Aan de orgasmekloof liggen dezelfde mechanismen ten grondslag als aan genitale verminking, namelijk een patriarchale ontkenning van de vrouwelijke seksualiteit. Daarom verdienen beide de aandacht van feministen.
In een interview in de Volkskrant gingen zes feministen voor Internationale Vrouwendag met elkaar in gesprek over onderwerpen die het volgens hen waard zijn om voor te strijden. Aan bod kwamen onder meer geweld tegen vrouwen, gratis kinderopvang, de loonkloof en het feit dat abortus nog steeds in het Wetboek van Strafrecht staat.
Schrijver en Telegraaf-columnist Lale Gül geeft in dit interview aan dat de orgasmekloof volgens haar niet in dit rijtje thuishoort. Zij vindt dat een bijzaak, en vrouwen die hiervoor op de barricaden gaan noemt ze ‘lifestylefeministen’.
Voor Gül is de orgasmekloof geen maatschappelijk probleem, want: ‘Dat bespreek je toch gewoon met je partner? Je geeft hem de juiste instructies en werkt dat niet, dan neem je toch een andere partner?’
Over de auteur
Elise van Alderen is seksuoloog, arts en auteur van Wellust – Waarom we als vrouwen te weinig van seks genieten en hoe we dat veranderen. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Gül trapt hier in de val van ‘schijnautonomie’, iets wat ik veel tegenkom – opvallend genoeg vooral bij vrouwen – als ik het over mijn werk heb. ‘Vertel hem gewoon wat je lekker vindt en wilt in bed, en doe het anders gewoon zelf met je satisfyer, (orgasme)probleem opgelost’, is hierbij de gedachtegang. Er wordt dan echter totaal voorbijgegaan aan de onderliggende mechanismen die hebben geleid tot de orgasmekloof.
Ironisch genoeg zijn dit dezelfde mechanismen die ten grondslag liggen aan de genitale verminking van vrouwen die Gül wél als een wezenlijk thema ziet, namelijk een patriarchale totale ontkenning, beteugeling, verbanning en onderdrukking van vrouwelijke seksualiteit.
Het ‘aangeven van de juiste instructies’ is daardoor voor heel veel vrouwen erg lastig. Ze worden daarin namelijk vaak beperkt door aangeleerde schaamte en onzekerheid, als gevolg van schoonheidsidealen en het ‘sletstigma’, door mythes en overtuigingen dat hun orgasme niet belangrijk, erg complex of zijn taak en verdienste zou zijn, doordat ze zich onveilig of afhankelijk voelen, en doordat ze de essentiële kennis over hun eigen lichaam niet hebben omdat ze zijn opgegroeid in een wereld die hen die niet heeft bijgebracht.
Ik strijd voor vrouwelijke seksuele autonomie, maar je hebt er niets aan om als vrouw te horen ‘vertel gewoon wat je lekker vindt en wilt in bed’, als je dat zelf gewoonweg niet weet, durft of kunt. Sterker nog, dergelijke adviezen gaan compleet voorbij aan het leed dat veel vrouwen ervaren op seksueel gebied, en doen ze ook nog eens denken dat het hun eigen schuld is.
Op die manier zal de drempel om aan te geven dat ze het niet weten en om hulp te zoeken alleen maar hoger worden, en blijft de status quo gewoon bestaan. Veel vrouwen denken dan ook dat er iets mis is met hen, in plaats van dat ze duidelijk krijgen dat er iets mis is met het beeld dat ze van seks hebben meegekregen.
We kunnen dus wel doen alsof er geen seksuele ongelijkheid tussen vrouwen en mannen meer is (ik zou willen dat het waar was), maar daar schieten we niets mee op want die is er wel. En alleen door dat te erkennen, kunnen we het veranderen.
De orgasmekloof staat hierbij niet op zichzelf, maar maakt deel uit van een veel diepere genotskloof: partnerseks is voor vrouwen veelal minder lekker, met vaker pijn, ongemak, gevoelloosheid, onder druk worden gezet en ervaringen van grensoverschrijdend gedrag, en minder vaak ontspanning, opwinding én orgasmes. Deze genotskloof is een gevolg van een eeuwenlange focus op het mannenlichaam, de mannelijke seksualiteit, en het mannelijk genot, ten koste van vrouwen. Het dichten van de orgasmekloof gaat dan ook niet om het turven van orgasmes maar om het creëren van een algehele gelijkwaardigheid tussen vrouwen en mannen op seksueel gebied.
Een veelgehoorde kritiek op het feminisme is dat het ‘te wit’ of ‘niet intersectioneel genoeg’ zou zijn. Vrouwen die strijden tegen de orgasmekloof wegzetten als lifestylefeministen, omdat – zoals Gül het formuleert – ‘vrouwen uit diep patriarchale culturen, die nog broers en vaders hebben die ronduit agressief worden als ze een vriendje krijgen, zich niet zullen herkennen in een discussie over de orgasmekloof’, komt echter neer op precies hetzelfde: exclusief feminisme. Terwijl juist een feminist weet: uitsluiting sluit vooruitgang uit.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant