Kirsty Coventry is de nieuwe voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité. De Zimbabwaanse gaf zes andere kandidaten het nakijken bij de verkiezing en volgt de Duitser Thomas Bach op.
Erik van Lakerveld is sportverslaggever, Mark Misérus is nieuwsverslaggever met specialisatie sport en media.
Er was slechts één ronde nodig voor Coventry om de meerderheid van de 92 stemmen te veroveren en zo de tiende voorzitter uit de geschiedenis van het IOC te worden. Ze is de eerste vrouw die het IOC gaat leiden en de eerste die uit Afrika afkomstig is. En zo jong als zij is, 41 jaar, trad nooit eerder iemand aan.
‘Het jonge meisje dat zoveel jaar geleden begon met zwemmen in Zimbabwe had nooit van dit moment kunnen dromen’, zegt Coventry in een reactie op de site van het IOC. ‘Ik ben vooral trots om de eerste vrouwelijke IOC-voorzitter te zijn, en de eerste uit Afrika. Ik hoop dat dit een inspiratie zal zijn voor heel veel mensen. Glazen plafonds zijn vandaag versplinterd en ik ben me bewust van mijn verantwoordelijkheden als rolmodel.’
Aan de verkiezing deden zeven kandidaten mee. Een fors aantal, al werd er vooral gelet op de drie meest serieuze kanshebbers: naast Coventry waren dat Juan Antonio Samaranch uit Spanje en de Brit Sebastian Coe.
Oud-atleet Coe en oud-zwemmer Coventry werden beiden tijdens hun sportloopbaan olympisch kampioen. Samaranch is al sinds 2001 lid van het IOC en was zeven jaar vice-voorzitter van de organisatie. Zijn vader leidde het IOC twintig jaar lang.
Van tevoren werd door ingewijden over Coventry gezegd dat zij de voorkeurskandidaat was van Thomas Bach, die 12 jaar lang aan het hoofd van het IOC stond. Ze begon haar bestuurlijke route binnen de olympische beweging in 2018 als voorzitter van de atletencommissie. Sinds 2023 maakt ze deel uit van het IOC-bestuur. De plannen die ze koestert voor de olympische sportkoepel zijn niet radicaal anders dan wat de Duitser nastreefde. Ze wil vooral het door Bach ingezette beleid continueren.
Ze mag dan de oogappel van de scheidend voorzitter zijn, onomstreden is Coventry allerminst. Ze is sinds 2018 minister van Sport, Kunst en Cultuur in het kabinet van de Zimbabwaanse president Emmerson Mnangagwa, een voormalig bondgenoot van de in 2019 overleden dictator Robert Mugabe.
Het regime van Mnangagwa staat er internationaal niet goed op. De EU heeft sancties opgelegd aan Zimbabwe vanwege mensenrechtenschendingen in het land. Bij de meest recente verkiezingen stelde EU-waarnemers vast dat democratische standaarden niet werden gehaald.
Ook tijdens haar actieve zwemloopbaan schurkte Coventry, de succesvolste Afrikaanse olympiër, al tegen de macht aan. Na haar eerste van twee olympische titels op de 200 meter kreeg Coventry in 2008 100.000 dollar cash van Mugabe, die haar zijn ‘golden girl’ noemde.
Het is frappant dat juist Coventry met haar politieke profiel het IOC de komende acht jaar moet proberen te behoeden voor politieke inmenging, de Olympische Spelen te moderniseren en betaalbaar te houden en de oorlogen en twisten tussen landen buiten het olympische speelveld te houden.
Daarover sprak Coventry niet. Wel benadrukte ze de verbindende kracht van sport, die ze ten volste wil benutten in de komende jaren. ‘De toekomst van de olympische beweging ziet er stralend uit en ik kan niet wachten om eraan te beginnen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant