Het publiek in de Kuip liet zich donderdag gewillig kietelen door de lente en door het voetbal van Oranje, dat in de kwartfinales van de Nations League Europees kampioen Spanje op 2-2 hield. Zondag is het tweede duel, in Valencia.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Op een wervelende avond voetbalde Oranje donderdag met wapens die vaak tot het arsenaal van de Spanjaarden behoren: combinatie- en positiespel. Techniek ook. Snelheid van handelen. Het leidde tot heerlijke goals, voetbal met zelfvertrouwen en overzicht. Met loopvermogen ook, het onmisbare bestanddeel van het hedendaagse topvoetbal.
Op het einde, nadat Oranje vanwege de betwistbare rode kaart van Jorrel Hato, na een ongelukkige overtreding op Robin Le Normand, tot tien man was teruggebracht en toen regisseur Frenkie de Jong was gewisseld, bleek het onmogelijk om de zege veilig te stellen. Diep in blessuretijd viel de 2-2, nadat doelman Bart Verbruggen het schot van Nico Williams voor de voeten van Mikel Merino tikte.
Het duel was al met al een mooi feestje. Jeremie Frimpong dartelde, danste en draaide op de rechterflank, in een tempo dat vaak veel te hoog lag voor de Spanjaarden. Hij kroop en sloop langs tegenstanders, die hem op alle mogelijke en onmogelijke manieren probeerden af te stoppen. Frenkie de Jong was de baas van het circus, het stralende middelpunt van een elftal dat de potentie heeft om bij de beste teams van de wereld te horen.
Zoals het Nederlands elftal in grote delen van het duel voetbalde, is hoe veel Nederlanders de uitvoering van het spel wensen te zien. Dominant. Aanvallend. Met een eigen stijl, herkenbaar in de wereld, om meer dan het oranje shirt. Een oranje golf rolde over het veld, onherroepelijk richting het doel van de tegenstander. In verschillende ritmes ook. Soms snel, dan traag, in elk geval verrassend.
Oranje voetbalde uitstekend, gemiddeld gesproken, met de 2-1 als hoogtepunt van de sfeervolle avond in de Kuip. Eerst was daar de een-twee op de rechterflank tussen de razendsnelle, nauwelijks af te stoppen Frimpong en middenvelder Tijjani Reijnders, die mee naar voren sloop, een teken gaf en de lage, teruggetrokken voorzet van Frimpong heerlijk op de schoen nam, met zijn mindere voet nota bene. Met links dus.
Het was, zeker in het tweede deel van de eerste helft, een genot om Oranje te aanschouwen, in wat de beste wedstrijd in de tweede periode onder bondscoach Ronald Koeman was. Het begon bij de rust van aanvoerder Virgil van Dijk, met zijn soms meedogenloze ingrepen, vooral bij kopduels. Aan zijn zijde vond hij de rustige, met overzicht gezegende Zeeuw Jan Paul van Hecke.
Dan was daar het spel van Frenkie de Jong, zo belangrijk voor het voetbal, zo node gemist tijdens het EK. Hij verloor vrijwel nooit de bal, bracht rust en reinheid in het spel, en dankzij hem konden anderen positie kiezen, even op adem komen, of wat dan ook. Cody Gakpo was als linksbuiten voortdurend dreigend. Altijd in voor een dribbel, voor een schot. Als hij op snelheid lag, was hij nauwelijks te stoppen, zoals ook gold voor de snelle, handige Frimpong.
Bij Leverkusen bestrijkt Frimpong min of meer de hele rechterflank, hier was hij meer rechtsbuiten, en na een moeizaam begin danste hij over het veld, liet hij verdediger Marc Cucurella geregeld de achterkant van zijn schoenen zien. Dat was Oranje: met oog voor de aanval, met slimme keuzes, met techniek uitgevoerd. In de beginfase was het lastig. De Spanjaarden zijn normaliter de meesters van het balbezit. Elke tegenstander loopt het risico om hopeloos verdwaald te raken in het uitgekiende positiespel, gespeeld door mannen met een gave basistechniek.
De snelle 0-1 was een tegenvaller. Jorrel Hato zocht de voetballende oplossing in de hoek van het veld, maar hij raakte de bal kwijt aan Lamine Yamal. Ja, en toen ging het snel. Hup, naar Pedri, naar Nico Williams, die handig wegdraaide van Lutsharel Geertruida en met links scoorde. Het mooie was, ook van Hato, dat hij zich niet liet afleiden door zijn fout, dat hij gewoon geconcentreerd bleef, mee ten aanval bleef trekken en een cruciale rol speelde bij de 1-1, toen hij de bal met het hoofd veroverde, tijdens de door Frimpong op de rechterflank begonnen aanval.
De assist op de met een schuiver scorende Gakpo was van Justin Kluivert, die in zijn vierde interland de rol achter spits Memphis Depay kreeg toebedeeld, op de dag dat zijn vader bij zijn debuut als bondscoach van Indonesië was afgedroogd door Australië (5-1).
Het mooist was die ene aanval voor rust, met de halve volley van Tijjani Reijnders na een voorzet van Frimpong, een soort voorbode voor de latere treffer, de 2-1 vlak na rust. Of anders die schitterende pass van Gakpo op Memphis Depay, wiens schot eindigde in de handen van doelman Unai Simon. Depay had het best moeilijk, maar hij heeft techniek en hij is creatief.
Bij Spanje viel Pau Cubarsi kort voor rust geblesseerd uit, om ruimte te maken voor de voortdurend uitgefloten, debuterende Dean Huijsen. Huijsen is van Nederlandse ouders, maar hij groeide op in Spanje en besloot te kiezen voor de Spaanse ploeg. Natuurlijk kreeg Nederland het moeilijk na de 2-1, zoals het ook zondag moeilijk zal zijn, om in stadion Mestalla de finaleronde van de Nations League te bereiken. Maar Oranje deed mee en liet zich zien aan de wereld, ondanks de late 2-2.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant