Rond het middaguur word ik menigmaal onweerstaanbaar aangetrokken tot Via Quadronno, een broodjeszaak op de 73ste straat, helemaal als mijn zoon er is, want dan kan hij een bordje groentesoep eten die ze daar in halve porties serveren. Ware duurzaamheid begint met halve porties. De Leer van de Halve Porties klinkt sympathieker dan degrowth, wat bij mij associaties oproept met een ernstige schimmelinfectie aan de tenen.
Deze donderdag had ik afgesproken met een vriendin, half-Pools, half-Nederlands.
Ze had een caleidoscoop uit haar jeugd meegenomen die mijn zoon matig interesseerde, maar hij kent de kunst van het doen alsof. Opvoeding bestaat voor 85 procent uit het bijbrengen van de kunst van het doen alsof, de rest is discipline.
De soep werd geserveerd, op dat moment kwam een piepklein vrouwtje naar onze tafel die mijn vriendin bleek te kennen. Ik leerde dat de piepkleine vrouw voor de oorlog, de Tweede Wereldoorlog, we gaan ver terug, een kindsterretje was geweest in Polen, men noemde haar de ‘Shirley Temple van Polen’. Zelf heette ze Elizabeth Bellak, maar ze was geboren als Ariana Spiegel, in haar gebaren en mimiek deed ze denken aan de tijd dat films nog geluidloos waren. Ik zei het al, we gaan ver terug.
Toen ze hoorde dat ik schrijver was greep ze mijn hand en liet die acht lange seconden niet meer los. Even waande ik me in Sunset Boulevard.
Ze had veel achting voor schrijvers, ook al had ze niets van hen gelezen.
Misschien vond ze lezen van onbeschoftheid getuigen.
Wij lieten de Shirley Temple van het vooroorlogse Polen gelukzalig achter en trokken naar de brandweerwinkel op de 48ste straat waar een brandweerauto staat en waar een Ierse vrijwilliger ons inlichtte over de geheimen van de brandpreventie.
‘Zolang er preventie is, is er hoop’, zei ik tegen mijn zoon.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant