Van een ontroerende vader-zoondocumentaire tot een suggestief drama in de Noord-Italiaanse bergen: dit zijn de beste films die op dit moment in de bioscopen draaien.
Mohammad Rasoulof maakt films alsof zijn leven ervan afhangt. De Iraanse cineast zat in 2022 vast vanwege zijn politieke overtuigen, en zag vanuit zijn cel hoe studentenprotesten tegen het regime uitgroeiden tot een revolutionaire opstand. Dat bleek de inspiratie voor Rasoulofs clandestien gedraaide, extreem krachtige The Seed of the Sacred Fig (*****), over het gezin van onderzoeksrechter Imam, dat door de studentenprotesten langzaam onttakeld raakt. Daarbij is het fenomenaal om te zien hoe de film van gezinsdrama verandert in een verpletterende thriller. Lees hier de recensie.
De remake van een onschuldig sprookje bleek veel culturele valkuilen te bevatten, maar het goed gelukte Snow White (****) weet die valkuilen wonderwel te omzeilen. Dat mirakel is niet alleen een kwestie van de juiste verhouding tussen ode en innovatie, want bovenal doet de liveactionremake van tekenfilmklassieker Sneeuwwitje en de zeven dwergen (1937) wat hij moet doen: een onschuldig, tijdloos, geestig, spannend, ontroerend, visueel schitterend en muzikaal meeslepend sprookje zijn, dat toen en nu handig verenigt. Lees hier de recensie.
Alles in de Zweedse documentaire The Last Journey (****) mag geforceerd of onecht zijn, maar juist omdat die manipulatie zo nadrukkelijk is, werkt de film uitstekend. Regisseur en tv-ster Filip Hammar probeert zijn vader, een gepensioneerd leraar Frans, op te vrolijken, omdat hij het leven niet meer leuk vindt. Van Hammar moet hij een ‘comeback maken als mens’, en dat leidt in dit geval tot een autoreis naar Zuid-Frankrijk. De ‘laatste reis’ weet daarbij behoorlijk te ontroeren, en niet in geringe mate. Lees hier de recensie.
Het moeilijk te classificeren Metamorfose (****) biedt een unieke filmervaring. Op papier heeft de film van kunstenaar Pim Zwier misschien wat weg van een gewone biografische documentaire, maar deze film over insecten- en bloemenschilderes Maria Sibylla Merian (1647-1717) is soms kostuumdrama, dan weer natuurfilm over rupsen, dan weer bijna pure bodyhorror. Met veel liefde en precisie gemaakt. Lees hier de recensie.
Regisseur Maura Delpero vertrouwt in het suggestieve drama Vermiglio (****) volledig op de kracht van het impliciete, van de acteursregie tot de montage. De film - die op het filmfestival van Venetië onder meer de Zilveren Leeuw won - draait om een gedeserteerde Siciliaanse soldaat die in 1944 in de Noord-Italiaanse bergen belandt, en daar door een groot gezin wordt opgevangen in een geitenstal. Maar zijn komst verstoort al snel het evenwicht in het veelkoppige gezin. Lees hier de recensie.
In een bedrieglijk luchtige verteltrant toont de prachtige stop-motionfilm Memoir of a Snail (****) een kleurarme wereld waar overal gevaar of onheil schuilt. De Australische cineast Adam Elliot trok acht jaar van zijn leven uit voor zijn film, over de kleine Grace die geen tegenslag bespaard blijft. Maar uiteindelijk wint de empathie het hier overtuigend van de zwartgalligheid, en dat maakt Memoir of a Snail tot een bitterzoete, troostrijke ervaring.
Begin maart won het in Brazilië extreem succesvolle drama I’m Still Here (****) de Oscar voor beste internationale film. De op feiten gebaseerde film begint in het Brazilië van 1971, zeven jaar na de staatsgreep door het leger. Eunice (een prachtrol van de voor een Oscar genomineerde Fernanda Torres) leidt in Rio de Janeiro een gelukkig leven met haar vijf kinderen en echtgenoot, totdat ze er niet meer in slagen om de duisternis van de dictatuur buiten de deur te houden - zeker wanneer haar echtgenoot verdwijnt. Lees hier de recensie.
Vind maar eens een kartelfilm die je met meer ontroering achterlaat dan het Mexicaanse Sujo (****). Weesjongen Sujo (expressief ingetogen gespeeld door Juan Jesús Varela) groeit op bij zijn tante in het door drugskartels beheerste Mexicaanse platteland, maar probeert vooral te ontsnappen aan die drugswereld. Regisseurs Astrid Rondero en Fernanda Valadez houden duidelijk zielsveel van hun personage, en brengen die liefde bijzonder sterk over. Lees hier de recensie.
Wat is er beter dan één keer Robert Pattinson? Simpel: achttien Robert Pattinsons. Aldus het uitgangspunt van Mickey 17 (****), de nieuwste speelfilm van Parasite-regisseur Bong Joon-ho. Mickey 17 speelt zich af in 2054, in een wereld waarin het mogelijk is om mensen opnieuw te ‘printen’. Op aarde is dat verboden, in de ruimte mag het nog gewoon. Pattinson speelt een schuldenaar die zich aanmeldt als ‘inwisselbare’, iemand die gevaarlijke missies uitvoert, omdat hij gewoon weer opnieuw geprint kan worden. Leuk en aardig, tot er per ongeluk een printfoutje wordt gemaakt, en de boel heerlijk escaleert. Lees hier de recensie.
Wat een verademing, dat de Engelse regisseur Mike Leigh zich weinig aantrekt van wat wel of niet verkoopt. En dus kost het hem geen enkele moeite om een onsympathieke hoofdpersoon op te voeren. In Hard Truths (****) is dat de Londense Pansy (sterke rol van Marianne Jean-Baptiste), een gekwelde vrouw met een chronisch slecht humeur. Niemand krijgt nog enige grip op de permanent snauwende, razende en scheldende Pansy. Hard Truths is hard als een kiezel, maar toch laat Leigh heel af en toe wat ontroering toe. Lees hier de recensie.
Hoe ga je om met politiek wereldnieuws dat zich voor je ogen voltrekt? Om die vraag draait het in het Duits-Amerikaanse September 5 (****), over de terroristische aanslag op de Olympische Spelen in München in 1972. De film beperkt zich daarbij tot de 22 uur waarin zender ABC verslag doet, en verlaat nauwelijks het donkere, benauwde hok van de tijdelijke televisiestudio. Door de vele morele afwegingen over feiten en livebeelden wordt September 5 het kritische neefje van veel andere waargebeurde journalistenfilms. Lees hier de recensie.
Met een beetje fantasie zou je het verrukkelijk ongrijpbare Grand Tour (****) een film over bindingsangst kunnen noemen. De film van de Portugese cineast Miguel Gomes is een aaneenschakeling van koortsdromerige scènes, maar één ding lijkt zeker: Engelse ambtenaar Edward is in 1918 voortdurend op de vlucht voor zijn verloofde. Toch is het moeilijk om de essentie van de film te vatten. Want kijken we hier nu naar een speelse, feministische ontleding van een avonturenfilm, of een 20ste-eeuwse variant van ghosting? Lees hier de recensie.
Je zou het verbluffende All We Imagine As Light (*****) met recht een droomdebuut kunnen noemen. De Indiase cineast Payal Kapadia maakte eerder vooral naam met avontuurlijke documentaires, maar overtuigt ook met haar eerste speelfilm. De rijkdom van de film spreekt vooral uit de karakterisering van de personages, afkomstig uit zeer verschillende klassen, waarmee ze samen met talrijke randpersonages een complex, gelaagd portret vormen van vrouwen in hedendaags India. All We Imagine As Light is pure, hartverwarmende filmmagie. Lees hier de recensie.
‘Mocro Maffia op steroïden’, zo zou je de nieuwste zinnenprikkelende film van het Vlaamse filmduo Adil El Arbi en Bilall Fallah ook wel kunnen omschrijven. Patsers (****) is het overvolle vervolg op actiekomedie Patser, hun succesvolle film over vier bevriende wannabe-gangsters uit een Antwerpse volkswijk. Voor El Arbi en Fallah volgde een Hollywood-doorbraak, maar met Patsers keren ze ontketend terug op Vlaamse bodem. Daarbij is het zinloos om te zoeken naar dramatisch gewicht: het grote talent van het regisseursduo ligt bij hun gevoel voor audiovisuele overweldiging. Lees hier de recensie.
Acteur Gary Oldman vertelde eerder aan de Volkskrant dat hij ‘in zijn alcoholistentijdperkje’ zit. In Parthenope (****), de nieuwe film van La Grande Bellezza-regisseur Paolo Sorrentino, mag Oldman de getormenteerde, droeve, melancholieke dronkenlap uithangen. Op het eerste gezicht lijkt Parthenope een wat dubieuze lofzang op de schoonheid van een jonge vrouw (en Napels!), maar het zou kortzichtig zijn om niet verder te kijken dan de buitenkant. In handen van Sorrentino is schoonheid vooral een instrument. Lees hier de recensie.
Vooruit, hoofdrolspeler Timothée Chalamet is misschien nét iets minder venijnig dan de echte Bob Dylan, maar de acteur heeft Dylans repertoire uitstekend onder de knie. Dylan-biopic A Complete Unknown (****) springt hier en daar misschien wat los om met de biografische feiten, maar dat hindert nauwelijks. De film van regisseur James Mangold overtuigt met de sprookjesachtige verteltrant én de perfecte aankleding: je zou zo willen rondlopen in het New York uit deze aanstekelijk vertelde, heerlijk geacteerde dramatisering. Lees hier de recensie.
Drie jaar lang filmde regisseur Ruth Beckermann in de Weense schoolklas van juf Ilkay Idiskut voor haar sterke documentaire Favoriten (****). Voor het oog van haar camera zien we hoe de kinderen langzaam ouder, zelfredzamer en welbespraakter worden, geholpen door de direct communicerende en begripvolle Idiskut. Zelden werd zo helder verbeeld waar goed onderwijs uiteindelijk toe kan leiden. Lees hier de recensie.
In het prachtige drama Caught by the Tides (****) reist de Chinese filmmaker Jia Zhang-ke langs de razendsnelle ontwikkelingen in zijn thuisland in de 21ste eeuw tot nu toe. De regisseur doet dat hier met ongebruikte scènes uit zijn eerdere films, uit de losse pols gedraaide documentairebeelden die hij sinds 2001 maakte met zijn echtgenote, én gloednieuwe filmopnamen van het China in tijden van de coronapandemie. Wie zonder voorkennis van eerder werk instapt, waant zich wellicht enigszins verloren, maar niemand weet de groeistuipen van het moderne China in zulke treffende en poëtische beelden te vangen als Jia Zhang-ke. Lees hier de recensie.
Deze uitbundige horrorkomedie (****) blijkt een kolderiek, liefdevol en zeer geslaagd mengsel van Invasion of the Body Snatchers, Independence Day en het halve oeuvre van Stephen King. Zoals de titel doet vermoeden, draait het hier om een alieninvasie, maar dan in een buurt waar de gentrificatie heeft toegeslagen. Flauw wordt Straatcoaches vs Aliens daarbij zelden, vooral door de perfecte komische timing van de acteurs. Lees hier de recensie.
De ware liefde blijkt weer eens een hartverscheurende aangelegenheid, in dit compacte en krachtige IJslandse drama (****) van regisseur Rúnar Rúnarsson. Voor jonge geliefden Una en Diddi lijkt de toekomst hoopvol, nu Diddi - na tijden van stiekeme liefde - zijn andere relatie wil uitmaken om eindelijk verder te gaan met Una. En dan vindt er plots een vreselijk ongeluk plaats in een tunnel. Dit fijngevoelige verslag van iets dat nog geen rouw kan heten, is heeft daarbij geen toeters en bellen nodig om tot de kern te komen. Lees hier de recensie.
Regisseur Pablo Larraín maakte in de afgelopen jaren al eigenzinnige, biografische films over de getroebleerde levens van Jackie Kennedy en prinses Diana, en voegt daar nu het leven van operadiva Maria Callas aan toe. De legendarische operazanger wordt bewonderenswaardig vertolkt (en gezongen!) door Hollywood-ster Angelina Jolie - let vooral op wat er tijdens close-ups allemaal gebeurt met haar mond. Lees hier de recensie.
De Zwitserse regisseur Claude Barras oogstte in 2016 veel lof met zijn stop-motionmeesterwerk Mijn naam is Courgette, dat op ongeëvenaard tedere wijze thema’s als pleegzorg en verwaarlozing behandelt. Barras’ tweede lange film, het zinderende Red de jungle (****), gaat opnieuw de bittere ernst niet uit de weg. Uit Barras’ nieuwste stop-motionfilm spreekt vooral woede over het onrecht dat de jungle – en de hele aarde – wordt aangedaan. De mystieke, alomtegenwoordige schoonheid van die jungle wordt in deze fraaie film net zo tastbaar als de destructie ervan. Lees hier de recensie.
In het hartverscheurende rouwdrama Alpha (****) spelen vader en zoon Gijs en Reinout Scholten van Aschat een vader en zoon die in de Zwitserse Alpen nader tot elkaar proberen te komen. De vader dringt zich wat onhandig op, de zoon gedraagt zich dan weer behoorlijk ongrijpbaar. Duidelijk is dat er flink wat onuitgesproken pijn voelbaar is tussen de mannen. Hun complexe pijn komt op even fraaie als grimmige wijze tot wasdom. Lees hier de recensie.
Het is een doodzonde om het voor tien Oscars genomineerde The Brutalist (****) níet te gaan zien in de bioscoop. Er ligt dan ook behoorlijk veel in het verschiet voor fictieve Hongaars-Joodse architect László Tóth (Oscargenomineerde rol van Adrien Brody), die kort na de Tweede Wereldoorlog arriveert in de Verenigde Staten om daar een nieuw leven op te bouwen. Maar, zo blijkt in dit drieënhalf uur durende epos van regisseur Brady Corbet (The Childhood of a Leader), die Amerikaanse droom heeft een flinke keerzijde. Vooral het production design en de aankleding van de film zijn grandioos: hoe de crew dit voor elkaar kreeg met het (relatief) beperkte budget van 9 miljoen dollar is een mirakel. Lees hier de recensie.
Acht jaar na meesterwerk Paddington 2 is ‘s werelds sympathiekste beer eindelijk terug van weggeweest. In Paddington in Peru (****) verlaat Paddington (met de stem van Ben Whishaw) zijn inmiddels vertrouwde Londense omgeving om - samen met zijn nieuwe familie - zijn zoekgeraakte tante terug te vinden in de jungle van Peru. Paddington en consorten krijgen gezelschap van filmsterren Olivia Colman en Antonio Banderas, in een film vol ouderwetse jungleavonturen en smakelijke slapstick. Lees de recensie.
Met Sing Sing (****) maakt schrijver en regisseur Greg Kwedar een bijzonder en atypisch gevangenisdrama. De film speelt zich af binnen een maximaal beveiligde instelling in de staat New York, waar de gevangenen speciale culturele programma’s kunnen volgen. Voor de personages in deze film - voor het overgrote deel gespeeld door voormalige gedetineerden - is theater een pad naar een betekenisvoller leven. De oprechte authenticiteit van Sing Sing doet alle eventuele bezwaren teniet.
Afwisselend vederlicht, wrang-komisch en tragisch, hoe lomperik Benji (Kieran Culkin) de excursie voortdurend ontregelt, die hij met zijn neef, dwangneuroot David (Jesse Eisenberg, ook regisseur) onderneemt naar Polen om hun overleden grootmoeder te eren. Maar hoe krijgen de personages tijdens die reis nu eigenlijk echt toegang tot hun pijn? A Real Pain (****) behandelt die vraag zonder gulle lach, opgelegd sentiment of voorspelbare catharsis. Culkin won in maart een Oscar voor beste bijrol. Lees de recensie.
Uitzichtloos is het, hoe de dorpelingen op de Westelijke Jordaanoever al decennia worden vermangeld in een conflict. Ruim vijftig jaar probeert Israël de bewoners al te verdrijven, om een militair oefenterrein neer te zetten op hun grond. Maar de bewoners laten zich niet zomaar verjagen, zien we in No Other Land (****), een veelvuldig bekroond, uiterst somber verslag van een eindeloze cyclus van geweld en verzet. Lees de recensie.
Ook nog volop te zien: Halina Reijns spraakmakende Babygirl (*****), dat op de opiniepagina’s van kranten en tijdschriften nog altijd flink de tongen losmaakt. Logisch, want Reijn stuurt haar geestige erotische thriller door het slimme script en het weergaloze acteerwerk een heel eigen kant op, zonder dat het ooit te belerend of eenduidig wordt. Lees de recensie.
De schitterend realistische, met een Oscar bekroonde animatiefilm Flow (*****) neemt de kijker mee op een wonderbaarlijke, haast spirituele reis door een post-apocalyptische, onder water gelopen wereld waarin een groep dieren probeert te overleven om door samenwerking op het droge te blijven. De mens wordt nooit gemist, want de dieren redden zichzelf wel, in deze afwisselend bedreigende en betoverende realiteit. Lees de recensie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant