Wekelijks een nieuw T-shirt scoren bij een fast-fashionketen is slecht voor het klimaat. Om toch steeds wat nieuws te kunnen dragen, lijkt kleding huren een goed alternatief. Maar hoe duurzaam is dat?
schrijft voor de Volkskrant over praktische kwesties uit het dagelijks leven en (duurzaam) reizen.
De pakketbezorger staat voor de deur. Hij bezorgt een koffertje met daarin kleding. Het lijkt op een pakketje nieuwe kleding, chic ingepakt in vloeipapier. Maar dat is het niet: het is gehuurde kleding, van het Franse modeverhuurbedrijf Le Closet. Bij een doos vol nieuwe kleding van bijvoorbeeld H&M of Zara kun je een beetje gekweld worden door schuldgevoel, maar dit pakketje kun je zonder schuldgevoel uitpakken. Want in tegenstelling tot ‘fast fashion-wegwerpkleding’, kan deze kleding nadat je erop uitgekeken bent gewoon naar de volgende huurder.
De gemiddelde Nederlander koopt vijftig nieuwe kledingstukken per jaar, volgens Milieu Centraal. Het massale, razendsnelle maken, gebruiken en weggooien van kleding leidt tot meer microplastics, vervuiling van grond en water en CO2-uitstoot. Ongeveer 4 procent van de wereldwijde uitstoot is te danken aan de kleding- en schoenindustrie.
Volgens de gedragsmonitor Duurzaam Leven van Milieu Centraal is zo’n tweederde van de consumenten zich bewust van de negatieve impact van de kledingindustrie. ‘Duurzame mode krijgt steeds meer aandacht’, concludeert Daniëlle Bruggeman, bijzonder hoogleraar mode en duurzaamheid aan de Faculteit der Letteren van de Radboud Universiteit in Nijmegen. Toch lukt het slechts 33 procent om minder te kopen, schrijft Milieu Centraal: ‘Koopdrang wordt enorm gestimuleerd door reclames, uitverkoop, nieuwe mode en influencers. Bij het kopen van nieuwe kleding komt dopamine vrij, dit levert op korte termijn een goed gevoel op, maar op langere termijn vaak ook wat schuldgevoel.’
Dat schuldgevoel over nieuwe kleding is een businessmodel aan het worden. In de VS is Rent the Runway, dat mode voor dagelijks gebruik verhuurt, een beursgenoteerd bedrijf. Het Franse equivalent Le Closet probeert Europa te veroveren met grote reclamecampagnes op sociale media als Instagram. Ook zijn in Nederland tientallen online verhuurbedrijven en fysieke winkels actief. Niet meer alleen voor speciale gelegenheden, zoals een galajurk, een pak of verkleedkleding, maar ook voor dagelijks gebruik.
‘Kledinghuur lijkt een goed alternatief voor kopen. Toch is hier ook waakzaamheid geboden’, zegt duurzame-modeexpert Melissa Wijngaarden van Project Cece. Ze wijst op een Fins onderzoek uit 2021 waarbij de totale impact van kleding huren hoger was dan kleding kopen, onder meer door het stomen van kleding en de transportemissies. Op dit onderzoek, waarover onder andere The Guardian berichtte, klonk ook kritiek, zoals over de aannames hoe vaak een kledingstuk wordt gebruikt. Bruggeman: ‘De precieze impact berekenen is ingewikkeld, je moet ook meenemen hoe de kleding wordt gefabriceerd, hoe lang een kledingstuk meegaat, waar het vandaan komt.’ Wijngaarden: ‘Een bedrijf als Le Closet dat pakketjes vanuit Frankrijk stuurt is heel anders dan een fysieke kledingbibliotheek waar mensen zelf naartoe komen.’
Zo’n fysieke boetiek is Lena the fashion library, op twee plekken in Amsterdam. Hier wassen ze zelf hun kleding in wasmachines op 30 graden. Oprichter Elisa Jansen: ‘We selecteren hierom vooral kleding die niet kwetsbaar is.’ De kleding kan tegen betaling wel verstuurd worden, maar dit wordt weinig gedaan’, zegt Jansen. ‘In de boetiek kunnen de klanten kleding passen, waardoor je minder onnodige transport hebt van kleding die niet past of bevalt.’ Een groter publiek bereiken is hierdoor lastiger, maar Jansen hoopt ook in andere steden boetieks te kunnen openen. Wijngaarden wijst op andere lokale kledingbibliotheken, zoals Gaia in Zutphen, en Flups in Amersfoort, ‘maar helaas is het aanbod hiervan nog beperkt.’
Beter Leven
In de rubriek Beter Leven beantwoordt de Volkskrant, samen met experts, praktische vragen op het terrein van onder meer gezondheid, geld en duurzaamheid. Zelf een vraag voor deze rubriek? beterleven@volkskrant.nl
Bruggeman werpt nog een andere vraag op: ‘Wat is het effect van huren op het algemene probleem van koopverslaving? Is de koopbehoefte met het huren bevredigd, of blijft diegene daarnaast net zoveel kleding kopen? Hiernaar is nog geen goed onderzoek gedaan. We weten wel dat tweedehands kopen en sites als Vinted de koopfrequentie kunnen aanwakkeren.’ Daarnaast kun je bij veel van die bedrijven de kledingstukken na de huur ook kopen. Bruggeman: ‘Het geldt niet voor alle bedrijven, maar bij sommigen lijkt het een nieuwe truc in een duurzaam jasje om mensen te verleiden te blijven kopen.’
Dan is er de vraag: kan het financieel uit? Volgens budgetcoach Mariska Eshuis is een kledingbudget heel persoonlijk. ‘Houd eens paar maanden bij wat je aan kleding koopt. Dit houdt je tegen de kosten van de verhuur.’ Sommige diensten hebben een abonnementsmodel, bij Le Closet betaal je 80 euro per maand voor zes kledingstukken. Bij anderen betaal je per item en voor de leenduur. Bij Lena kost een set zo’n 30 euro per maand. Eshuis: ‘Wees altijd waakzaam als het gaat om abonnementen. Vaak wordt je verleid met een aanbieding, dan gebruik je het in de eerste maanden actief, en dan vergeet je het een beetje.’
Volgens Eshuis kan het financieel gunstig zijn bij gelegenheidskleding, zoals een pak voor een diploma-uitreiking of een galajurk. Of als je veel fluctueert in maten, zoals bij zwangerschap - Le Closet heeft een groot aanbod zwangerschapskleding. ‘Toch zal iets tweedehands kopen via Marktplaats of Vinted - en weer doorverkopen - of een ruilsysteem met buren zoals de Kledingketting voordeliger zijn.’
Volgens Jansen bestaat hun klantenkring vooral uit vrouwen die veel met mode bezig zijn en met duurzaamheid. Bruggeman: ‘Helaas is de kloof tussen huurders bij Lena en kopers bij Primark nu nog gigantisch. Als kleding huren de massa bereikt - én de bedrijven oprechte duurzaamheidsmotieven hebben - kan het bijdragen aan een nieuwe mindset: stop met het almaar kopen van nieuwe kleding.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant