Dat het leven uiteindelijk een grote strijd is tegen de overbodigheid, was deze week goed te zien toen vlak na Ad Melkert ook Hans Spekman, Gerdi Verbeet en Rob Oudkerk weer eens op een podium klommen.
Daar stonden ze: allemaal grijs geworden eminenties vol van bekommering en verwardheid die, met hun hunkering naar lang vervlogen tijden, eens te meer bewezen dat aanpassingsvermogen omgekeerd evenredig is aan leeftijd.
Ze waren woest, zeiden ze tegen wie het maar horen wilde. Hun Partij van de Arbeid (PvdA) gaat in juni namelijk stemmen over een samensmelting met GroenLinks, en hoewel 80 procent van de leden daar voorstander van is, vinden zij het een grove schande.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Over het precieze waarom van hun onvrede mogen de teleurgestelde sociaaldemocraten al dagen leeglopen in De Telegraaf, een krant die nu eenmaal ruim baan geeft aan eenieder met een verse pseudoverklaring over woke als bron van het kwaad. Rob Oudkerk beweerde er donderdag bijvoorbeeld bloedserieus dat GroenLinks vooral bezig is met het wel en wee van ’s lands grasvelden, terwijl Ad Melkert zich hardop afvroeg of GroenLinks wel rekening houdt met mensen die vlees eten en willen parkeren.
Hans Spekman mompelde ondertussen wat over gewone Nederlanders die naar de PVV overlopen en Gerdi Verbeet poneerde vervolgens de stelling dat het ‘stadse’ GroenLinks geen oog heeft voor mensen met lagere inkomens, daarbij blijkbaar vergetend dat de armoedecijfers juist in ‘stadse’ steden als Amsterdam (6,6 procent van de bevolking), Rotterdam (6,2 procent) en Den Haag (6,1 procent) dubbel zo hoog liggen als in de gemiddelde plattelandsgemeente.
Hun woede is dusdanig, dat ze volgens Oudkerk zelfs de oprichting van een nieuwe partij overwegen. De Partij van de Afvalligen (PvdA), was het eerste dat door mijn hoofd schoot. Of toen ik een foto van Hans Spekman zag: de Partij verworpenen der Aarde (PvdA).
De Partij van de Andersdenkenden (PvdA) dekt de lading overigens beter, maar wordt waarschijnlijk niet omarmd, omdat het een groep politici betreft die zich bij het nemen van de verkeerde afslag steevast afvraagt waarom er toch zoveel spookrijders op de snelweg zijn – wij zijn normaal, de rest is juist andersdenkend.
Mochten ze vooral de linkse rakkers van weleer terug willen winnen, de mannen en vrouwen dus die veertig jaar geleden met een geheven vuist op het Malieveld stonden, dan stel ik de Partij van de Aandeelhouder voor (PvdA), aangezien het gros van die oude strijdmakkers zich anno 2025 enkel nog druk maakt over de dalende koersen van zijn pensioenfonds. De Partij van Andermans Arbeid (PvAA) is dan eveneens een optie.
Als ze liever terug willen naar hun wortels en de werkende klasse willen vertegenwoordigen, lijkt het mij verstandig dat Rob Oudkerk de Poolse woordjes afstoft die hij ooit leerde op de Theemsweg, waarna ze verdergaan als PvdA (Partij van de Arbeidsmigrant). En mochten ze vooral de toekomstige generatie arbeiders aan zich willen binden, zij dus die straks het harde werk namens ons verrichten, dan is PvdAI (Partij van de Artificiële Intelligentie) ook een mogelijkheid.
De kans is overigens aanzienlijk dat deze nieuwe partij al daags na de volgende verkiezingen uit elkaar klapt wegens een knallende ruzie tussen Oudkerk en Melkert over de tegenvallende resultaten (slechts twee zetels), maar ook daar heb ik aan gedacht: een afgesplitste eenmansfractie genaamd PvdAM (Partij van de Ad Melkert).
Ik wens alle sociaaldemocraten hoe dan ook veel succes. Laat honderd rozen bloeien!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant