In het land Sheila Kamerman
Kimia (26) hád moeite met opstaan. Er was niets om voor uit bed te komen. Ze voelde zich somber. Ze komt uit Iran en zat in een asielzoekerscentrum. Nu woont ze nog altijd in het azc maar somber is ze niet meer. Ze gaat vier keer per week de hele dag naar school. Ze leert Nederlands als een malle. School biedt structuur. En gezelligheid, uitstapjes, hulp. Dat is ook zo voor Miral (35) uit Soedan en Ismaël (30) uit Irak.
Hun school in Deventer bestaat nu anderhalf jaar en is erg ongewoon. Asielzoekers (wiens asielprocedure nog loopt) en statushouders (met verblijfsvergunning) zijn er welkom. Normaal krijgen asielzoekers pas les als ze mogen blijven én een eigen huis of kamer hebben. Dat duurt lang. Meestal jaren.
Sanne Terlouw en Laura Faber, moeder en dochter, zagen de asielzoekers doelloos rondhangen langs de IJssel en in het centrum en wilden wat doen. Ze begonnen met les geven aan de keukentafel. Later kwam er financiële hulp van de gemeente en een schoolgebouw: Iedereen aan Boord.
Een Turkse jongen en meisje, beiden asielzoeker, bereiden om 11 uur ’s ochtends een pastaschotel. Ze dollen in de keuken. Om 12 uur stommelen de leerlingen de trap af om aan lange tafels samen te eten. Er zijn zithoeken, klaslokalen met boeken, computers en tv’s om het journaal in makkelijke taal te zien.
Nederlands leren staat voorop. In de klas maar ook tijdens een museumbezoek, uitjes naar het bos, over de markt, naar de bieb. Ze krijgen hulp bij het vinden van een snuffelstage, zoals Miral bij een adviesbureau. Allemaal om Nederlands te leren en Deventenaren te leren kennen. Velen vonden via de school een baan, zoals Ismaël die nu als kok werkt in een bierlokaal.
Iedereen is welkom, mits gemotiveerd. Er is een wachtlijst.
Tot zover het zoet. Nu het zuur: de school gaat dicht, vandaag is de laatste dag.
Waarom? Het korte antwoord is geld. De gemeente krijgt geld voor de inburgering van statushouders. Niet voor asielzoekers. Bovendien, misschien moet die asielzoeker terug of wordt-ie in een andere gemeente geplaatst. Weg investering.
De gemeente schreef een aanbesteding uit. Laura Faber en Sanne Terlouw doen niet mee omdat ze dan geen asielzoekers meer mogen aannemen. En juist dát willen ze wel. Maar ook vanwege de vele regels (familieleden mogen niet bij elkaar in de klas, de jas moet uit in de klas. Leerlingen moeten de docent aankijken, absenten moeten worden gemeld bij de gemeente). Daarnaast is het traject te kort (dertien weken, zes rapportages) en is er geen ruimte om te begeleiden naar stage of werk. Laura: „Juist dat willen we doen!”
Donderdag kwam er nog een delegatie uit Groningen langs om te leren van hun succes. Waren ze misschien té succesvol?
Faber: „Dat zou kunnen. We gingen wel erg snel. Misschien te snel voor de bureaucratie.”
Terlouw: „Ze vinden ons lastig. Drammers. En dat zíjn we ook.”
Sheila Kamerman doet wekelijks ergens vanuit Nederland verslag.
Source: NRC