Lopen ging moeizaam, dus meelopen met de Feminist March was geen goed idee. Nu houd ik niet van mensenmassa’s en ook niet van opletten of je wel onder het juiste bordje loopt – dit maakt demonstreren lastig voor mij. Maar van alle demonstraties die er zijn, was dit degene waar ik het minst niet naartoe wilde. Ofwel: ik had er wel zin in gehad.
Toen ik later die dag op iedereens Instagram zag dat iedereen er was, had ik dus fomo. Hoewel, het was toen al voorbij. Ik had post-fomo, ook wel bekend als romo (regret of missing out).
Dat al dit demonstratiegeluk tot mij moest komen via het platform van een tech bro, vond ik wrang maar ook onvermijdelijk.
Gelukkig kon ik met een vriendin op een terras vegan bitterballen eten (geef toe: een ultra-feministische snack). Zij was wel wezen demonstreren. ‘Ah joh,’ zei ze opbeurend, ‘volgende keer ben je erbij, want dit gaat nog heel vaak nodig zijn!’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns