomst. Dat de strijd tegen racisme een feestje wordt.
Over de auteur
Vayhishta Miskin (BIJ1) is Stadsdeelbestuurder Amsterdam-Zuidoost, portefeuillehouder Antidiscriminatie en Inclusie.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Want als je kijkt naar artikel 1 van de Grondwet lijkt het zo simpel: ‘Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.’ Dan zien wij weer hoe weerbarstig de realiteit, ondanks zo’n mooie wet. Want de feiten en realiteit zijn anders.
Er wordt nog steeds systematisch gediscrimineerd (denk aan de toeslagenaffaire) en ook bij het aannemen van mensen voor een baan, wordt te veel gekeken naar de achtergrond van iemand. Niet naar wat iemand écht kan. En op straat zien we genoeg voorbeelden van mensen die andere mensen uitsluiten. Die problemen zijn hardnekkig. Daardoor vraag ik mij soms af: is Nederland er wel voor haar migranten?
Veel inwoners met een migratieachtergrond zijn allang geïntegreerd. De vraag is of wit Nederland dat ook nog eens gaat doen, integreren. Want zonder mét elkaar te leven en elkaar te accepteren, blijft discriminatie echt een ‘wit’ probleem.
Kijk ik naar mijn eigen woon- en werkgebied in Amsterdam-Zuidoost, dan zie ik wél die integratie. Zwart, wit, moslim, homo – alles en iedereen woont en leeft hier door en met elkaar. En hélpt elkaar. Want Zuidoost mag dan armoede kennen, samen komen we er steeds weer uit. Het is een gemeenschap, die echt samenleeft. Zo zou het overal moeten kunnen. En dan ben ik weer trots.
Dit jaar ga ik toch weer demonstreren, maar zonder boos te zijn. Dit keer ga ik niet tegen een deel van de samenleving demonstreren, maar juist ergens vóór: namelijk het voorbeeld dat Amsterdam-Zuidoost geeft. Hoe het wél kan in Nederland: geïntegreerd samenleven met liefde voor elkaar. Op naar de Dam. Lopen jullie mee?
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant