La Gazzetta dello Sport is de beroemdste sportkrant ter wereld. Op de redactie in Milaan wordt gehoopt dat Internazionale dinsdagavond doorgaat ten koste van Feyenoord, want uitschakeling van een Italiaanse topclub heeft een negatief effect op de toch al flink gedaalde verkoop.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Niet alleen in het beroemde Giuseppe Meazza-stadion, beter bekend als San Siro, zal de spanning dinsdagavond langzaam oplopen voor Internazionale - Feyenoord, ook op de burelen van de beroemde roze sportkrant La Gazzetta dello Sport wordt er op nagels gebeten.
Inter is de laatste Italiaanse troef in de Champions League, de andere drie werden uitgeschakeld in de vorige ronde. AC Milan door Feyenoord, Juventus door PSV en Atalanta Bergamo door Club Brugge.
Goed, dat Atalanta eruit ligt, was voor La Gazzetta van minder belang. De meeste kranten worden verkocht met succesverhalen over de drie topclubs, Juventus, AC Milan en Internazionale.
‘Jaja, jullie hebben ons een gevoelige klap toegebracht’, zegt de ervaren La Gazzetta-verslaggever Luca Taidelli als hij een rondleiding over de redactieruimte geeft op 19 februari, een dag nadat Feyenoord AC Milan uitschakelde in San Siro.
Die ruimte bevindt zich sinds een paar jaar op de derde verdieping van een spiegelend kantoorgebouw, gelegen in het oosten van Milaan in een vrij troosteloze omgeving, met alleen een apotheek in de buurt. Veel verslaggevers hebben heimwee naar de vorige werkplek: een karakteristiek pand in de centraal gelegen kunstenaars- en horecawijk Brera. Maar dat is dure grond.
Voor het gebouw staan drie ingelijste voorpagina’s van liefst twee meter hoog. Erop worden de wereldtitels van Italië in 1982 en 2006 gevierd, alsmede de Champions League-zege van Juventus in 1996 ten koste van Ajax.
Best fraai is de ronde roze uitstulping aan het plafond boven een tv-ruimte met het logo van de uit 1896 stammende krant erop. Op de 140 bureaus liggen naast laptops, beeldschermen en toetsenborden grote stapels sportboeken en -kranten, aan de muren prijken enorme foto’s van iconische veelal Italiaanse sporters, zelfs van hen die van hun voetstuk kletterden zoals dopingzondaar Marco Pantani.
Sinds 1899 heeft La Gazzetta al de kenmerkende roze kleur, gekozen om meer op te vallen tussen andere kranten. Het komt niet alleen terug op de muren van de redactie, maar ook in de Giro d’Italia. De tweede wielerronde ter wereld werd in 1909 opgericht door La Gazzetta, de leider in het klassement rijdt in het roze.
Zo groot is deze krant, die wereldwijd geciteerd wordt als er aan een sportgebeurtenis ook maar het kleinste Italiaanse tintje kleeft.
Hoewel La Gazzetta het dubbele aantal kranten verkoopt dan concurrenten Tuttosport en Corriere dello Sport bij elkaar heeft het roze icoon het zwaar. De ultieme piek na de WK-winst in 1982 met bijna drie miljoen verkochte exemplaren steekt schril af bij de huidige oplage van 120 duizend, inclusief de online krant.
Vooral de lockdown gaf La Gazzetta een klap. Luca Taidelli: ‘Er was geen sport, er waren geen cafés open en daar worden we veel gelezen.’
Sindsdien is La Gazzetta voorbijgestreefd door de ‘normale’ krant Corriere della Serra als bestgelezen dagelijks periodiek. Er zijn geen concessies gedaan aan de dikte (48 pagina’s). De prijs (1,50 euro) is nog steeds laag, het aantal werknemers (141) redelijk intact gebleven. Door commerciële deals met sponsors en tv-kanalen rond de Giro, de marathon van Milaan, voetbalwedstrijden en een sportfestival wordt getracht extra inkomsten te genereren.
Naast op de huisvesting is er ook bezuinigd op de uitgaven. La Gazzetta-verslaggevers slapen niet meer in vijfsterrenhotels en vliegen ook niet meer met tien tegelijk businessclass naar een belangrijke wedstrijd.
De werkdruk is groot. De 55-jarige Milanees Taidelli is sinds kort onlineredacteur, maar volgde daarvoor vijftien jaar Internazionale bijna letterlijk op de voet. In stadions overal ter wereld, op trainingscomplexen, in interviewruimtes, hotels of steegjes, speurend naar de beste verhalen en scoops. Hij belde zich een gat in de dag.
Dagelijks moeten er immers zo’n zes pagina’s worden volgeschreven per topclub. Zes dagen per week zijn zogeheten clubwatchers (zo’n vijf à zes per topclub) van vier uur ’s middags tot twaalf uur ’s nachts in touw. De nacht en ochtend worden gevuld met nadenken over de krant van morgen.
Er is altijd calcio. De Serie A wordt van vrijdag tot en met maandag gespeeld, daarna zijn er drie dagen met Europees voetbal. Een primeur missen is een doodzonde. Nieuwsluwe dagen bestaan niet, desnoods wordt er een onwaarschijnlijk transfergerucht in elkaar geflanst.
De concurrentie is toegenomen. Clubs brengen zelf steeds meer nieuws en interviews op hun mediakanalen. Tv-stations zijn meer op primeurs gaan jagen, net als ‘onafhankelijke’ nieuwsjagers zoals Fabrizio Romano, die 34 miljoen volgers heeft op Instagram tegenover 1,6 miljoen voor La Gazzetta.
Taidelli plukt aan de grijze uiteindes van zijn kastanjebruine lokken. Lachend: ‘Dat grijze komt door dit werk, het slokt je op. Er is geen tijd voor een privéleven.’
Het was altijd zijn droom om voor La Gazzetta te werken. ‘Toen ik laatst tegen mijn vader klaagde dat mijn dochter op vakantie niets wilde doen, zei hij dat ik als kind hetzelfde was. De enige manier om mij blij te maken was een La Gazzetta voor me kopen.’
Taidelli slaat de krant van vandaag open. De uitschakeling van AC Milan door het veel minder kapitaalkrachtige Feyenoord wordt op liefst negen pagina’s (inclusief de cover) geserveerd. Acht auteurs hebben aan de productie meegewerkt, omdat de wedstrijd pas om 22.45 uur klaar was. Om middernacht moet de krant naar de drukker. Bij een middagwedstrijd schrijft een verslaggever drie of vier stukken.
Milan-linksback Theo Hernandez krijgt vooral veel aandacht. Hij kreeg rood en kantelde zo de ‘desastreuze’ wedstrijd. ‘Follia Theo’ (‘Gekke Theo’) staat er op de cover. Verder nog forse artikelen over de trainers, de scheidsrechter, een reactie van directeur Ibrahimovic, interview met oud-speler Albertini plus uitgebreide beoordelingen van alle spelers, statistieken en graphics. Verderop in de krant neemt La Gazzetta-nestor Stefano Agresti, Milan nog maar eens over twee pagina’s op de korrel.
Een lichtpuntje ontbreekt in de bespiegelingen. ‘Het is goed of slecht, flop of super. Een middenweg of een nuance werkt niet, daar willen Italianen niet over praten tijdens het koffiedrinken,’ zegt voetbalverslaggever Guendalina Galdi.
Pas na de eerste 36 pagina’s gaat het over een andere sport dan voetbal. Zelfs successen van de Italiaanse toptennisser Jannik Sinner, skiwereldkampioen Federica Brignone en Formule 1-team Ferrari kunnen voetbal niet snel van de voorpagina en de eerste pagina’s verdrijven.
Op de laatste twee pagina’s prijken vandaag de paus en Donald Trump. Taidelli grijnzend: ‘36 pagina’s over voetbal, tien over andere sporten en twee over wat er verder in de wereld gebeurde. Meer hoeft een Italiaan niet te weten.’
Lopend over de redactievloer valt op dat er bijna louter witte mannen achter de bureaus zitten of voor de tv’s hangen. De 33-jarige Romeinse Guendalina Galdi is een van de weinige vrouwelijke reporters. Ze werkt nu vier maanden bij La Gazzetta. ‘Ik heb sinds mijn 18de alles en iedereen benaderd, overal mijn cv naartoe gestuurd. Via de sportredacties bij reguliere kranten heb ik hiernaartoe gewerkt. Ik pas hier goed, sportjournalistiek zit in mijn hart.’
Dat ze direct recordkampioen Juventus mag volgen, ziet ze als een eer. In totaal werken er 21 vrouwen in alle sectoren. Luca Taidelli: ‘Een flinke toename. Lang werkten er maar een paar vrouwen. Het was hier een mannenbolwerk, nog steeds is de Italiaanse voetbalwereld vrij masculien.’
In Italië is geen actief diversiteitsbeleid. Dat er nauwelijks mensen van kleur werken is ook te verklaren doordat Italië geen koloniën had en veel niet-westerse migranten de afgelopen twintig jaar pas naar Italië kwamen, waardoor hun kinderen nog niet de kans hebben gekregen zich op te werken.
Galdi vindt dat ze net zoveel kansen krijgt als mannelijke collega’s. ‘Alles is hier mogelijk als je graag wilt, hard werkt, goede ideeën aandraagt en belangrijke connecties opbouwt. Je moet geduld hebben. Ervaren collega’s helpen mij, introduceren me bij belangrijke mensen.’
Galdi is vandaag bezig een stuk voor te bereiden over de Nederlandse Juventus-middenvelder Teun Koopmeiners over wie afgelopen zomer al veel geschreven werd vanwege zijn moeizame overstap van Atalanta naar Juventus voor 60 miljoen euro. De Nederlander ging zelfs in staking.
Voor La Gazzetta is zo’n langgerekte soap prettig, zegt Galdi. ‘Daar kan je iedere dag mee uitpakken. En nu nog steeds, omdat hij het nog niet zo goed doet. In Italië heeft men minder geduld dan in andere landen.’
Als de middag overgaat in de avond wordt het drukker en rumoeriger op de redactie. Er wordt gedold tussen verslaggevers vanwege hun voorkeur voor een bepaalde club. Maar die avond is er wederom Champions League-voetbal, dus is er ook steeds meer serieus overleg over hoe de pagina’s in te vullen.
Mooier en gekker dan 29 januari zal het niet worden, stelt Galdi. Dat was de laatste speeldag van de poulefase van de Champions League, met achttien wedstrijden tegelijkertijd en kwalificatie voor de volgende ronde op het spel. ‘Prachtig! Heel erg grappig ook. We moesten niet alleen de vier Italiaanse clubs, maar alle wedstrijden in de gaten houden om te kijken wie zich kwalificeerde voor de volgende ronde. Dat kon per minuut veranderen. Iedereen moest keihard werken, maar het was ook heerlijk. Ik leef voor dit soort momenten.’
Er lagen geen pizzadozen op de bureaus. ‘We eten voor de wedstrijd. Eten is belangrijk. Bijna net zo belangrijk als voetbal. Italianen zijn chefs en coaches.’ Daarom, gelooft ze, zal er altijd plek zijn voor haar krant.
Opvallend veel Nederlanders staan er in La Gazzetta dello Sport dezer dagen. Natuurlijk vanwege de wedstrijden tussen de Nederlandse en Italiaanse clubs in de Champions League, maar ook vanwege de goede prestaties van onder meer Udinese-middenvelder Jurgen Ekkelenkamp (omgedoopt tot Jurginho vanwege zijn doelpunten), Bologna-speler Sam Beukema en Formule 1-wereldkampioen Max Verstappen. Ook in Rome voetballen sinds kort drie Nederlanders.
Op de cover van het lijvige magazine Sportweek dat op zaterdag wordt toegevoegd aan de krant prijkte een paar weken geleden een breed lachende Tijjani Reijnders. Een interview met de Nederlandse Milan-middenvelder over zes pagina’s werd gevolgd door nog eens vier bladzijden over alle Nederlanders in het verleden bij AC Milan. In de weken erna was er vanwege Feyenoord - Inter veel aandacht voor de Nederlandse Inter-spelers Stefan de Vrij en Denzel Dumfries.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant