Met de Tirreno-Adriatico en Parijs-Nice zijn de belangrijkste etappekoersen van het wielervoorjaar achter de rug. Drie conclusies na een bewogen week.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen.
Mathieu van der Poel begon na zijn zevende wereldtitel veldrijden van vorige maand iets eerder dan gepland aan zijn wegseizoen, omdat hij ‘zin had om te koersen’. Waarschijnlijk voelde hij dat het met zijn vorm wel goed zit. Met groot machtsvertoon won hij de Waalse kasseienklassieker Le Samyn, nota bene in een massasprint, om daarna in de Tirreno-Adriatico te jagen op ritzeges, zoals hij vier jaar geleden ook deed.
Alleen, dat lukte het dit keer net niet. In de lange, natte, koude en daardoor ellendige derde etappe viel hij aan, werd hij teruggepakt en raakte hij ingesloten in de sprint. Een dag later moest hij in de sprint zijn meerdere erkennen in twee landgenoten – Nick Pluimers en winnaar Olav Kooij – en vrijdag was hij de beste van het peloton minus een vluchter uit Noorwegen.
Vooral donderdag leek hij in te houden en niet al te veel risico te willen nemen met het oog op wat nog komen gaat. Met zijn sprint zit het goed, ook na een lange, slopende koers. Dat is precies wat hij zaterdag nodig zal hebben om Milaan-Sanremo voor de tweede keer te winnen. Mogelijk zijn meest geduchte concurrent: Mads Pedersen, winnaar van de verregende zesde rit in Parijs-Nice.
Het zuiden van Europa werd uitgerekend deze week geteisterd door slecht weer. Zowel het peloton in de Tirreno als dat in Parijs-Nice kreeg te maken met ijskoude en zeiknatte dagen. In Frankrijk begon het woensdagmiddag tijdens de vierde etappe van ‘de race naar de zon’ zo hard te hagelen en sneeuwen dat de wedstrijd tijdelijk werd geneutraliseerd. Renners scholen in ploegleiderswagens en probeerden zich met laagjes kleding tegen de koude te beschermen, maar moesten niet lang daarna weer door.
Jonas Vingegaard, die de rit nog bijna won en de leiding nam in het klassement, sprak na afloop schande over die beslissing van de ASO, dat ook de Tour de France organiseert. Als het aan hem had gelegen was de etappe helemaal afgelast. Zo koersen was volgens hem te gevaarlijk.
Koersdirecteur Thierry Gouvenou besloot daartoe nietomdat er op het moment van de neutralisatie geen ploegbussen waren om renners in op te vangen en omdat het op begon te klaren. Hij deed overigens wel iets met de kritiek, want de koninginnenrit van zaterdag werd drastisch ingekort vanwege sneeuw op de Col de la Colmiane. Een jaar geleden werd die col om dezelfde reden ook al uit het parcours van Parijs-Nice geschrapt. Evengoed kwamen de renners klappertandend boven in Auron.
Voor de komende edities valt het te overwegen om in maart niet langer de bergen landinwaarts ten opzichte van Nice op te zoeken, puur vanwege de hoge betalingen van de skioorden om start- dan wel finishplaats te mogen zijn, maar in het belang van de wielrenners, nog altijd de hoofdrolspelers van de koers, wat dichter bij de doorgaans warmere Côte d’Azur te blijven.
Voor velen viel het optreden van Visma-Lease a Bike in het Vlaamse openingsweekend twee weken geleden tegen, met vooral kopman Wout van Aert die de torenhoge verwachtingen nog niet waar wist te maken en meteen daarna naar Tenerife vertrok om bij te trainen. Hij klaagde over zijn eigen benen, maar ook over het fletse optreden van zijn ploegmakkers. Alsof ze niet bij de les waren, nog wakker moesten worden.
In de Tirreno – ritwinst Kooij – en in Parijs-Nice was dat wel anders. Tijdens de ploegentijdrit in etappe drie van Parijs-Nice werd al duidelijk dat oud-Tourwinnaar Jonas Vingegaard en titelverdediger Matteo Jorgenson in prima doen waren. Er stond geen maat op die twee en ze reden de concurrentie meteen op achterstand. Maar toen moest de zesde etappe nog komen. Op 60 kilometer van de finish trokken ze zoals afgesproken met de voltallige ploeg het peloton in waaiers. Alleen Lidl-Trek en Ineos konden volgen. Een dag na het uitvallen van Vingegaard liet de Nederlandse ploeg zien in de breedte ijzersterk en bovendien veerkrachtig te zijn.
800 kilometer oostwaarts greep de grootste Spaanse wielerbelofte van de voorbije jaren Juan Ayuso namens UAE Emirates de macht in de Tirreno, door zaterdag solo aan te komen in Frontignano. Eigenhandig kraakte hij Tom Pidcock, Jai Hindley en Mikel Landa. Het lijkt de vooraankondiging van een grote doorbraak. Bij de junioren reed Ayuso alles en iedereen aan diggelen, maar door een coronabesmetting en wat strubbelingen bij de ploeg – hij weigerde eens voor Tadej Pogacar te rijden – stagneerde zijn ontwikkeling. Na een goede winter en al twee overwinningen waarvan een met een solo van 40 kilometer, wordt de vergelijking met Pogacar al gemaakt. Ayuso is met de Tirreno op zak de grote favoriet voor de eindzege in de Giro, die op 9 mei start in Albanië.
Zo lijken de ploegen rond Vingegaard en Pogacar, de twee kemphanen die komende zomer zullen strijden om de gele trui (met Remco Evenepoel niet te vergeten), zo vroeg in het seizoen hun zaakjes al uitstekend op orde te hebben.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant