De man die het hele schaatsseizoen de dienst uitmaakte, was op het belangrijkste moment niet in topvorm. Maar bij de Winterspelen van Milaan, komend jaar, verwacht hij zijn voorsprong op de concurrentie weer terug te hebben.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Toen Jordan Stolz eerder in het weekend een van zijn net bemachtigde medailles afdeed, het lint eromheen wikkelde en de plak vervolgens diep in zijn tas stopte, onder zijn schaatsen en een jas, vroeg zijn coach Bob Corby: ‘Probeer je hem zo ver mogelijk uit het zicht te krijgen?’ Stolz zei niets. Hij glimlachte alleen maar.
Ja, vervolgt de Amerikaanse coach zijn anekdote. De WK afstanden in Hamar werden voor Stolz dan wel een teleurstelling – de voorgaande twee edities ging hij beide keren met drie keer goud naar huis, nu bleef een titel uit – ‘maar voor Jordan is hier tweede en derde worden een heel goede motivatie. Dat wordt zijn brandstof.’
Stolz, de man die al jaren als schaatsfenomeen wordt bestempeld, die de afgelopen maanden nagenoeg elke keer de dienst uitmaakte, vaak met overmacht, was op het belangrijkste moment van het schaatsseizoen niet in topvorm. Een keel- en longontsteking nekte hem een paar weken geleden, hij trainde te hard op het moment dat hij beter rust had kunnen nemen.
En hoewel hij voor aanvang van de WK stelde nagenoeg hersteld te zijn, bleek hij uiteindelijk niet voldoende tijd te hebben gehad om weer in beste doen te komen. Hij is ook maar een mens, grapte zijn coach eerder al.
Zondag schaatste Stolz in de laatste rit van de 1.500 meter naar 1.44,71, waarmee hij zeven honderdsten van een seconde toegaf op Peder Kongshaug, de Noor die voor een uitzinnig eigen publiek de winst pakte. Hij had niet meer verwacht zo dicht bij het goud te eindigen, stelde Stolz na afloop. Toch nog een opsteker, en tegelijkertijd frustrerend. ‘Ik wist vooraf niet of ik in staat zou zijn überhaupt een medaille te bemachtigen.’
Zo sluit de 20-jarige Amerikaan zijn WK af met zilver op de schaatsmijl, zilver op de 500 meter, achter Jenning de Boo, en brons op de 1.000 meter, die werd gewonnen door Joep Wennemars. ‘De anderen zijn in topvorm, maar Jordan is dat niet en verzamelt hier alsnog meerdere podiumplekken. Dat is goed’, zegt Corby. ‘Maar tegelijkertijd vindt hij dit niet leuk.’
Toch staat Stolz zelf schijnbaar berustend in de Noorse schaatshal. Hij had op meer gehoopt in het pre-olympische seizoen. Hij domineerde nagenoeg alle 500, 1.000 en 1.500 meters die hij in de wereldbeker schaatste. ‘Maar dit is hoe het is.’ Hij schaatst zo hard als hij kan. ‘Maar waar ik normaal door kan blijven gaan, ontploffen mijn benen nu’, zegt hij.
Verliezen is nieuw voor hem. De Amerikaan kreeg rond zijn 17de al de schijnwerpers op zich gericht. Hij was het grote talent, maar als groot talent was er ook weinig risico op falen.
‘Ik heb de afgelopen weken geleerd wat mijn lichaam nodig heeft, wat ik moet doen om in vorm te komen en wat ik moet doen als ik ziek word en niet kan trainen. En ik heb geleerd dat ik niet altijd eerste kan worden’, zegt hij met een kort lachje.
Hij baalde vooral van zijn 1.000 meter, de afstand die hij als zijn beste onderdeel ziet. Hij maakt zich geen zorgen, zegt hij evenwel: ‘Als je het ene moment verliest, betekent het niet dat je het andere ook verliest. De tijden die hier werden gereden zijn snel, maar als ik in de juiste vorm ben, kan ik sneller.’
Het seizoen was lang, vindt hij ook. In oktober schaatste hij zijn eerste wedstrijden, hij reisde van Amerika naar Azië, terug naar Amerika en vervolgens naar Europa, waar hij ziek werd. Hij had een thuiswedstrijd met de wereldbekerwedstrijd in Milwaukee, waar hij eind januari ook goede resultaten voor thuispubliek wilde laten zien.
‘Het is erger als je slecht schaatst en niet weet waardoor dat komt. Ik ken de oorzaak. En dit is niet het olympische jaar.’ Volgend jaar, het seizoen van de Winterspelen van Milaan, verwacht Stolz zijn voorsprong op de concurrentie weer terug te hebben, stelt hij zonder arrogant te klinken.
‘Ik ben nu op mijn slechtst, maar kom alsnog in de buurt van winst. Dus als ik in mijn beste vorm ben, lukt het hopelijk om de leiding weer terug te pakken.’
En ondanks alles ging hij zondag alsnog met een grote prijs naar huis. Halverwege de middag kreeg hij de Oscar Mathisen-trofee. Die prijs, ook wel de schaatsoscar genoemd, wordt sinds 1959 uitgereikt aan een schaatser die het voorgaande seizoen een bijzondere prestatie heeft geleverd. Ook in 2023 kreeg Stolz de trofee in handen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant