Is er niet al genoeg stilgestaan bij het afscheid van Gerri Eickhof? Absoluut niet. Aan het afzwaaien van een nationale cultfiguur kan niet genoeg krantenpapier worden besteed.
In mijn geheugen dwarrelen nog herinneringen aan Eickhof in 1999 in voormalig Joegoslavië, waar hij op een gegeven moment voor de camera verscheen met een proteststicker tegen de NAVO-bombardementen op Belgrado. Daar was gedoe over, Eickhof verkwanselde zijn objectiviteit, werd hem verweten, maar dat leek hem op dat moment weinig te deren ‘Er was zojuist een pand gebombardeerd waar drie mensen waren omgekomen die ik mogelijk kende.’
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
En opeens verruilde Eickhof de spannendere journalistiek in conflictgebieden in voor reportages in aangeharkt Nederland. Met dezelfde stoïcisme als waarmee hij bommenregens versloeg, deed hij ook verslag van niksigheden als een windhoos in Akkrum. Het bleef toch elke keer weer een beetje schrikken om de beste man als razende reporter bezig te zien in de miezerige Hollandse regen.
Maar juist dat gebrek aan ‘ego, ijdelheid of zelfgenoegzaamheid’ – een zeldzaamheid voor tv-journalisten – nam Eickhof voor de kijker in, observeerde Volkskrant-collega Ianthe Sahadat in een prachtig profiel van de verslaggever. ‘Hij maakte gewoon reportages, opdat de kijker naderhand meer weet en begrijpt dan ervoor.’
In zijn laatste reportage week Eickhof iets af van die rechttoe-rechtaan verslaggeving en smokkelde hij subtiel een humanistische boodschap in zijn verslaggeving.
Eickhof was zondag te vinden in Den Haag, in de buurt van het Joegoslaviëtribunaal, om te vertellen over de hernieuwde spanningen in Bosnië. Het was een soort cirkel rond-momentje. Eickhof sloot af met het conflict dat hem bijna dertig jaar geleden voor het laatst tot een persoonlijk statement had verleid.
De verslaggever sprak in Den Haag een Dutchbatter en drie Bosnische Nederlanders die hun zorgen uitten over Milorad Dodik, de Bosnisch-Servische leider die steeds radicalere taal uitslaat. De vrees onder de mensen die Eickhof sprak is dat straks, mocht Dodik doorslaan, er opnieuw een bloederig etnisch conflict oplaait in Bosnië.
Het Joegoslaviëtribunaal staat nu leeg, veel misdadigers uit dat voorbije conflict zijn veroordeeld. De Dutchbatter en de drie Bosnische-Nederlanders hopen dat het tribunaal niet weer in gebruik genomen hoeft te worden. Het liefst zien ze het veranderen in een ‘genocidemuseum’.
Het laatste woord was aan Eickhof zelf die stelde dat de onrust in Bosnië ‘misschien maar klein’ lijkt in vergelijking met de oorlogen in Oekraïne en Congo, maar voor Bosniërs zelf is de angst er niet minder om. En daarna gaf Eikchof woorden aan de moraal van zijn laatste NOS Journaal-item. Woorden die misschien wel zijn gehele carrière kenmerken en het verdienen om volledig geciteerd te worden:
‘Omdat onder de streep van nationaliteiten, etniciteiten en andere rariteiten, het (Bosniërs, HB) uiteindelijk allemaal gewoon mensen zijn, net zoals u en jij en ik.’
Geen opzichtige sticker ditmaal, maar wel woorden die hopelijk nog heel lang zullen beklijven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant