De lezersbrieven, de militaire kracht van Europa, eerlijke vrouwen, rouwende dieren, extreme meningen als gevolg van de coronatijd, en amateurisme bij de linkse fusie.
Het is elke keer genieten. Dé rubriek waar ik halsreikend naar uitkijk. In een wereld vol nietszeggende, totaal leegzuigende influencer-content op kanalen als Instagram en TikTok, waarbij hun zogeheten wijsheid berekenend in je brein nestelt zonder uitnodiging, is het op maandag gepubliceerde portret van een mens met échte levenservaring een aanrader, een verademing en verplicht lesmateriaal. 100 jaar.
Afgelopen maandag Femke Groustra-de Kat. Alles zat er in: het ging over oorlog, studeren, bluffen, moederschap, overleven, emigreren, remigreren, een scheiding, alleenstaande moederschap en vooral doorzetten. Indrukwekkend. En 100 worden.
Ik ben volledig genezen van ieder andere eendimensionale contentcreator. En wens dat er meer content over en van Femke Groustra- de Kat gedeeld kan worden.
Isabelle Bolluyt, Amsterdam
Nu heeft de Volkskrant ons al weken bang gemaakt met opiniestukken, nieuwsvoorziening en hoofdredactionele commentaren die ons vertellen dat Europa is overgeleverd aan alles en iedereen, omdat Amerika met haar leger Europa niet meer zou willen beschermen. Niet alleen zou het ‘Europese leger’ veel te klein zijn zonder Amerika, ook op zo’n beetje iedere pagina hebben we gelezen dat er als de donder honderden miljarden moeten naar meer wapens.
Nu, na weken, zet de Volkskrant maandag 17 maart doodleuk als kop op de voorpagina: ‘Europa is ook zonder VS best sterk’, om te vervolgen; ‘Ook zonder Amerika kan Europa een leger op de been brengen dat Rusland indien nodig kan weerstaan.’
Had de Volkskrant dat misschien niet even eerder kunnen checken en nagaan in plaats van iedereen wekenlang de stuipen op het lijf te jagen?
Maarten Kools, Amsterdam
Meer dan de helft van de vrouwelijke premiers en presidenten die Europa sinds de Tweede Wereldoorlog heeft gekend is een oorlog begonnen, heeft in een oorlog gevochten, is lid geweest van de KGB, is veroordeeld wegens het lekken van informatie, corruptie, vriendjespolitiek en meer. Ik noem drie van hen, Margaret Thatcher, Milka Planinc, Kazimiera Prunskienė.
Lezer Laurens Hitvrouw denkt dat de wereld leefbaarder, empathischer en eerlijker zou zijn als in Amerika en Rusland vrouwen de leiding hebben. Dergelijke naïviteit zul je bij mannen niet snel zien.
Jan Rob Dijkstra, Winsum
Wat een prachtige reportage over het doodsbegrip bij dieren. Olifanten die hun doden bedekken met zand, chimpansees die hun overleden jong blijven dragen, kraaien die zich verzamelen rond een gestorven soortgenoot—deze gedragingen laten zien hoe diep afscheid en verbondenheid in het dierenrijk verankerd zijn.
Maar hoe zit het met dieren die geen afscheid kúnnen nemen? In de veehouderij is de dood even alomtegenwoordig, maar zonder ruimte voor rituelen of troost. Een koe die haar kalf direct na de geboorte verliest, zonder enige kans op een laatste contact. Een zeug die haar dode big kan ruiken en zien, maar hem niet mag aanraken omdat ze vastzit in een kraamkooi. Kippen die dagelijks soortgenoten dood in de stal zien liggen en zonder rouwmoment weer verder moeten.
Rouw bij dieren krijgt steeds meer aandacht in wetenschappelijk onderzoek. Maar waarom beperken we die interesse tot wilde dieren en huisdieren? Wat betekent het voor de mentale gesteldheid van koeien, varkens en kippen als rouw onmogelijk wordt gemaakt?
Marjolein de Rooij, Overveen
Met belangtelling lees ik de serie ‘Vijf jaar na corona’. In de aflevering van 17 maart werd het onderwerp demonstraties behandeld. Techniekfilosoof Martijntje Smits vertelt hoe heel veel redelijke mensen verdreven zijn naar extremen. Ik ben het hier mee eens. Door de sociale component bij het bestrijden van de coronacrisis compleet te negeren heeft onze overheid veel schade aangericht.
Dat geldt niet alleen voor ons land maar wereldwijd en niet alleen tijdens de coronacrisis maar tot op de dag van vandaag. Ik ben ervan overtuigd dat de huidige toestand van de wereld zoals nepnieuws, ontkenning van feiten en wetenschap en de opkomst van extreme partijen voor een deel hierdoor is veroorzaakt.
Lo van Yperen, Zeist
Wat is dat toch met al die mensen die overal in de media alle ruimte krijgen om te zeggen dat je wat ze zeggen niet mag zeggen?
Gerard Mensink, Zeist
Hoogopgeleid, laagopgeleid. Vergeten wordt in alle artikelen dat veel kennis geen garantie is voor veel wijsheid.
José Berkhout, Purmerend
In zijn ‘De week van de hoofdredacteur’ van 15 maart beschrijft Pieter Klok het werk van de columnisten en de worsteling die dat soms oproept bij zowel lezers als de redactie. Dit naar aanleiding van de recente column van Max Pam.
Klok ontkent dat de krant een bewuste strategie kent om ‘niet-linkse’ geluiden uit de krant te houden: ‘We geloven in het open debat en streven dus naar pluriformiteit. Toen Ronald Plasterk, die tussen 1999 en 2007 columns voor de Volkskrant schreef, was gestopt als politicus hebben we nog een poging gedaan hem zijn column te laten hervatten. Hij had geen belangstelling en dook even later op in De Telegraaf.’
Het vertrek van Plasterk als columnist bij de Volkskrant was inderdaad een verlies. Eerder was Plasterk ook al een tijd lang de snedige columnist in het tv-programma Buitenhof. Toen destijds plannen uitlekten voor een fusie tussen de omroepen VARA en Veronica deed hij als tv-columnist de volgende onvergetelijke uitspraak: ‘Weet u eigenlijk wel wat VARA betekent? Vereniging arbeiders, radioamateurs. Arbeiders zijn al lang weg bij de VARA. Amateurs zijn er nog voldoende!’
Aan die memorabele uitspraak van Plasterk moet ik terugdenken als ik lees over een voorgenomen fusie tussen de PvdA en Groen Links. Dit in verband met de weerstand daartegen van prominente of gerenommeerde PvdA-ers die geen fusie willen met Groen Links, zijnde een partij voor hoogopgeleiden.
Als niet-PvdA-lid zou ik, net als destijds Plasterk, het verdwijnen van de PvdA willen bestempelen als ‘amateurisme’ en daarnaast als een verlies voor het functioneren van onze samenleving.
Hans Röben, Deventer
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant