Men zegt weleens dat je bent wat je eet. Of dat je bent wat je liefhebt, of bent wat je leest, of bent wat je denkt. Daar wil ik aan toevoegen: je bent wat je haat. Ik haat mensen met wie je afspreekt en die dan vlak voor die afspraak moeilijk doen, afzeggen, niet met een nieuwe afspraak komen, en alles zo halfslachtig in het midden laten hangen, maar ondertussen wel de leuke Sjaak blijven uithangen.
Een vriendin met wie ik had afgesproken appte me: ‘Hi! Komt het nog uit morgen?’ Dit was een normale, maar problematische vraag. Het kwam me wel uit morgen, praktisch. Maar het kwam me ook helemaal niet uit, spiritueel. Ik had er wel zin in, maar ik had er ook helemaal geen zin in.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Deze impasse komt voort uit de – ik noem het maar even zo – sociale-interactieparadox. Simpel gezegd houdt dat in dat je wel van sociale gelegenheden en/of contacten houdt, ze nodig hebt en ervan kunt genieten, maar als die sociale gelegenheden en/of contacten dan opdoemen aan de horizon, je op een of andere manier toch liever thuisblijft.
Ik antwoordde de vriendin in een lang en omslachtig, half-eerlijk bericht dat nee, het eigenlijk niet zo goed uitkwam. Schuldgevoel welde op in mijn onderbuik en in een andere appgroep vertelde ik wat ik net had gedaan en hoe slecht ik me erover voelde. Maar nog voordat ik goed en wel mezelf in het bed der schaamte had toegedekt met de dekens van schuld, kwam het antwoord van de vriendin: ‘Dit is echt zo’n cadeau.’
Ze had blijkbaar dezelfde weerstand gevoeld als ik. Maar in plaats van zelf af te zeggen, had ze ervoor gekozen een zo neutraal mogelijke vraag te stellen, opdat ik de verantwoordelijkheid zou nemen en de knoop doorhakken. Nu ik degene was die had afgezegd, was ze dolblij. ‘Want nu heb ik wel een afspraak die niet doorgaat, maar niet het schuldgevoel. Wat een heerlijke avond heb je mij bezorgd!’ Daarna stuurde ze een screenshot van een andere app, waarin ze mijn afzegging uitgebreid en uitbundig vierde.
Ik kon mij haar vreugde goed voorstellen. Ze had het Grote Afzegspel gespeeld met het oog van een doorgewinterde veldmaarschalk en de uitvoering van een schaakgrootmeester. Ze had niet alleen terecht, maar ook glansrijk gewonnen. Daarna deed ze er nog een schepje bovenop. Terwijl ik in de touwen lag, danste ze om me heen.
Ze was bezig haar badkamer te schilderen, vertelde ze, en in plaats van met mij af te spreken, kon ze in alle rust een tweede laag aanbrengen. Waar het op neerkwam, zei ze, lachend in een spraakbericht: ‘Ik wil eigenlijk liever de badkamer schilderen dan met jou afspreken.’ Hahaha. Hilarisch.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant