‘Ontwikkelingshulp, humbug’, zo zou Dickens’ Scrooge kunnen worden geparafraseerd. Vier miljoen Nederlanders geven geld aan liefdadigheidsinstellingen die iets doen voor mensen in nood in andere landen. Maar het kabinet trekt zijn handen terug. ‘Nederland Eerst’, zo heet het.
Van de begroting van ontwikkelingssamenwerking gaat tot 2028 rücksichtslos 3,5 miljard af. Zelfs op de noodhulp – bij natuurrampen en hongersnoden – wordt 300 miljoen euro gekort, hetgeen direct tot extra doden kan leiden. En van wat aan budget overblijft moeten ook de diplomatieke diensten worden gefinancierd; alsof een ambassadeur een waterput graaft en de handelsattaché een microkrediet verleent.
Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ooit was ontwikkelingssamenwerking populair. Christendemocraten en sociaaldemocraten toonden dat daarmee het hart op de goede plaats zat. In de jaren zeventig groeide het budget zelfs naar ruim 1 procent van het bbp. En dat bleef lange tijd zo. Maar inmiddels is het al gezakt naar 0,7 procent, en onder dit kabinet zal het verder dalen tot 0,4 procent van het bbp in 2028.
Ook Groot-Brittannië (van 0,7 naar 0,3 procent van het bbp), Frankrijk, Italië en Duitsland hebben het mes in de begroting voor ontwikkelingssamenwerking gezet. Maar het meest rigoureus is de Amerikaanse president Donald Trump tekeer gegaan. Die heeft van de ene op de andere dag een de uitgaven van Usaid voor negentig dagen opgeschort.
Op 1 februari – twaalf dagen na de inauguratie – ging de site van Usaid zelfs offline. Usaid, dat werd opgericht door president John F. Kennedy – niet alleen om de extreme armoede te bestrijden maar ook om de invloed van Rusland in de Derde Wereld te verminderen – is de veruit grootste financier van ontwikkelingsprojecten en organisaties ter wereld.
Het Witte Huis doet er smalend over, met opmerkingen dat veel van het geld van Usaid gebruikt wordt voor de financiering van diversiteit, inclusiviteit en transgenderpropaganda. Maar in werkelijkheid gaat van het budget van 60 miljard dollar een kwart naar noodhulp, een kwart naar medische zorg, zoals de bestrijding van aids, cholera en ebola, een kwart naar economische opbouw en een kwart naar hygiëne, zoals schoon water.
Veel ngo’s die in de ontwikkelingslanden actief zijn, staan ineens machteloos. Venezolaanse vluchtelingen in Colombia worden niet meer geholpen, net als slachtoffers in het oorlogsgebied op de grens van Congo en Rwanda.
Donderdag debatteert de Tweede Kamer met minister Reinette Klever van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking over de grootste bezuiniging ooit op de Nederlandse hulp. Oxfam Novib is razend en wijst op het doorbreken van de lange Nederlandse traditie van solidariteit met de meest kwetsbaren.
Het gevolg van het besluit van Nederland en andere westerse landen is dat met die kortingen ook de eigen welvaart en veiligheid in gevaar wordt gebracht. Het zal tot meer onvrede en geweld leiden, meer pandemieën, meer vluchtelingen en een nog grotere invloed van China in veel Afrikaanse en Aziatische landen.
Hopelijk duiken er net zoals bij het verhaal van Dickens op de wanden van het Witte Huis, Downing Street, het Elysée en het Catshuis tijdig geesten op die de westerse leiders nog op andere gedachten kunnen brengen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant