Het chique Lalou in Delft heeft een aansprekende no-nonsensekaart en een groot, kostbaar wijnaanbod. Maar voor een zaak in deze prijsklasse treffen we te veel onzorgvuldigheden aan.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Spoorsingel 24, Delft
brasserielalou.nl
Cijfer: 6,5
Wijnrestaurant waar zowel de voorgerechten als de meeste hoofdgerechten ook in halve porties worden geserveerd (voor rond € 16 / € 27, hoofd rond € 18 / € 30). Ook een lijst aardige supplementen (vanaf € 5,50). Dinsdag gesloten.
Mario Ridder is een gevestigde naam in de Nederlandse gastronomie. Hij was erbij toen Parkheuvel z’n derde ster kreeg en kookte er vervolgens, al weer bijna twintig jaar geleden, bij zijn eigen restaurant De Zwetheul in recordtijd twee. Joelia in het Rotterdamse Hilton, dat hij begin vorig jaar van de hand deed, kreeg er ook een. Daarnaast heeft hij een steakhouse in Rotterdam met de onnavolgbare naam ‘C.E.O Baas van het Vlees’.
Zijn Delftse restaurant, dat zich vooral richt op wijn, heet gelukkig niet A.O.C Baas van de Wijn, maar is vernoemd naar een andere gevestigde autoriteit: wijnmaker en zakenvrouw Marcelle Bize-Leroy, beter bekend als Lalou, baas van de Bourgogne. Ridder is fan, en heeft in de hal een knipselmuur voor haar opgericht. We komen binnen in een monumentale ruimte met een voorkamer aan het spoor en een charmant barretje achterin, waar we de eigenaar bij binnenkomst zien zitten – even later vertrekt hij.
De 19de-eeuwse inrichting is grotendeels bewaard gebleven en het is een kamer als een bonbondoosje: romantisch beschilderde deuren, versierde schouwen en spiegels, een ingelijste, antieke wijnkaart van Inter Scaldes en kroonluchters waar wel even een lapje overheen mag worden gehaald. Pas later kom ik erachter dat we in de wijnbar zitten en dat de daadwerkelijke brasserie achterin is, in een soort hokkige uitbouw die beduidend minder oogt dan het voorhuis – hoewel je er in de zomer wel leuk aan de tuin kunt zitten.
Het eerste dat arriveert is de wijnkaart. Deze is zo imposant dat hij een eigen kruk aan ons tafeltje krijgt. De dinerkaart is dan weer overtuigend no-nonsense, met klassieke gerechten die bijna allemaal ook in halve portie kunnen worden besteld. We zien een garnalencocktail, een salade niçoise, ossenhaas met stroganoffsaus, hapjes vooraf en supplementen als rode kool met puree en aubergine met yoghurt. Het menu geeft vooral de indruk dat Ridder er precies de dingen op heeft gezet die hij zelf het lekkerst vindt – een prima uitgangspunt.
En dan die wijn. Ridder laat zich, zowel op de website als voorin het kloeke wijndocument zelf, uitgebreid voorstaan op het feit dat hij met een minimale marge werkt waardoor je bijzondere wijnen voor een schappelijke prijs kunt betrekken. Werken met zo’n vaste marge in plaats van een vermenigvuldigingsfactor is een rekenmethode die veel wijnrestaurants tegenwoordig hanteren, omdat het duurdere flessen relatief goedkoper maakt. Dit wordt benadrukt door de ober, die ons direct na binnenkomst opgewonden toefluistert dat weliswaar 80 procent van de wijnen onder de € 100 is en dat er ook wel wat per glas is, maar dat we bóven de € 100 ‘pas echt spekkoper zijn.’
Nu vind ik het eigenlijk ronduit ongezellig om, zo aan het begin van de avond, te horen dat ik een dief van mijn eigen portemonnee ben als ik geen dure wijn koop. Ik hoef van mijn sommelier geen financieel advies – eigenlijk hoop ik vooral dat diegene me goedgezind is, geïnteresseerd in mijn voorkeuren, en van daaruit helpt zoeken naar wat het beste zou passen. Inderdaad zien we bijzondere flessen op de kaart, vooral uit de Bourgogne, voor relatief keurige prijzen. Maar die beginnen wel allemaal pas rond de € 180, oplopend tot € 3.000.
Verder moeten de niet-spekkopers onder ons met een lantaarntje zoeken om überhaupt iets onder de 100 euro aan te treffen (ik kom op 8 procent van de 780 wijnen) en vind ik alles onder de € 140 stevig aan de prijs vergeleken met andere zaken. Overigens trekt de sommelier later wel, als we ons teleurgesteld tonen over onze zelfgekozen fles Bourgueil, met grote bereidwilligheid iets nieuws voor ons open.
De service is vriendelijk, maar slordig. Dagspecialiteiten worden eerst helemaal niet, vervolgens verkeerd en daarna incompleet vermeld – daar komen we pas achter wanneer we een collega aan de belendende tafel wél het gehele menu horen uitleggen. Hoewel de zaak op de avond dat wij er zijn verre van vol zit en er drie man bediening staat, lukt het ons een paar keer nauwelijks aandacht te krijgen.
Als hapje vooraf kiezen we de blini met kalfswang (€ 12,50) en een aardappelsoepje met linzen (€ 9,50). Het kalf is zacht en heel smakelijk, en de combinatie met ansjovis en kappertjes werkt als een tierelier. Het vlees lijkt echter al enige tijd op het pannenkoekje te liggen, dat daardoor uit elkaar is gevallen en zijn doel voorbijschiet. De malse groene linsjes in de aardappelsoep zijn goed verzonnen, maar de soep is niet echt warm en de croutons doorweekt tot nat witbrood. Bij de voorgerechten komen we vergelijkbare stomme foutjes tegen.
Bij de carpaccio (klein € 15, groot € 24) met aardappelsalade, spekjes, pijnboompitjes en parmezaanse kaas smaakt het vlees erg goed maar is het hele garnituur, inclusief de pijnboompitjes, slof en koud. Iedereen weet hoe goed versgebakken spekjes smaken, en het valt dus nogal op als ze na een nacht in de koelkast zijn getransformeerd tot taaie hompjes. Voor de salade met eendenbout, lof en paddenstoelen (€ 17,50 voor een halve portie) geldt eigenlijk hetzelfde. Bovenop liggen weliswaar knapperige blaadjes roodlof en versgesneden stukjes appel, maar alles daaronder lijkt regelrecht uit de gekoelde bakjes van gisteren geschept: flubberig doorweekte witlof in een (overigens lekkere) mosterdvinaigrette, koude plukjes eend. De ingemaakte shii-takepaddenstoelen zijn wel smakelijk, maar het geheel is ongebalanceerd zuur.
Dat geldt gelukkig niet voor de rest van deze recensie, want bij de tussengerechten trekt de boel bij. De ravioli met kreeft en scampi (klein € 18, groot € 28) zijn uitstekend: genereus gevuld en goed gegaard. De bijgeleverde wortel is wat flauw, maar dat wordt goedgemaakt door een voorbeeldige bisquesaus met een fijn likje pit en wat Hollandse garnalen.
De oeufs cocote met bloemkool, beurre noisette en hazelnoot (€ 15) zit op de opnieuw flauwe, zachte bloemkool na prima in elkaar. De ribeye met bearnaisesaus (dat was de gelukkig nog net op tijd opgevangen dagspecialiteit: € 75 voor twee personen) is ronduit geweldig. Het vlees is van topkwaliteit, goed gezouten en uitstekend gebakken; de saus in zijn decadente, zure boterigheid een lobbig, glanzend voorbeeld voor velen. Er valt verder weinig over te zeggen behalve dat het precies is wat je ervan hoopt. Ook de huisgemaakte frietjes met mayonaise (€ 5,50) zijn heerlijk, net als puree met rode kool (€ 5,50).
De griezelig perfecte crème brûlée (€ 9) is misschien wel de beste die ik ooit in Nederland at – de kleine crêpe suzette (€ 11) verwarrend genoeg weer totaal afgeraffeld. Zielig ligt het flensje in een saus die vooral naar gekookt citrussap smaakt, met een slordige kwak taai ijs en een dot slagroom. Bij de koffie krijgen we een verrukkelijke financier.
Vertwijfeld over de nogal wild uitwaaierende kwaliteit van het gebodene verlaten we Lalou. Ridder heeft een aansprekend concept verzonnen, en lijkt er in de voorbereidingen ook behoorlijk bovenop te zitten. U kunt hier gerust aanschuiven voor een ribeye met frites, een chique Bourgogne en een crème brûlée toe. Maar verder valt er in de uitvoering echt nog een boel te verbeteren. Bij een rekening van 380 euro vind ik dat – net als overigens de flodderige papieren servetten – eigenlijk niet te verantwoorden. Wie er hier nu uiteindelijk spekkoper is? Wij in ieder geval niet.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant